เช้านี้ เป็เช้าที่มืดมนสำหรับชลทิศ เพราะเมื่อคืนเขาฝันร้าย ฝันซ้ำซากเื่เก่า แต่ที่เพิ่มขึ้นมาคือ เขาได้ยินเสียงฝนตกด้วยซึ่งมันมาพร้อมอาการปวดหัวจี๊ดเวลาตื่นขึ้นมาเหมือนเดิม
เมื่อก่อนนานหลายวันจะฝันซักที ทำไม่นี้ฝันติดติดกันบ่อยขึ้น รู้สึกเพลียนิดหน่อยคงเพราะนอนไม่เต็มอิ่ม
น้องดานอนโรงพยาบาลถ้านับเช้านี้ก็สามคืนแล้ว สองคืนที่ผ่านมาพยาบาลที่เฝ้าอยู่บอกว่าน้องโอเคดี ไม่นานน่าจะได้กลับบ้าน
ชลทิศลุกจากที่นอน จัดการภารกิจส่วนตัวอยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย เดินออกจากห้องเหลียวมองไปห้องน้องชายน้องสาวที่อยู่ถัดจากห้องของเขา สองห้องไม่มีคนอยู่ นายพงศ์ไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้วโทรเข้ามือถือก็ไม่รับสาย บริษัทก็ไม่เข้า ชายหนุ่มมองไปรอบตัวอย่างว้าเหว่
ชลทิศเดินลงไปข้างล่าง พี่ติ๋มแม่บ้านเฉพาะกิจที่เขาจ้างมาทำความสะอาดบ้านสัปดาห์ละสองครั้งปัดกวาดห้องรับแขกอยู่ เมื่อเห็นชายหนุ่ม คนอวบหน้าบานท่าทางพูดมากแต่ทำงานคล่องแคล่วเดินมาหาเขาทั้งที่มือยังกำด้ามไม้กวาดอยู่บอกเขาเบาๆ คล้ายกระซิบว่า
“คุณทิศค่ะ คุณพงศ์นอนอยู่ในครัวค่ะ แล้วก็..อื๊อออ.. อาเจียนเต็มพื้นเลยค่ะ”
“อ้าว... เหรอครับ...งั้นรบกวนพี่ติ๋มช่วยทำความสะอาดให้ทีนะครับ แล้วก็อย่าหาว่าผมเื่เยอะเลย พอดีน้องสาวคนเล็กป่วย นอนอยู่โรงพยาบาล ผมคงจะต้องแวะไปดูน้องก่อนไปทำงาน ยังไงทางนี้ พี่ติ๋มช่วยหาอะไรร้อน ๆให้นายพงศ์หน่อยแล้วกัน อะ...นี่ผมให้...พิเศษครับ”
ชลทิศล้วงเข้าไปกระเป๋าหลังของกางเกงขายาว หยิบกระเป๋าสตางค์สีดำใบเล็กขึ้นมาแล้วเปิดถ่างออกหยิบธนบัตรสีเทาออกมายื่นให้ คนรับตาโตยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พูดอย่างดีใจ
“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จะเช็ดเนื้อเช็ดตัวคุณพงศ์ให้ดีทำความสะอาดพื้นให้เอี่ยม แล้วก็ขออนุญาตทำข้าวต้มร้อน ๆ ให้คุณพงศ์นะคะ”
“โอเคครับ ตามสบายเลย ฝากทางนี้ด้วยนะครับขอบคุณครับ”
ชลทิศเดินเข้าไปดูน้องชายคนกลางซึ่งนอนจมกองอาเจียนตัวเองบนพื้นห้องครัวอย่างเอือมระอา ชายหนุ่มไม่พูดไม่บ่นอะไร หันมายิ้มให้พี่ติ๋มขณะที่เดินผ่านตัวคนที่สวนทางเขาเข้ามาในครัวส่วนตัวเขาเดินไปข้างนอก
ชลทิศไว้ใจพี่ติ๋มเพราะทำความสะอาดบ้านให้เขามานานั้แ่เขาเรียนจบเริ่มทำงาน และก็ั้แ่ที่ คุณอาหวิวปล่อยให้เขาดูแลกันเอง มันทำให้เขากลายเป็ผู้ใหญ่เกินอายุ ความสดใสของวัยรุ่นจึงหายไป
ซึ่งที่ผ่านมาที่ท่านดูแลเขากับน้อง ก็เป็พระคุณมากพอแล้วฉะนั้น พอเขาเรียนจบ เริ่มทำงาน เขาจึงเป็ฝ่ายดูแล ส่งเสียน้องเรียนจนพงศกรเรียนจบ มาช่วยงานเขาที่บริษัทในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ ส่วนน้องดาใกล้จะจบมหาวิทยาลัยแล้ว
