เสียงกรีดร้องเตือนของโทรศัพท์มือถือที่ดังลั่นขึ้นกลางบ้านโถงใหญ่ ทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวาบและตื่นตระหนกจนเข่าแทบทรุดลงกับพื้นไม้สักทอง
ฉันสะดุ้งสุดตัวโยน มือบางที่ยังสั่นระริกจากเหตุการณ์ศึกรักอันร้อนแรงเมื่อคืนรีบเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยหัวใจเต้นโครมคราม หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าเด่นชัด... 'แมน สามีสุดที่รัก' ชายผู้เดียวที่เป็เ้าของชีวิตแต่งงานและหัวใจของฉัน แต่ในยามนี้ ชื่อของเขากลับเปรียบเสมือนศาลอาญาที่จ้องเอาผิดในคราบบาปที่ฉันก่อขึ้น ฉันกลัวเหลือเกินว่าน้ำเสียงสั่นสะอื้นของฉันจะทำให้เขาสงสัยจนสืบรู้ความลับอันแสนทรามระค้ำหัวนี้
ฉันเบิกตากว้าง หันไปสบตากับคุณพ่อณรงค์ที่สวมเสื้อเชิ้ตลายขวางรีดเรียบกริบนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เก่า จิบชาจีนเช้าอย่างภูมิฐานและทรงสง่าราศีอยู่ที่โซฟาไม้สักทองตัวยาว แววตาคมกริบของพ่อผัวเลื่อนมองหน้าจอโทรศัพท์ของฉันช้าๆ ก่อนจะยกยิ้มกริ่มเยือกเย็นและเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำสุภาพตามปกติ ทว่าแววตาจ้องเขม็งเตือนสติประหนึ่งผู้คุมเกม
"รับสายสิจ๊ะฝ้าย... เดี๋ยวแมนมันจะสงสัยเอาว่าทำไมหนูถึงไม่รับสายช้าขนาดนี้ มีเื่อะไรน่าพิรุธรึเปล่าจ๊ะคนดี"
"ค่ะ... คุณพ่อ..." ฉันเค้นเสียงตอบรับเสียงสั่นสะอึก พยายามสะกดอารมณ์สับสน ก่อนจะกวาดนิ้วสั่นระริกกดรับสายประคองโทรศัพท์ขึ้นแนบหูด้วยสองมือน้อยที่แทบไร้เรี่ยวแรงชื้นเหงื่อ
"ฮัลโหลค่ะแมน..." ฉันพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูสดใสและปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าริมฝีปากและหัวใจกลับสั่นเครือรวดร้าวไปด้วยความรู้สึกผิดบาปมหันต์
"ฝ้ายจ๋า! คิดถึงเมียที่สุดเลยครับ เป็ยังไงบ้าง อยู่บ้านสวนเรียบร้อยดีไหมครับฝ้าย พ่อณรงค์ดูแลฝ้ายดีรึเปล่า"
น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นใสซื่อและเต็มไปด้วยความห่วงใยโหยหาของแมนดังผ่านสายมา มันช่างเป็น้ำเสียงที่ฉันโหยหาทว่าในเวลานี้กลับสลักลึกทิ่มแทงหัวใจของฉันจนเจ็บระบมด้วยความรู้สึกผิดบาปอันแสนมหันต์ คราบบาปน้ำเชื้อร้อนของคุณพ่อณรงค์ที่เพิ่งชำระล้างออกไปเมื่อเช้ายังคงตราตรึงอยู่ในสมองจนอยากจะร้องไห้ประจานตัวเอง สองมือบางกำที่หนีบเสื้อสากระคายแน่นเพื่อข่มความกลัว
"ฝ้าย... ฝ้ายสบายดีค่ะแมน ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ คุณพ่อท่านดูแลฝ้ายอย่างดีเลยค่ะ" ฉันตอบไปพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักตาร่วงเผาะลงบนตักอวบอัดที่นั่งเกร็งอยู่ บนเก้าอี้ไม้สัก
สิ่งที่ทำให้ฉันต้องสะดุ้งตัวแข็งทื่อและกลืนก้อนความรู้สึกเ็ปลงคอคือ...
