ยอดหญิงชาวนาพลิกชะตาหาทางรวย (นิยายแปล)

ตอนที่ 26 ดักซุ่มอยู่ข้างนอก (1)

        เมื่อชุดผ้าไหมดีๆ เสียหาย เถียนจินจวี๋ก็พลันโกรธจัดดั่งฟ้าคำราม นางก่นด่าและต้องการจะลุกไปทุบตีเถียนไฉ่เวย

        เถียนไฉ่เวยแอบใช้เท้าเตะตวัดก้อนหินไปกระแทกใส่หัวเข่าของเถียนจินจวี๋ ทำให้นางเกิดปฏิกิริยาเส้นประสาทสะท้อนกลับ เข่าอ่อนล้มลงไปทับเว่ยซื่ออีกรอบ

        เถียนจินจวี๋ตะเกียกตะกายขึ้นมาอีกครั้ง เถียนไฉ่เวยจึงเตะก้อนหินเล็กๆ อีกรอบ นางก็ล้มลงอีก เป็นเช่นนี้อยู่หลายรอบ ดูเหมือนว่าเว่ยซื่อซึ่งถูกบุตรสาวล้มทับใส่ครั้งแล้วครั้งเล่าจะทรมานจนถึงจุดที่ได้แต่หายใจออกทว่าหายใจเข้าไม่ได้แล้ว เถียนไฉ่เวยจึงกระซิบกับมารดาว่า “เดี๋ยวท่านแม่กับน้องสาวแอบออกไปนะ ข้าจะแสดงฝีมือการแสดงแล้ว”

        หลินซื่อเม้มริมฝีปากแน่นพลางพยักหน้าอย่างจริงจัง นางก้าวถอยหลังอย่างไร้สุ้มเสียงไปพร้อมกับเสี่ยวหม่าน

        เมื่อเถียนไฉ่เวยหยุดการลอบโจมตีสองแม่ลูก เถียนจินจวี๋ถึงได้ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากตัวเว่ยซื่อ พลันพุ่งกระโจนเข้าหาเถียนไฉ่เวยเพื่อแก้แค้นให้ได้โดยไม่สนว่ามารดาตนจะเป็นอย่างไร

        เถียนไฉ่เวยวิ่งหนีไปพร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น “ช่วยด้วย ท่านอาหญิงจะฆ่าข้า!” เสียงดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า

        เถียนจินจวี๋คำรามอยู่ข้างหลัง “มารดาอย่างข้าจะฆ่าเจ้า! ใครใช้ให้เจ้าแย่งบุรุษของข้า!”

        เถียนไฉ่เวยหัวเราะเยาะเหยียดหยามในใจ ยังไม่ทันออกเรือนกลับกล้าเรียกตัวเองว่ามารดาอย่างข้า มีใครบ้างจะได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาแบบนี้

        ระหว่างที่กำลังมีปัญหากันอยู่นั้น ประตูลานบ้านก็ถูกคนผลักเปิดออกอย่างแรง

        ทันทีที่เว่ยซื่อลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบากได้ ก็หยิบท่อนไม้ที่หล่นจากมือวิ่งไปพร้อมกับบุตรสาวเพื่อตามสกัดเถียนไฉ่เวย พลางสบถสาบานว่าจะสั่งสอนอีกฝ่ายให้หนัก เมื่อนางได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจึงหันไปมองที่ประตูลานบ้านด้วยความประหลาดใจ นางจำได้ว่าตัวเองเพิ่งลงสลักประตูลานบ้านชัดๆ แล้วประตูจะถูกผลักจากด้านนอกได้อย่างไร ใครกันที่ฉวยโอกาสปลดสลักตอนที่นางไม่ทันรู้ตัว

        เมื่อครู่ท่ามกลางความวุ่นวาย เถียนไฉ่เวยจงใจทำให้ตัวเองผมเผ้ายุ่งเหยิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ย สภาพดูยับเยินยิ่งนัก ทั้งยังแอบยกนิ้วโป้งให้เสี่ยวหม่าน

