ฉันนั่งเครื่องมาจนถึงสนามบิน ฉันเดินออกไปด้านนอกก็เจอพ่อกับแม่มารอรับฉันอยู่แล้ว
"แม่ค่ะ" ฉันวิ่งเข้าไปกอดแม่
"เอม เป็อะไรลูก"
"แม่ค่ะ หนูคิดถึงแม่ที่สุดเลย"
"แม่ก็คิดถึงลูกมากที่สุดเหมือนกันจ้ะ"
"อ้าว แล้วพ่อล่ะ"
"หนูก็คิดถึงพ่อมากที่สุดด้วยค่ะ"
"ฮ่าๆๆ ค่อยชื่นใจหน่อย"
"คุณก็ แกล้งลูกอีกแล้ว"
"ฮ่าๆ ไม่เป็ไรหรอกค่ะแม่"
"นั่นสิเนอะ"
"ยังอีกก"
"จ้าๆๆ"
"ฮ่าๆๆ ยังคึกคักเหมือนเดิมเลยนะค่ะ"
"ป่ะ กลับบ้านกัน"
"ค่ะ"
ระหว่างทางกลับบ้านพ่อกับแม่ชวนฉันพูดตลอดทางซึ่งฉันเองก็ชอบเวลาที่มีความสุขแบบนี้มากที่สุด ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ฉันยังเด็กอยู่
"แล้วเฟลมไม่มาด้วยเหรอลูก" คำถามนี้ทำให้ฉันถึงกับเงียบไป
"เอม เป็ไรลูก" พ่อเอ่ยถามขึ้น
"อ่อ.อ เปล่าค่ะ"
"เอม มีอะไรบอกแม่ได้นะลูก"
"แม่ค่ะ อื้อๆๆ" ฉันร้องไห้ออกมา
"เอม ร้องไห้ทำไมลูก"
"เอมเหนื่อยค่ะแม่ เอมเหนื่อยเหลือเกิน"
"ถ้าไม่ไหวก็พักบ้างเถอะนะลูก"
"อื้อๆๆ เอมเ็ปเหลือเกิน" ฉันร้องพลางกอดแม่ไปด้วย
"โถ่ ลูกแม่"
"อื้อๆๆๆ"
"แม่เห็นหนูเจ็บ ใจแม่เหมือนจะขาด"
"คุณ" พ่อโอบกอดเรา มันชั่งอบอุ่นเหลือเกิน
"ถ้าไม่ไหวกับมาอยู่ที่บ้านนะลูก"
"ค่ะ"
ระหว่างที่รถแล่นฉันเผลอหลับไปในอ้อมกอดของท่านทั้งสอง เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านแม่ปลุกฉันให้เข้าบ้าน
"เอมลูก ตื่นได้แล้ว"
"ค่ะ"
"ถึงแล้วจ้ะ ขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแล้วลงมาทานข้าวเย็นพร้อมกัน"
"ค่ะ"
374
