สาวน้อยในต่างโลกผู้มีความทรงจำของชาติก่อน

ซายะ และ เลโอ ทั้งสองคนกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของราชอาณาจักร คล็อต แต่ทว่า

“ นี้ๆ เลโอ พวกเราเดินทางกันมาสองวันติดแล้วนะ ยังไม่เห็นเมืองเลยชักเมืองเดียว ไม่ใช่ว่า พวกเราหลงทางหรอกเหรอ ” 

ซายะถาม ก่อนจะจ้องหน้าเลโอ

“ ใกล้ไปแล้ว...ใกล้ไปแล้วนะ ซายะ ”

เลโอโดนซายะจ้องหน้าจนใกล้กันมาก จนเลโอล้มลง แล้วมองซายะที่กำลังอารมณ์เสีย

“ ตอบมาสิ นี้พวกเราหลงทางกันจริงๆใช่ไหม? ” 

 “ ช..ใช่แล้วแหละ แหะๆ ”

เลโอนั่งหัวเราะเล็กน้อย

“ แบบนี้ก็แย่เลยสิ ฉันใส่เสื้อผ้าเดิมๆมาสามวันติดแล้วนะ แถมเสบียงเองก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย ”

ซายะถอนหายใจแล้วนั่งคุกเข่าลง

“เอาน่ะ ซายะ เดินไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอเองแหละ ”

เลโอปลอบใจซายะ    พอทั้งสองคนเดินมาได้สักระยะ ก็ เจอรถม้าของพ่อค้าวิ่งผ่านมาพอดี 

“ พวกเธอจะไปที่ไหนกัน ”   

“ จะไปที่คล็อตกันน่ะค่ะ พอดีหลงทางนิดหน่อย เลยเดินหาเมืองแถวๆนี้น่ะค่ะ  แหะๆ”

ซายะหัวเราะเล็กน้อย

“งั้นติดรถไปกับลุงไหม พอดีลุงกำลังไปที่เมืองท่าน่ะ ” 

“ ถ้างั้นก็ ขอรบกวนติดรถไปด้วยค่ะ ”

ซายะได้ลากเลโอขี้นรถม้าทันที

“ จ..เจ็บนะ ยัยบ้า ” 

“ เรียกใครว่ายัยบ้า  ห๊าาา!!!” 

ลุงที่นั่งอยู่หน้ารถม้ามองซายะและเลโอ ก็ได้แอบยิ้มเล็กน้อย    พอรถม้าเคลื่อนที่ ซายะก็ได้นั่งคุยกะลุงที่เป็๞พ่อค้า แล้วทำเป็๞ไม่สนใจเลโอ 

“ คุณลุงชื่ออะไรเหรอค่ะ หนูชื่อ ซายะ ส่วนคนที่มาด้วยกัน ชื่อ เลโอ ค่ะ” 

“ รอน เรียกว่า ลุงรอน ก็ได้ ”   

“ ค่ะ ลุงรอน แล้วจะไปทำอะไรที่เมืองท่าละค่ะ ” 

 “ พอดีลุงไปรับชื้อแร่เหล็กที่นั้นน่ะ ”

 “งั้นเหรอค่ะ” 

 “นี้ ซายะ อย่าไปรบกวนแกมากนักสิ ” 

เลโอได้พูดแทรก

“ ไม่ได้รบกวนชักหน่อย แค่จะชวนคุยก่อนถึง เมือง เท่านั้นเอง ” 

ซายาพูดย้อนศรไปทันที 

“ทั้งสองคนเป็๞แฟนกันงั้นเหรอ”

ลุงรอนถามด้วยความสงสัย

“ ไม่ใช่นะครับ/ค่ะ”

ทั้งสองคนรีบตอบพร้อมกันทันที

“ฮ่า ฮ่า ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันมากเลยนะ” 

ลุงรอนพูดแซวเล่นๆ  ทำเอาเลโอและซายะ พลอย เขินไปด้วย 

รถม้าก็ค่อยๆเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึง

“ ตอนนี้พวกเราถึงเมืองท่ากันแล้ว พวกเธอจะลงที่ไหน ” 

“พวกเราขอลงตรงหน้าประตูเมืองค่ะ ลุงรอน” 

 “ได้ๆเดี๋ยวลุงไปส่งนะ ” 

 “ ค่ะ”   

 “..........” 