        ก่อนหน้านี้ตอนอยู่นอกประตู เถียนไฉ่เวยบอกกับเสี่ยวหม่านว่าประเดี๋ยวพอเข้าไปในลานบ้าน เว่ยซื่อต้องลงสลักประตูจัดการพวกนางสามแม่ลูกแน่นอน จึงให้น้องสาวอาศัยช่วงชุลมุน ค่อยๆ แอบปลดสลักประตูโดยไม่ให้ใครรู้ และเด็กน้อยผู้เฉลียวฉลาดก็ทำได้อย่างที่คาดไว้จริงๆ

        ผู้เฒ่าเถียนซึ่งเฝ้ามองเว่ยซื่อลงมือทำร้ายเถียนไฉ่เวยอยู่ในห้องโถงอย่างเย็นชาก็ได้ยินเสียงผลักประตูอย่างแรงเช่นกัน เมื่อมองไปที่ประตูลานบ้านก็ต้องผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ เหตุใดจู่ๆ ผู้ใหญ่บ้านถึงมาเยี่ยมกะทันหันได้

        เวลานี้เว่ยซื่อเองก็เห็นผู้ใหญ่บ้านแล้วเช่นกัน นางรีบโยนท่อนไม้ในมือทิ้ง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดทรงผมที่ยุ่งเล็กน้อยขณะไล่ตีเถียนไฉ่เวย จากนั้นออกไปต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ลมอะไรหอบท่านมาที่นี่ เชิญเข้ามาก่อน พวกข้ากำลังจะเริ่มมื้อเย็น มากินมื้อเย็นกับพวกข้าสิ”

        ผู้ใหญ่บ้านพูดอย่างเย็นชา “ข้ากินมาจากที่บ้านแล้ว” จากนั้นเบนสายตาไปทางหลินซื่อสามแม่ลูกที่กำลังตัวสั่นเทากอดกันอยู่ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที “พวกเจ้าทำร้ายหลินซื่อแม่ลูกอีกแล้วหรือ”

        “ใครใช้ให้นางคนชั้นต่ำไฉ่เวยแย่งบุรุษของข้าล่ะ!” เถียนจินจวี๋โกรธมากจนก้อนไขมันสั่นไปทั้งตัว

        “ทำร้ายพวกนางที่ไหนกัน” เว่ยซื่อยิ้มอย่างประจบประแจงและปฏิเสธไม่ยอมรับ

        สองแม่ลูกอ้าปากพูดพร้อมกัน ก่อนจะหันมองหน้ากันทันใด

        ผู้เฒ่าเถียนที่กระวีกระวาดออกจากห้องโถงแทบกระอักเลือดออกมาเต็มปากหลังจากได้ยินคำพูดของภรรยาและบุตรสาวของตัวเอง เด็กคนนี้ช่างโง่นัก คำพูดนี้พูดกันเองในบ้านก็แล้วไป จะมาพูดต่อหน้าคนนอกได้อย่างไร

        ประการแรกเป็นการยืนยันข้อหาที่ครอบครัวพวกเขาทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยข่มเหงรังแกหลินซื่อสามแม่ลูก ประการที่สองในเมื่อเป็นสตรีที่ยังไม่ออกเรือนแล้วเรื่องบุรุษมาจากไหน นี่เท่ากับเป็นการทำลายชื่อเสียงตัวเองชัดๆ

        ซ้ำเจ้าเด็กสมควรตายนางนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแล้วยังไม่รีบไปอีก ยืนให้อับอายขายขี้หน้าตรงนี้อยู่ได้ โชคดีที่ท้องฟ้ามืดสลัวแล้ว ประกอบกับผู้ใหญ่บ้านก็อายุค่อนข้างมากจึงยังไม่เห็น ขืนเถียนจินจวี๋ยังไม่ไปอีก ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกผู้ใหญ่บ้านเห็นแน่ ถึงอีกฝ่ายจะแก่แล้ว แต่อย่างไรก็เป็นบุรุษ