เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 20 แอบหลบซ่อน

ฉินเสี่ยวได้สติคืนมา๻ั้๹แ๻่ที่หลี่เฟิงตรวจดูวิดีโอที่ตนเองบันทึกไว้ก่อนที่เขาจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

“ฉันควรทำยังไงดี” ฉินเสี่ยวถาม

ฉินเสี่ยวมองออกแล้วว่าหลี่เฟิงต้องไม่ใช่คนธรรมดา ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถสงบนิ่งได้ขนาดนี้ เพียงแค่ลงมือก็สามารถล้มคนได้สามสิบกว่าคน จากนั้นก็ยังทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความสามารถและความใจเย็นเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้ ฉินเสี่ยวไม่เพียงแต่สงสัยในตัวตนของหลี่เฟิงเท่านั้น แต่ยังสงสัยอีกว่าคนแบบไหนถึงจะมีฝีมือที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

“จะทำอะไรได้ล่ะ ตอนนี้คงต้องหลบไปซ่อนตัวก่อน เพราะคุณอยู่ในอันตราย ดูจากท่าทางของคนพวกนั้นก็คงจะจำหน้าคุณได้และออกตามหาคุณไปทั่วเมืองเทียนไห่แน่นอน” หลี่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว

“ฮะ ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ แย่แล้ว… คราวนี้ฉันซวยแล้ว รู้อย่างนี้ไม่ถ่ายไว้ซะก็ดี” ฉินเสี่ยวขมวดคิ้วด้วยสีหน้าทุกข์ใจ

หลี่เฟิงหัวเราะ “เมื่อถ่ายไปแล้ว ก็ไม่มีทางกลับไปแก้ไขได้ เ๱ื่๵๹นี้จะพูดว่าร้ายแรงก็ได้ ไม่ร้ายแรงก็ได้ พวกเขาแค่เคยเห็นหน้าคุณเท่านั้น ตราบใดที่คุณระมัดระวังตัวและหลบซ่อนดี ๆ ไม่ให้พวกเขาพบก็พอแล้ว”

ฉินเสี่ยวขมวดคิ้ว “แบบนั้นฉันก็ต้องหลบอยู่แต่ในบ้านทั้งวันสิ”

หลี่เฟิงยิ้มและยื่นมือมาลูบที่แก้มฉินเสี่ยวพลางพูดว่า “วางใจเถอะ เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า พวกเขาก็จะลืมหน้าตาของคุณไปเอง แล้วคุณก็จะสามารถออกมาทำกิจวัตรปกติของคุณได้ เฮ้อ... แต่น่าตาของคุณน่ารักดีนะ อย่าขวมดคิ้วบ่อย ๆ สิ เดี๋ยวจะทำให้เกิดริ้วรอยได้”

ฉินเสี่ยว๻๠ใ๽กับการกระทำของหลี่เฟิง จากนั้นเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงก่ำ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อหลบมือใหญ่ของหลี่เฟิง

“แล้วมันจะนานแค่ไหนล่ะ” ฉินเสี่ยวเริ่มกังวลเมื่อคิดว่าตัวเองต้องอยู่แต่ในบ้านตลอดไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไรถึงจะได้ออกไป จึงรู้สึกระวนกระวายใจอย่างมาก

หลี่เฟิงจ้องมองฉินเสี่ยวด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่แปลกใจเลยที่คุณไม่แต่งหน้าเพราะมีใบหน้าที่น่ารักแบบนี้นี่เอง คุณแค่ซื้อเครื่องสำอางมาแล้วก็แต่งหน้าให้หนา ๆ เปลี่ยนทรงผมใหม่ เปลี่ยนการแต่งตัวใหม่ ผมรับรองว่าพวกเขาจำคุณไม่ได้แน่นอน”

เมื่อได้ยินหลี่เฟิงพูดแบบนั้นดวงตาของฉินเสี่ยวก็เป็๲ประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าที่อ่อนหวานของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นอีกครั้ง เธอส่งยิ้มหวานใส่หลี่เฟิงและพูดขึ้นว่า “ความคิดคุณดีมากฉันจะทำตามนี้!”

หลี่เฟิงมองใบหน้าอันแสนหวานของฉินเสี่ยวจนเหม่อไปชั่วครู่แล้วจึงกลับมาเป็๲ปกติ “แบบนี้ดีกว่าเยอะ เวลาที่ผู้หญิงยิ้มจะดูสวยที่สุด”

เมื่อได้ยินหลี่เฟิงพูดเช่นนั้น ฉินเสี่ยวก็หน้าแดงก่ำ ปากก็พูดว่า “ขอบคุณนะ ถ้าวันนี้ไม่ได้คุณฉันคงแย่แน่ ๆ”