ร่างสูงใหญ่ภูมิฐานของคุณพ่อณรงค์ที่ค่อยๆ ลุกยืนขึ้นและก้าวเดินเงียบกริบดั่งเงามรณะ เข้ามาหยุดยืนซ้อนทับประชิดติดริมทางแผ่นหลังสั่นสะท้านของฉันจากด้านหลังช้าๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ฝ่ามือหนาหยาบกร้านร้อนระอุของพ่อผัวเลื่อนลูบไล้ขึ้นมาสวมกอดรอบเอวคอดกิ่วของฉันอย่างแ่เบาแต่แ่า ดึงรั้งสะโพกผายอวบอิ่มของฉันให้เบียดชิดแแ่กับหน้าขาและเป้ากางเกงที่เริ่มขึงตึงแข็งขึงของเขา ััอุ่นร้อนที่จงใจส่งตรงจากท่อนเนื้อดุนดันหลังสะโพกของสะใภ้ทำเอาฉันเสียววูบวาบขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ััสากบดสะโพกผายเน้นย้ำรุนแรงขึ้นผ่านกางเกงเลบางเบาของเขา
ฉันพยายามดิ้นขลุกขลักแ่เบาเพื่อหนีััล่วงเกินทุเรศนี้ แต่ทว่านิ้วใหญ่ของคุณพ่อณรงค์กลับจงใจเลื่อนเข้ามาบีบเคล้นขยำเต้าหน้าอกอวบสะบึมสองข้างของฉันผ่านเสื้อคอเต่าหนาทึบอย่างเอาแต่ใจ บีบเค้นจนยอดอกเต่งตึงสั่นสะท้านชูชันสู้มือ เขาบดบี้หัวนมผ่านเนื้อผ้าจนฉันเสียวจี๊ดแล่นขึ้นถึงสมอง
"ฝ้าย? ฝ้ายยังฟังแมนอยู่ไหมครับ ทำไมเสียงเงียบไปล่ะครับฝ้าย ได้ยินเสียงลมหายใจฝ้ายหอบๆ ด้วยนะ เป็อะไรหรือเปล่าครับ หรือฝ้ายไม่สบาย" เสียงแมนเอ่ยถามด้วยความสงสัยและเป็ห่วงผ่านสาย
"ฟัง... ฟังอยู่ค่ะแมน พอดีฝ้ายกำลังยกจัดตะกร้าผ้าหนักๆ อยู่ค่ะ เลยเหนื่อยหอบนิดหน่อย ไม่มีอะไรค่ะแมน" ฉันสะกดเสียงสั่นสะท้านปนครางเสียวตอบสามี ทั้งที่ความรู้สึกซ่านเสียวสยิวกิ้วกำลังคืบคลานจู่โจมร่างกายอวบอัด ฉันจำต้องกัดริมฝีปากล่างแน่นจนเืแทบซึมเพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดผ่านไมโครโฟนโทรศัพท์
คุณพ่อณรงค์โน้มตัวก้มลงมาซุกไซ้ใบหน้าคมเข้มเข้าหาซอกคอและลาดไหล่เนียนของฉัน ลิ้นอุ่นชื้นของเขาเลียลากแ่เบาตรงกกหูสั่นระริก ััเปียกแฉะสากระคายชวนกระตุ้นอารมณ์ใคร่ทำให้ฉันต้องขมิบตอดร่องเนื้ออุ่นชื้นใต้อาภรณ์เยิ้มน้ำรักใส ร่างกายที่เคยยอมสยบให้เพลิงรักเมื่อคืนเริ่มแสดงปฏิกิริยาทรยศจิตสำนึก ปลายนิ้วหนาของพ่อผัวเลื่อนต่ำลูบบดบี้ผ่านร่องเนื้อกระตุ้นความใคร่จนฉันต้องกัดริมฝีปากแน่นหลับตากลั้นเสียงครางสยิวสุดกำลัง เขายกยิ้มเยาะและเลียซอกคอฉันรัวๆ อย่างสะใจ
