[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก

        " ที่นี้ ที่ไหน!? "

        ผมลืมตาขึ้นมาก็พบเจอกับเพดานเก่าๆหลังคามีรูน้อยใหญ่อยู่หลากหลายจุด ถ้าไม่ซ่อมแซมก่อนช่วงหน้าฝนล่ะก็คงได้วิ่งเอาถังลองน้ำจนวุ่นวายเป็นแน่ แต่ก่อนอื่น

        " มีใครอยู่ไหมครับ.....!!!! "

        ผมพยายามลุกขึ้นแต่มันไม่ขยับตามที่คิดพอพยายามขยับแขนขา มันกับทำได้แค่ส่ายไปส่ายมาเหมือนกับว่านั้นไม่ใช่แขนขาที่ผมคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

        " มีใครอยู่ไหมครับ!! "

        " #%$&+!! "

        ทันทีที่ผมพูดผมได้ยินเสียงคล้ายกับเด็กร้อง เสียงมันใกล้เอามากๆใกล้ขนาดชนิดที่ว่ามันคือเสียงของผมเองเลยก็ว่าได้  เสียงของผม!? ไม่จริงน่าหรือว่า......
        " มีใคร... "

        " #%.... "

        " อยู่ไหมครับ... "

        " .....$&+ "

        ชัดเจนเสียงเด็กร้องที่ผมได้ยินคือเสียงพูดของผมไม่ผิดแน่นอน งั้นก็หมายความว่า

        " ................... "

        ผมพยายามมองดูแขนและขาของตัวเองถึงขาจะไม่เห็นแต่แค่เห็นแขนเท่านั้น ผมก็แน่ใจได้เลยว่ามันเป็นแขนของเด็กทารกและเดาว่าเป็นทารกที่เกิดได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำเพราะแขนของผมมันช่างเล็กและสั่นเอามากๆ จังหวะนั้นผมไม่ยินเสียงฝีเท้าจากไกลๆ

        " เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องจากข้างในด้วยแหละคุณค่ะ "

        " จะเป็นไปได้ไงตรงนี้มันกระท่อนร้างนะ เป็นไปไม่ได้หรอกประตูก็ปิดมิดชิดหน้าต่างก็ไม่มีบานไหนเปิดเลยจะไปมีเด็กหลงเข้าไปในกระท่อมนี้ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าเธอหูฝาดไปเองหรอ"

        " โธ่!! แต่ฉันได้ยินจริงๆนี้น่า"

        มีเสียงคนกำลังสนทนากันอยู่ตรงไหนซักแห่งนอกตัวบ้าน ผมนั้นไม่สามารถระบุได้ว่าผมนั้นอยู่ส่วนไหนจุดไหนเพราะผมหันมองได้แค่บนเพดานและเห็นแขนได้เท่านั้น แต่ยังไงผมก็ต้องถึงดูดความสนใจจากพวกเขาก่อน

        " ผมอยู่ตรงนี้! "

        " #%$&+ "

        " น-นั้นไงเสียงเด็กร้องมาจากข้างในนี้ เห็นไหมฉันบอกคุณแล้วคุณไม่ยอมเชื่อเอง รีบได้ตามผู้ใหญ่บ้านมาปลดล็อกประตูเลยนะ!!!"

        " เข้าใจแล้วน่า หยุดถีบส่งฉันได้แล้ว "

        " ก็ใครล่ะที่หาว่าฉันหูฝาดไปเองคิดมาก ชิ "

        " น่าๆเชื่อแล้ว เดียวจะรีบวิ่งไปตามผู้ใหญ่บ้านมาก่อนนะ"

        " เร็วๆเข้าล่ะ"

        เท่าที่ฟังรู้สึกว่าพวกเขากำลังไปตามผู้ใหญ่บ้านมาปลดล็อกประตูซินะ งั้นผมก็คงว่างใจได้ระดับหนึ่งแล้วไม่นั้นตัวผมที่ทำไรไม่ได้คงต้องแย่แน่ๆ แล้วไม่นานเท่าไรก็มีเสียงเหมือนอะไรบ้างอย่างถูกตัดออกและเวลาต่อมาผมได้เห็นผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาในสายตาผม

        จากนั้นพวกเขาพาผมไปอาบน้ำ เช็คตัวและป้อนนมให้ซึ่งมันช่วยผมจากความหิวไว้ได้มากเลยผมรู้สึกขอบคุณอยู่ในใจ แต่แล้วบรรดาชาวบ้านต่างเริ่มประชุมกันถึงผมจะพูดไม่ได้แต่ฟังได้และเข้าใจสิ่งที่ได้ยินโดยไม่ติดขัด หัวข้อประมาณว่า ใครเป็นพ่อแม่ของเด็ก? ใครจะเลี้ยงดู? จะตามหาพ่อแม่ของเด็กไหม? พวกเขาดูเหมือนจะเถียงกันสักพักแล้วเวลาต่อมาพวกเขาสรุปประมาณนี้ หญิงที่เป็นคนได้ยินเสียงของผมคนแรกอาสาที่จะรับผมมาเลี้ยงดูรวมกับสามีของเธอ

        [อืม ถึงตอนแรกเธอพยายามบ่ายเบี่ยงที่จะรับผมไปเลี้ยงดูก็ตาม แต่สุดท้ายเธอก็รับผมมาจนได้]

        เอาเป็นว่ากับมาเข้าเรื่องดีกว่าว่าทำไมผมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ พอลองคิดทบทวนความจำลึกๆแล้วผมจำได้ว่าตนนั้นผมตายแล้วแน่นอนและตอนนี้เดาว่าผมคงมาเกิดที่ไหนสักแห่งในโลกส่วนชื่อของผมล่ะ หน้าตา สิ่งที่ชอบ.......ทำไมกันนะพยายามเท่าไรถึงนึกไม่ออกเลย อืม นึกไม่ออกจริงจัง

        " นี้ผู้ใหญ่บ้านเป็นไปได้ไหมว่าชื่อของเด็กคนนี้พ่อแม่อาจตั้งมาให้แล้ว "

        " จริงของเจ้างั้นข้าจะลองขอร้องท่านบาทหลวงให้ดูสเตตัสของเด็กคนนี้ให้ก็แล้วกัน" 

        [ พวกเขากำลังพูดถึงสเตตัส อะไรคือ [สเตตัส] !?   ]

        ระหว่างที่ผมพูดถึงสเตตัสขึ้นภายในหัวจู่ๆก็มีหน้าต่างคล้ายกระจกใส่ๆปรากฎออกมาในระดับสายตาผมแล้ว

        ค่าสเตตัส        ≪เซนตะ≫        เผ่า：มนุษย์        เพศ：ชาย        อาชีพ：ไม่มีอาชีพ        อายุ：6วัน        เลเวล：1        HP: 50/50        MP: 100/100        STR: 1        INT: 1        VIT: 1        AGT: 1        DEX: 1        CRT: 1        ≪อุปกรณ์สวมใส่≫
        ≪สกิล≫        แปลภาษา LV MAX , วิเคราะห์ LV MAX
        ≪ฉายา≫        ผู้ที่พระเจ้าปฏิเสธ[ผลนิรันดร์]

        เจอแบบนี้ผมควรทำยังไงดีล่ะ.......

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


        15 ปีต่อมา. . . 

        แล้วจากที่ผมเติบโตที่หมู่บ้านแห่งนั้นผมได้รู้ว่าโลกนี้ไม่ใช่โลกแบบที่ผมรู้จัก  กล่าวก็คือโลกแนวนิยายการ์ตูนแฟนตาซีแบบที่โอตะคุชื่นชอบกันแหละ อาทิ ตายแล้วเกิดใหม่ในต่างโลกหรือถูกอัญเชิญให้เป็นผู้กล้ากำจัด จอมมาร ไม่ก็เกิดเป็นมอนเตอร์และค่อยๆอัพเลเวลเพื่อแข็งแกร่งแล้วมุ่งหน้าสู่ราชาฮาเร็ม เป็นต้น
        ก็นะใครจะไปรู้ว่าเรื่องราวที่แต่งขึ้นมาแบบนั้นจะมาเกิดขึ้นกับตัวผม แต่ยังมีจุดแปลกๆอยู่คือไหนตัวผมถึงจำเรื่องอื่นๆที่ไม่เกี่ยวกับตัวผมได้กัน ทั้งที่ชื่อจริงนามสกุล รูปร่าง หน้าตา คนใกล้ตัว เหตุใดผมถึงจำไม่ได้เลยถึงตอนนี้ผมจะมีชื่อว่า[ เซนตะ ]ก็เถอะ ซึ่งเป็นชื่อพ่อแม่ที่ทิ้งผมไว้เป็นคนตั้งให้ แต่ถึงแบบนั้นมันฟังดูคุ้นเคยกับชื่อนี้ยังไงไม่รู้