อีกอย่าง ก่อนเขาเรียนจบ ท่านอาหญิงหวิวโอนเงินมรดกของพ่อแม่เขาใส่บัญชีเขาไว้ก้อนใหญ่พอสมควรซึ่งดอกผลของมัน ช่วยให้เขาไม่เดือดร้อนเื่เงินเท่าไหร่แม้จะไม่มากจนเหลือเฟือแบบท่าน
ชลทิศเดินออกไปนอกบ้าน ขณะกำลังจะเปิดประตูรถ มองออกไปถนนหน้าบ้านด้วยความเคยชิน แต่สิ่งที่เห็นทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิด
เขาเห็นปิ่นอยู่ในอ้อมกอดของรชานนท์ สักพักเดินประคองกันขึ้นรถขับออกไป ด้วยอารมณ์หึงหวง ชลทิศหน้างอก้าวขึ้นรถปิดประตูเสียงดัง
“ปังงง”
สตาร์ทรถเบิ้ลเครื่องเสียงดังอย่างลืมตัวขับรถราวกระชากพุ่งออกไปจนพี่ติ๋มซึ่งได้ยินเสียงวิ่งออกมาดูแล้วเปรยอย่างไม่เข้าใจ
“อะไรหว่า...ตอนแรกยังอารมณ์ดีอยู่เลย...แล้วเมื่อกี้คุณทิศแกเป็อะไรของแก งงว่ะ”
ห้องเดี๋ยวในโรงพยาบาล
“พี่ทิศไม่ต้องห่วงดาหรอกค่ะ ไปทำงานเถอะ ดาอยู่กับพี่พยาบาลได้”
ธิดารัตน์ไม่อยากให้พี่ชายเหนื่อยบอกเขาไปหากแต่คนเป็พี่กลับส่งรอยยิ้มและแววตาอย่างปราณีมาให้พร้อมพูดด้วยอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็ไรหรอกดา พี่ไม่ได้ลำบากอะไร ดาดีขึ้นมาแล้วนี่ ฮึ.. คนเก่ง”
พยาบาลซึ่งนั่งอยู่ไม่ห่าง ถอยเท้าไปข้างหลังเดินออกจากห้องไปแบบเงียบ ๆ อย่างรู้กาละเทสะชลทิศมองใบหน้าขาวซีดดวงตาอ่อนโรยเรียวปากแห้งผากเป็ขุยมีแผ่นหนังติดอยู่ของน้องสาวแล้วรู้สึกเสียใจ ที่ไม่สามารถดูแลน้องให้ดีกว่านี้ได้ จึงใช้มือหนาใหญ่ลูบหัวที่มีเส้นผมพันกันยุ่งกระเซอะกระซิงอย่างไม่รังเกียจ ปัดปอยผมที่ระตรงหน้าผากให้พ้นแล้วก้มหน้าลงหอมไปด้วยความรัก
พาน้ำตาสาวน้อยที่พยายามกลั้นอยู่ ร่วงหล่นลงมาทันที
“ขอโทษ...ค่ะ พี่ทิศ... ดาขอโทษ ดาขอโทษ...ที่ไม่เชื่อฟัง...คำเตือนพี่...ดาขอโทษ ฮือ ฮือ ฮือ”
“ไม่เป็ไรดา ไม่เป็ไร อย่าคิดมาก คนดีของพี่”
ชลทิศยืดตัวดึงหัวน้องเข้ามากอดแนบอกปลอบใจ มือตบหัวไหล่ร่างน้อยที่สั่นสะอื้นแ่เบา เสียงน้องสาวพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“พี่ทิศ... ดา....เสียใจเสียใจ...ที่ทำตัวไม่ดี... เสียใจ เพราะ...เพราะ....พี่นนท์ ....เขาบอกเลิกดา เขา....บอกว่า....ดาน่าเบื่อ.... เขาบอกว่า...เขามีคนใหม่แล้ว ฮือ ฮือ”
พูดถึงประโยคนี้ ธิดารัตน์กั้นอารมณ์ร้าวรานใจไว้ไม่อยู่ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม
สองตาชายหนุ่มร้อนผ่าวน้ำใสอุ่นคลอปริ่ม หัวใจเขาเ็ปเหมือนโดนคนเอามีดมากรีด ภาพ
รชานนท์กอดปิ่นแวบขึ้นมาในหัว ความสับสนไม่แน่ใจเกิดขึ้น
ผู้หญิงคนใหม่ของรชานนท์ ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในสมอง
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
2K