"แมนทำงานเป็ยังไงบ้างคะ... เหนื่อยมากไหม..." ฉันพยายามคุมโทนเสียงเอ่ยถามสามี ทั้งน้ำตานองหน้าและต้องกลั้นเสียงละเมอครางเสียวซ่านยามคุณพ่อณรงค์ขบเม้มซอกคอเบาๆ จนหน้าอกอวบแอ่นโต้ตอบรับััสากชวนสยิวกิ้ว
"เหนื่อยครับ แต่คิดถึงฝ้ายแล้วมีแรงขึ้นเยอะเลย แมนตั้งใจทำงานเก็บเงินไว้สร้างครอบครัวเรานะฝ้าย อีกไม่กี่เดือนแมนก็จะได้กลับไปกอดไปกอดหอมร่างกายอุ่นๆ นุ่มๆ ของฝ้ายให้สะใจเลยนะ รักเมียที่สุดเลยจ้า"
คำพูดของสามีที่เชื่อใจฉันหมดใจ ยิ่งทำให้หัวใจของฉันแหลกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความรู้สึกผิดบาปราวกับเป็ผู้หญิงร่านชั่วที่กักขังน้ำรักของพ่อสามีไว้ในช่องท้องชำเรอความใคร่แล่นพร่าประดังประเดเข้ามาจนเจ็บหน้าอกระทมิญญา ฉันหลับตาลงกอดกลืนคราบน้ำตาอันเหนอะหนะ
คุณพ่อณรงค์กอดรัดลูบไล้เนินเต้าอวบขยำหนักหน่วงขึ้นสลับกับจ้องหน้ามองฉันด้วยสายตาสยิว ราวกับเยาะเย้ยสมเพชในความไร้ทางออกของสะใภ้สาวแสนดีที่ต้องพูดบอกรักสามีในขณะที่โดนพ่อสามีลวนลามลึกซึ้ง
"เออฝ้ายครับ... มีเื่สำคัญจะบอกด้วยล่ะ" เสียงแมนเอ่ยทิ้งท้ายน้ำเสียงกระตือรือร้นและยินดี
"เื่... เื่อะไรคะแมน..." ฉันเค้นตอบผ่านลำคอแห้งผาก
"อีกสองสามวัน ลุงสมยศ เพื่อนสนิทก๊วนสุราโบราณของพ่อณรงค์เขาจะบินมาเที่ยวและค้างแรมพักผ่อนที่บ้านสวนเราสักสี่ห้าวันน่ะครับ แมนฝากฝ้ายช่วยจัดเตรียมห้องรับรองชั้นล่างและคอยทำกับข้าวดูแลลุงสมยศเขาดีๆ แทนแมนด้วยนะ พ่อณรงค์จะได้มีเพื่อนคุยชวนดื่มชาดื่มเหล้าแก้เหงาด้วย ฝ้ายจัดเตรียมต้อนรับให้ดีนะจ๊ะคนสวยของแมน"
คำพูดประโยคนั้นของแมนทำให้เืในกายของฉันเย็นเฉียบแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในฤดูหนาว
ใบหน้าของฉันนวลซีดเผือดลงทันตา ลมหายใจติดขัดในลำคอด้วยลางสังหรณ์ร้ายสุดขีดที่จู่โจมเข้ามาในมโนสำนึกจนหวาดกลัวแสนสาหัส ลุงสมยศ ชายผู้มีสายตาชั่วร้ายลวนลามผู้หญิงกำลังจะก้าวเข้ามาในกรงแห่งนี้
ฉันค่อยๆ เลื่อนสายตามองสบตาช้าๆ กับคุณพ่อณรงค์ที่แอบยืนยิ้มกริ่มเยาะเย้ยโอบกอดบั้นท้ายผายลูบไล้สะโพกของฉันอยู่ข้างหลัง แววตาคมกริบของพ่อผัวฉายแสงลึกลับและวิปริตราวกับรู้เห็นและวางแผนเตรียมการต้อนรับสหายรักคนนี้มาร่วมวงเสพสุขบนเรือนร่างของฉันไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วโดยที่สามีฉันไม่รู้เื่เลยแม้แต่น้อย!
"ค่ะแมน... ฝ้ายจะดูแลคุณลุงสมยศอย่างดีที่สุดตามแมนสั่งค่ะ..." ฉันเค้นตอบประโยคสุดท้ายด้วยเสียงแหบโหยและเจ็บช้ำสุดหัวใจ
"ขอบคุณครับเมียจ๋า แมนรักฝ้ายนะ ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ" แมนกดวางสายไปในที่สุด
ฉันลดโทรศัพท์ลงช้าๆ มือบางสั่นเทาไร้เรี่ยวแรงจนเครื่องเครื่องสื่อสารหลุดร่วงตกแหมะลงบนพรมพื้นไม้สักทองเสียงดังเบาๆ
น้ำตานองหน้าพรั่งพรูออกมาโฮใหญ่ด้วยความสิ้นหวังทรมานใจแสนสาหัส ร่างกายอวบอัดเข่าอ่อนจนทรุดตัวลงคุกเข่ากอดขาอ้อนวอนคุณพ่อณรงค์ที่ยืนยิ้มกริ่มมองลงมาประหนึ่งเทพผู้คุมเกมชีวิตตัณหาความชั่วช้า
"คุณพ่อคะ... ฝ้ายขอร้องล่ะค่ะ อย่าดึงคุณลุงสมยศเข้ามาเกี่ยวเลยนะ แค่ฝ้ายกับคุณพ่อ... ฝ้ายก็แทบไม่มีหน้าจะมองแมนอยู่แล้ว... อย่ารุมทึ้งฝ้ายอีกเลยนะคะ... ฝ้ายจะยอมคุณพ่อคนเดียว... ยอมทุกอย่างเลยค่ะ... ขอแค่คุณพ่ออย่าเปิดเผยคลิปเ่าั้และอย่าดึงคนนอกเข้ามาย่ำยีฝ้ายเลยนะคะ... ฮือ..." ฉันสะอื้นร้องไห้แทบขาดใจกอดขาขวากำยำของท่านแน่น
ทว่าคุณพ่อณรงค์กลับยกยิ้มชั่วร้าย ค่อยๆ ประคองกอดประคองร่างอวบอัดขาวเนียนของฉันขึ้นมาจากพื้นห้องอย่างถนอมแต่แฝงตัณหา ก้มดมกลิ่นเนื้อเนินอกอวบอิ่มชิดคอเสื้ออีกครั้งอย่างหิวกระหายบีบคั้นสัญญาทุเรศลึกลับ
"ไม่ได้หรอกจ้ะฝ้าย... สมยศเขาเป็เพื่อนรักของพ่อ และแมนมันก็ฝากฝังให้หนูดูแลเขาอย่างดีที่สุดเองไม่ใช่เหรอจ๊ะคนสวย... พ่อก็แค่จะช่วยหนูดูแลเขาให้ 'พิเศษและใกล้ชิด' ขึ้นมาอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง... อย่าขัดคำสั่งพ่อล่ะ ถ้าหนูดื้อกับพ่อ... คลิปแอบถ่ายเ่าั้จะไปปรากฏในแชทของไอ้แมนทันที แล้วหนูจะเสียใจไปตลอดชีวิตนะจ๊ะฝ้าย... พ่อผัวที่ดีคงไม่มีคลิปเมียให้ลูกชายดูหรอกนะ หึหึ"
คำพูดย้ำคำมั่นสัญญาเดิมข่มขู่ทำลายความหวังสุดท้ายของฝ้ายจนหมดสิ้น ร่างกายสั่นระริกยอมสยบรับชะตากรรมบาปอันโหดร้ายที่จะก้าวเข้าบ้านสวนในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย จิตวิปริตที่น่าสะพรึงกลัวของคุณพ่อณรงค์เริ่มบดขยี้เกียรติและชีวิตของฉันให้พังทลาย ฉันได้แต่นอนนิ่งร้องไห้ปล่อยให้ท่านโอบกอดบีบเคล้นสะโพกอวบอัดตามใจชอบ คล้ายปูพรมต้อนรับพายุบาปครืนครั่นที่กำลังคืบคลานเข้ามาย่ำยีร่างของฉันอีกคน...