        ส่วนเรื่องต่อมาที่ผมได้รับรู้นั้นก็คือผมถูกสาปด้วยแหละ โดยฉายาที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด
        <<ฉายา : ผู้ที่พระเจ้าปฏิเสธ>>        -ผู้ที่พระเจ้าของโลกปฏิเสธการมีตัวตนแล้วหมายจะกำจัดออกไป แต่ว่าเพราะไม่สามารถทำอะไรได้จึงสาปให้ผู้นั้น ไรซึ่งหนทางของความแข็งแกร่งโดยห้ามจับสิ่งที่สามารถเอามาเป็นอาวุธได้ทุกชนิดมีผลตลอดกาลจนกว่าจะตาย

        ใช่ผมถูกสาปโดยคนที่คุณก็รู้ว่าใคร(พระเจ้าเลยนะ) มันทำให้ผมไม่สามารถจับอะไรก็ตามที่สามารถเรียกว่าอาวุธได้เลย
        อาทิ ดาบ ขวาน ธนู เอาง่ายๆ ของที่สกิลวิเคราะห์ของผมบอกว่ามันคืออาวุธ นั้นแหละผมจับมันไม่ได้ถ้าพยายามถือมันมือผมจะเป็นอัมพาตทันทีเป็นเวลา 2 ชั่วโมงโดยไม่มีเหตุผล
        เพราะเหตุผลนี้ผมเลยไม่เคยทำงานที่ต้องใช้อะไรก็ตามที่มันสามารถเอามาเป็นอาวุธได้เลย จนผมได้ตัดสินใจออกจากหมู่บ้านเพื่อหาประสบการณ์หรืออาจเพราะทนต่อความไร้ประโชน์ของตนเองไม่ได้โดยตั้งเป้าว่าสักวันจะมาตอบแทนพวกท่านที่เลี้ยงดูผมมาอย่างดี


        แต่กว่าจะออกมาจากหมู่บ้านได้เล่นเอาผมเหนื่อยเลยเพราะท่านแม่ของผมนั้นไม่เห็นด้วย แล้วต่างคิดว่าผมที่ไม่สามารถจับอาวุธได้เลยนั้นถ้าการออกเดินทางไปเป็นเหมือนกับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆแต่ผมก็พยายามกล่อมท่านอยู่นานกว่าท่านจะใจอ่อนแล้วกระชับว่าต้องกลับมาหาพวกท่านปีล่ะสี่หน แน่นอนผมรับปากพร้อมกอดพวกท่านอย่างโหยหา ช่วงเวลา15ปีนั้นผมกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างที่สุดไม่รู้ทำไมแต่เหมือนผมไม่เคยได้รับประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเลย หลังจากบอกลาพวกท่านผมก็ได้ขออาศัยคุณลุงพ่อค้าที่สนิทวานให้มาส่งระหว่างทางไปเมืองหลวง

        " เซนตะ ข้าส่งเจ้าได้แค่นี้แหละ  "

        " ขอบคุณครับคุณลุง "

        " ถ้ามีอะไรให้ข้าช่วยก็มาที่ร้านข้าได้เสมอเลย เข้าใจไหม "

        " ครับคุณลุง "

        ด้วยการช่วยเหลือจากคุณลุงพ่อค้าผมสามารถนั่งรถม้ากับเขาแล้วมาถึงเมืองข้างๆหมู่บ้านได้สำเร็จ และถ้าจำไม่ผิดรู้สึกเมืองนี้ชื่อ [ เมืองอาคุ] มั้ง ถึงสภาพในเมืองก็ไม่ต่างกับหมู่บ้านที่ผมจากมาเท่าไรแต่ผู้คนก็เข้าออกอย่างหนาแน่นเล็กน้อย มีบ้านของเจ้าเมืองที่อยู่ใจกลางเมืองตั้งเด่นชัดด้วยถึงจะไม่ได้ใหญ่มากแต่ถ้าเทียบกับหลังอื่นๆบ้านเจ้าเมืองเด่นสะดุดตาสุดแล้ว
        เมื่อเข้ามาในเมืองแล้วก็ต้องตกใจจากสิ่งของมากมายหลายชนิดที่ต่างขายกันริมทางอย่างคึกคัก ไม่ได้จะโดนของล่อตาแบบนี้ต่อไม่ได้ ต้องทำตามเป้าหมายเดิมก่อนนั้นคือการสมัครเข้าสำนักกิลด์นักผจญภัย

        "แต่ว่ามันอยู่ที่ไหนกัน!? "

        ผมเดินไปเรื่อยๆระหว่างทางก็มีถามผู้คนแถวนั้นบ้างแล้วได้ยินว่าอยู่ตรงหัวมุมทางซอยข้างหน้า


        " กิลด์นักผจญภัย กิลด์นักผจญภัย ที่นี้ไง!!  "