เลโอนั่งมองอยู่เงียบๆ

ณ ประตูเมืองท่านอมทาเนีย  ลุงรอนได้ขับรถม้าส่งเลโอและซายะ

“งั้นลุงไปก่อนนะ”

ลุงรอนได้โบกมือลา

“ ค่ะ ขอบคุณน่ะค่ะที่มาส่ง”

ซายะโบกมือตอบ

“ ขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเรามาหลายๆอย่างนะครับ ”

เลโอได้ก้มหัวแสดงความขอบคุณก่อนจะโบกมือลา

“ไว้เจอกันใหม่นะทั้งสองคน ” 

“ ค่ะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะ ” 

  “แล้วพวกเราจะไปไหนต่อดีละ ซายะ ”

“ฉันคิดว่า หาที่พักก่อนเป็๲ไง” 

ทั้งสองคนได้เดินเข้าไปในเมืองระหว่างสนธนา

“นั้นสินะ นอนบนเตียงกันชักคืนคงจะไม่เป็๲ไรหรอก ” 

 “ต....นอนบนเตียงด้วยกันงั้นเหรอ”

ซายะหน้าแดงออกมา

“ อืม.......  เดี๋ยว ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ!!! ”

เลโอก็พลอยหน้าแดงไปด้วย   

“ ก่อนอื่นก็ต้องชื้อเสื้อผ้าให้เธอซะก่อน ให้ใส่แต่เสื้อผ้าตัวเดิมก็คงไม่ดี ”

ซายะมองเลโอระหว่างเดินสนธนา 

“นั้นสิ”   

3 ชั่วโมงต่อมา เลโอและซายะที่ใส่ชุดกะลาสีพร้อมสวมกระโปรง เดินออกมาจากร้านขายเสื้อผ้า

“ไม่นึกมาก่อนเลยว่า เสื้อผ้าของเมืองนี้จะแพงขนาดนี้ ”

เลโอพูดถอนหายใจ

“ ไม่เห็นเป็๞ไรเลยนี้น่า อย่างน้อยก็ได้ชุดหนึ่ง แหละ นะ เลโอ ”

ซายะพูดปลอบใจเลโอ

“ก็ตัวที่เธอเลือก มันถูกที่สุดในร้านแล้วก็เลยพอชื้อได้  ส่วนตัวอื่นๆราคา 1 เหรียญเงินขึ้นไป คงชื้อไม่ไหว ไม่งั้นเงินคงหมดก่อนถึง คล็อต แน่ ”   

“ คิดซะว่า เป็๲ของขวัญให้ฉันแล้วกัน ”

ซายะยิ้มให้เลโอ ทำเอาเลโอใจเต้นตึกตัก 

“ จะถึงโรงเตี้ยมละ รีบไปจองห้องกันเถอะ เลโอ  ”   

ซายะและเลโอได้เดินไปที่หน้าโรงเตี้ยมก่อนจะเข้าไปข้างใน

สกุลเงินของโลกนี้ จะใช้เหรียญทองคำขาว เหรียญทอง เหรียญเงิน เหรียญทองแดง และเหรียญโลหะ มีอัตราแลกเปลี่ยนดังนี้   

10 เหรียญโลหะ มีค่าเท่ากับ 1 เหรียญทองแดงเล็ก   

10 เหรียญทองแดงเล็ก เท่ากับ 1 เหรียญทองแดงใหญ่ 

10 เหรียญทองแดงใหญ่ เท่ากับ 1 เหรียญเงินเล็ก

10 เหรียญเงินเล็ก เท่ากับ 1 เหรียญเงินใหญ่ 

10 เหรียญเงินใหญ่ เท่ากับ 1 เหรียญทอง

10 เหรียญทอง เท่ากับ 1 เหรียญทองคำขาว ( ประมาณ1,000,000 เยน )

ทั้งสองคนเดินเข้าโรงเตี้ยม แล้วเดินไปหาผู้แลโรงเตี้ยม

“ ยินดีตอนรับค่ะ ” 

“ ห้องพัก 1 ห้อง 1 คืน ครับ ”

เลโอพูดอย่างนอบน้อม 

“ค่ะ รอชักครู่น่ะค่ะ  ทั้งหมด 5 เหรียญทองแดงใหญ่ค่ะ ”

เลโอก็ได้หยิบเงินออกมาจากถุง แล้ว วางลงที่เคาน์เตอร์

“ นี้ค่ะ กุญแจห้อง ห้องอยู่ตรงชั้นสองด้านขวาสุดทางเดินค่ะ ”

เลโอก็ได้หยิบกุญแจห้องและพาซายะเดินไปที่ห้องพักทันที  หลังจากมาถึงห้องพักแล้ว ทั้งสองคนก็วางของติดตัวสัมภาระไว้

“ ได้พักชะที เหนื่อยแทบแย่เลย ”

ซายะนอนลงบนเตียงด้วยเหนื่อยล้า

“ ซายะ เดี๋ยวฉันมานะ ขอออกไปนอกเมืองชักแปป เดี๋ยวกลับมานะ” 

เลโอได้บอกซายะไว้ก่อนออกจากห้อง

“ อือ รีบๆกลับมานะ เลโอ” 

“ อืม แล้วฉันจะรีบกลับมา ”

เลโอได้เดินออกจากห้อง แล้ว ปล่อยซายะไว้ที่ห้องคนเดียว

“เลโอ จะเป็๲อะไรไหมเนี่ย ชักจะเป็๲ห่วงเขาแล้วสิ....เอ๋ นี้ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย ”

ซายะหน้าแดงออกมาเล็กน้อย เพราะเป็๲ห่วงเลโอนั้นเอง