สนามโมโตครอสที่นี่ไม่มีอัฒจันทร์ ไม่มีรั้วสูง มีพื้นที่อยู่ติดถนนใหญ่ ซึ่งถ้ามองจากไหล่ถนนซึ่งสูงกว่าไปก็จะเห็นเป็ลานดินกว้างใหญ่มาก มีรถจักรยานยนต์วิบากวิ่งกันยั้วเยี้ย แต่ละคันปราดเปรียวและเหินบินไปตามลูกระนาดและเนินดักน้อยใหญ่ได้อย่างชำนาญ
“แฟนมึงคนไหนวะ” ดอกบัวเอ่ยถามหลังจากจอดรถแล้วลงมายืนส่องกันอยู่บนไหล่ทาง
“ยังไม่ใช่แฟน” เบญจกัลยาณีรีบค้าน
“เอาน่า คิดซะว่าเขาเป็ของเราไปก่อน คิดบวกเข้าไว้มึง” ดอกบัวเอ่ยปลอบ “ว่าแต่มึงจำได้ไหมว่าคนไหน”
“ใครจะไปจำได้วะ ใส่ชุดเหมือนๆ กันหมด ใส่หมวกกันน็อกอีกต่างหาก”
“งั้นต้องรอให้ถอดหมวกสินะ”
“ไม่รู้จะยอมถอดไหม เมื่อคืนกว่าจะยอม กูต้องเสี่ยงตายแทบแย่”
“มันเหมือนกันซะที่ไหนล่ะ นี่มันสนามถูกกฎหมาย ส่วนเมื่อคืนมันเย้ยกฎหมาย ถูกจับได้เสียชื่อแย่”
เบญจกัลยาณีทำปากเบ้ “มีสนามซ้อมดีๆ แล้วจะไปแว้นทำไมวะ”
“คนเรามันก็มีด้านมืดด้วยกันทั้งนั้นแหละ ดูอย่างอีใบซิ กลางวันแม่งนั่งเล่นเปียโน กลางคืนแปลงร่างเป็สก๊อยตามเด็กแว้นป่วนเมืองไปทั่ว”
“ก็จริงของมึง” สก๊อยสาวคล้อยตามเพื่อน
“อีกอย่าง คุณพายุอาจคันไม้คันมือก็ได้ ่นี้พักแข่งไม่ใช่หรือ”
“ไปแข่งกับเด็กแว้นเนี่ยนะ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ มึงคิดดูสิ ขนาดหวยบนดินมีขายถูกกฎหมาย คนยังแห่ไปเล่นหวยใต้ดินกันเยอะแยะ”
เบญจกัลยาณีหันไปมองเพื่อนอย่างงงๆ “เออ...มึงเปรียบเทียบได้ดี”
“ใช่มะ”
“มั้งนะ” สก๊อยสาวเกาศีรษะแกรกๆ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นจักรยานยนต์วิบากคันหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเธอกับเพื่อน
“ฉิบหาย เขาห้ามดูหรือเปล่าวะ” ดอกบัวกระซิบถามอย่างหวาดๆ
“ไม่รู้ว่ะ” เบญจกัลยาณีส่ายหน้า รีบะโกอดแขนสาวทอมอย่างนึกกลัวเหมือนกัน
แต่เมื่อชายคนนั้นจอดรถแล้วลงมาถอดหมวกกันน็อก ทั้งคู่ก็พากันเป่าปากอย่างโล่งใจเมื่อเห็นว่าเป็พายุ
“เธอมาทำอะไรแถวนี้” ชายหนุ่มเอ่ยถาม
“มา...เอ่อ...มาดูมอ’ ไซค์วิบาก” สก๊อยสาวตอบ
เขาหรี่ตามองเธออย่างจับผิด “ไม่ใช่ว่าตามฉันมานะ”
“ตาม? ...ตามอาไร้” เบญจกัลยาณีเอ่ยเสียงสูง “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคุณจะมาขี่มอ’ ไซค์วิบาก คุณขี่มอ’ ไซค์ทางเรียบไม่ใช่เรอะ”
พายุยังคงหรี่ตามองเธออย่างไม่เชื่อนัก เบญจกัลยาณีจึงต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจเขาด้วยการชี้ไปที่รถคันงามของเขาด้วยท่าทางตื่นเต้น
“ว้าว...นั่นคาวาซากิ เคแอลเอ็กซ์ สามร้อยใช่ไหมคะ”
คำถามนั้นทำให้แววตาสงสัยเปลี่ยนเป็ฉงน “รู้จักจริงหรือเห็นจากข้างตัวถังนี่”
“แหม...อย่ามาดูถูกกันสิ” เบญจกัลยาณีกอดอกเต๊ะท่า “คาวาซากิ เคแอลเอ็กซ์ สามร้อยเป็เครื่องยนต์สูบเดียวแบบดีโอเอชซี ระบายความร้อนด้วยน้ำ ความจุสองร้อยเก้าสิบสองซีซี ถูกปะ”
“ใช้ได้นี่” พายุพยักหน้ายิ้มๆ
“จะให้เจาะลึกกว่านี้มะ”
“ไม่ต้อง เชื่อแล้ว” เขาโบกมือ
1K