        ในที่สุดผมก็เจอป้ายใหญ่ๆเขียนคำว่ากิลด์อาคุ ผมไม่รอช้าเปิดประตูเข้าทันทีและเป็นแบบที่คิดไว้เลย เป็นร้านอาหารพร้อมที่พัก ส่วนตรงกลางเป็นหน้าเคาเตอร์ถ้ามองไปจะเจอกับพี่สาวสุดสวยเผ่าหูกระต่ายยืนอยู่ข้างหลังนั้น   รูปร่างของเธอยังดูเยาววัยอยู่เลยมองผ่านๆเธอคงอายุต่ำกว่า15ปีเห็นจะได้แต่สิ่งที่ออกมาปฏิเสธข้อสันนิฐาณนั้นของผมมีด้วยกันสองจุด จุดแรกคือแหวนที่สวมนิ้วนางข้างซ้ายบ่นบอกถึงว่าเธอแต่งงานแล้ว แล้วจุดสุดท้ายคือขนาดหน้าอกที่ดูยังไงก็ใหญ่กว่าคัพG ไม่มีทางเลยที่อายุ15จะใหญ่ได้ขนาดนี้.... เดียวซิเป้าหมายเดิม เป้าหมายเดิม ผมสบัดความคิดลุ่มหลงพร้อมเดิมไปหาเธอ  

        " สวัสดีครับ พอดีอยากจะสมัครนะครับ"

        " นั้นหรอจ่ะ ถ้านั้นช่วยกรอบแบบฟอร์มลงให้ก่อนเลยจ้า "

        คุณกระต่ายยิ้มต้อนรับให้กับผมพร้อมยืดแบบฟอร์มมาให้ผมกรอบแบบฟอร์มในขณะนั้นกำลังฟังคำอธิบายของคุณกระต่ายไปด้วยใจความประมาณนี้
        -การ์ดแต่ล่ะสีจะเป็นตัวบอกถึงแรงค์ของเจ้าของ ส้ม[G]<เขียว[F]<น้ำเงิน[E]<เหลือง[D]<แดง[C]<ดำ[B]<เงิน[A]<ทอง[S]
        -การ์ดหายต้องรีบติดต่อให้ทราบโดยด่วนภายใน15วันเพื่อไม่ถูกตัดสินว่าตายหรือหายสาปสูญ
        - ห้ามทะเลาะ ต่อสู้ หรือฆ่ากันเองภายในกิลด์ ถ้าพบว่ากระทำผิดจะถูกตัดสิทธิให้ออกจากสมาคมกิลด์ตลอดกาล และการฆ่าคนจะมอบอำนาจให้ทางอาณาจักรเป็นคนตัดสินทั้งหมด สรุปก็คือฆ่าใครโดยที่คนๆนั้นไม่มีความผิดก็เป็นนักโทษว่ากันง่ายๆ
        -ถ้ารับงานไปแล้วและไม่สามารถจบงานได้สำเร็จจะถูกหักความไว้ใจ1แต้มถ้าครบ5แต้มจะถูกตราหน้าว่าไร้ความสามารถทันที แล้วจะรับคำร้องได้ยากขึ้นถึงขั้นบังคับให้ไล่ออกเพราะเป็นบุคคลไร้ความสามารถ ควรระวังตรงนี้ไว้หลักๆก็ประมาณนี้

        " นี้ค่ะการ์ดของคุณขอให้โชคดีกลับมาปลอดภัยนะค่ะ "

        หลังจากนั้นผมก็ได้การ์ดประจำตัวขอบสีส้มมา รู้สึกได้เลยเหมือนผมกำลังได้ออกผจญภัยผ่านความทุกข์ยากต่างๆ คอยเป็นกำลังให้ผู้คน และตอบแทนคุณของพวกท่าน ไม่รู้ว่าท่านแม่จะทำอะไรอยู่ตอนนี้ แต่ว่าจะมาเป็นเด็กอ้อนท่านแม่ตอนนี้ไม่ได้เพราะผมมีเป้าหมายถึงยิ่งใหญ่ต่อจากนี้รอไว้อยู่

        " ดีล่ะเพื่อเป้าหมายต่อไปคือจะต้อง.........พระเจ้าที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของผู้คนแล้วจากนั้น....... เอ๋!? "

        แต่เดียวนะ ที่หลุดปากออกมาเมื่อกี้คือเป้าหมายของผมแน่หรอ!? ทำไมเหมือนมันไม่ใช่เป้าหมายที่ผมตั้งเป้าเอาไว้เลย มันแปลกๆนะว่าไหม?.........


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .