1
การพบกันของอดีตและอนาคต
“อือ...” เมื่อวัชรวีร์รู้สึกตัว ก็พบว่าตนเองกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นแข็งๆ สีดำสนิทที่เขาไม่คุ้นเลยสักนิด จึงลุกพรวดขึ้นมายืนแล้วมองไปรอบๆ ด้วยความงงงวย
“ที่นี่มันที่ไหนฟระ มองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืด”
โอ๊ย!! บ้าบอ นี่ต้องเป็ความฝันแน่ๆ ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ ก็มีน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยพลังและอำนาจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของชายหนุ่มในชุดคลุมปักลายัสีทองยาวลากพื้น สวมหมวกหน้าตาประหลาดอยู่บนหัว
“นี่ตัวเจิ้นในอนาคตกาลสินะ... ก็ยังคงหน้าตาดีสมกับเป็เจิ้นเช่นเคย”
หลังจบประโยคก็ทำให้ตาเฒ่าหนวดยาวกระแอมออกมาเล็กน้อย ด้วยเพิ่งเคยเห็นมุมหลงตัวเองของคนข้างๆ
'นี่หลุดออกมาจากหนังรึไงเนี่ย...' วัชรวีร์คิดแล้วก็ตาค้างไปเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย...
นั่นมันใบหน้าอันสุดแสนจะเพอร์เฟกต์ ที่ธรรมชาติให้มาโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอของเขานี่!!
อ่า...ไม่สิถ้าดูดีๆ แล้วเ้าหมอนั่นผิวเหลืองกว่าเขาหน่อยนึงแก้มก็ตอบกว่า แถมทรงผมก็สู้ทรงโอปป้าของเขาไม่ได้เลยสักนิด สรุปว่าเขาหล่อกว่าเว้ย!!!
โธ่...ไอ้ฟ้า มันใช่เวลาไหมเนี่ย ทว่ารู้ตัวอีกทีนิ้วชี้ของตนก็ไปจ่ออยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายแล้ว
ปึก!! พลันตาเฒ่าหนวดยาวก็ใช้ไม้เท้าในมือฟาดใส่มือของเขาเต็มแรง ทำให้วัชรวีร์เจ็บจนต้องดึงมือกลับมากุมไว้
“ตาแก่บ้า!!! “ ปากก็ด่าออกไปนิสัยปกติ
“โทษฐานที่กล้าเสียมารยาทกับฝ่าา” ตาเฒ่าหนวดยาวตอบเสียงเรียบ
'ฝ...ฝ่าา งั้นรึ...' วัชรวีร์ชะงักไป
“หน้าตาพวกเราเหมือนกันก็จริง แต่ไยนิสัยช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว... เอาเถิดเจิ้นจะถือเสียว่าเป็เพราะกาลเวลาละกัน...”คนที่ถูกเรียกว่าฝ่าาพูดพลางยิ้มบางๆ แล้วก็พูดต่อ
“ขอแนะนำตัวก่อนละกัน ตัวเจิ้นชื่อพระเ้าต้าเทียน เป็ฮ่องเต้ของอาณาจักรไท่ ดินแดนอันเกรียงไกร ส่วนท่านผู้นี้คือเซียนเทพจิว ตาเฒ่าแห่งโชคชะตา”
“อ...เอ่อ... ผมชื่อวัชรวีร์ เป็คนในยุค 4G ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” พูดจบก็ยื่นมือออกไปเพื่อจะเชคแฮนด์กับอีกฝ่าย แต่ต้าเทียนฮ่องเต้ก็มองดูการกระทำนั้นด้วยความงุนงง แล้วเปรยขึ้นมาว่า
“เห็นทีการจะเป็เ้า เจิ้นคงต้องเรียนรู้ธรรมเนียมอะไรต่อมิอะไรอีกเยอะ...”
“หา...” วัชรวีร์พึมพำด้วยสีหน้าเหลอหลา
ตรูมากกว่าไหมที่ต้องเป็คนพูดคำนั้นน่ะ! แล้วอาณาจักรไท่อันเกรียงไกรนี่มันอยู่ส่วนไหนของประวัติศาสตร์ว้า?
“อ้อใช่ เ้าคงจะงงสินะ เจิ้นลืมไปบอก เจิ้นคือตัวเ้าในอดีต ส่วนเ้าก็คือตัวเจิ้นในอนาคต” แต่สิ่งที่ได้ยินกลับทำให้ วัชรวีร์ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก
“นี่ต้องเป็ความฝันแน่ๆ ไอ้ฟ้า ตื่นสิตื่น” พูดไปก็เอามือเขกหัวตัวเองไปด้วย สร้างความขบขันให้ต้าเทียนฮ่องเต้อย่างยิ่ง
“ให้ข้าอธิบายเองดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวจะยิ่งงงกันใหญ่” เซียนเทพจิวพูด
“พ่อหนุ่ม นี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็ความจริง ที่ที่พวกเราอยู่ตอนนี้คือมิติระหว่างความเป็และความตาย ซึ่งตัวข้าเป็คนพาเ้าและฝ่าาเข้ามา...”
“แล้วยังไงต่อครับ” วัชรวีร์พูดพลางกอดอกจึงถูกพระเ้าต้าเทียนเอ็ดเข้าให้
“รีบร้อนไปไย มีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน แล้วกิริยาของเ้าน่ะ สำรวมเสีย...”
ฮึ... วัชรวีร์ทำเสียงย่นจมูกเบาๆ ก่อนเอามือลง
“ข้าจะค่อยๆ อธิบายไปทีละขั้น เข้าใจหรือไม่ หากพูดแทรกอีกข้าจะเลิกพูด” เซียนเทพจิวกล่าวกับวัชรวีร์ด้วยความหมั่นไส้
“เื่ของเื่คือฝ่าาเนี่ยเพิ่งถูกพิษงูเหยี่ยนจิ้งในน้ำชา ถึงแก่ความตาย ส่วนเ้าก็เพิ่งโง่เดินตกท่อระบายน้ำ ทั้งที่อายุขัยของแต่ละคนก็ยังไม่หมด แล้วดันตายในเวลาใกล้เคียงกัน สาเหตุการตายก็เกิดจากความประมาทเหมือนกัน แต่ถึงยังงั้น ฝ่าาก็ไม่สามารถกลับเข้าร่างของตัวเองได้แล้ว เ้าก็เช่นกัน... ไหนๆตัวของฝ่าาก็เบื่อการเป็ฮ่องเต้เต็มทน ส่วนข้าก็เห็นเ้าบ่นว่าอยากเป็ฮ่องเต้ จึงคิดว่าจะให้ทั้งสองคนสลับร่างกัน ดีหรือไม่?”
“ไม่....” วัชรวีร์ตอบทันทีอย่างไม่ลังเล
“ไม่ปฏิเสธครับ...”
“ง่ายไปไหมเนี่ย ไม่คิดตรองสักนิดเลยหรือ” คนที่เบื่อการเป็ฮ่องเต้ชิบหายวายวอด ถามด้วยความประหลาดใจ
“ผมดิต้องถามคุณ เอ๊ย...ฝ่าามากกว่า ทำไมอยู่ๆ ถึงไม่อยากเป็”
“งั้นเ้าลองบอกเจิ้นมาหน่อยซิ เป็ฮ่องเต้มันดีอย่างไร”
“ก็ใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน ใครๆ ก็ต้องให้ความเคารพ มีคนใช้มากมาย วันๆ ไม่ต้องอะไรแค่ขึ้นมานั่งสั่งงานงกๆ บนบังลังก์ ที่สำคัญ... สาวเยอะ จะเลือกไปกับคนไหนก็ได้ ตามใจฉัน แล้วคตอื่นก็ไม่มีสิทธิ์งอแงด้วย” วัชรวีร์พูดด้วยความร่าเริง
ป้าบ! เสียงไม้เท้าของเซียนเทพฟาดลงไปที่หลังของวัชรวีร์เต็มแรง ฝ่ายต้าเทียนฮ่องเต้ก็ส่ายหน้าเบาๆ หลังจากฟังการสาธยายของวัชรวีร์
“โอ๊ย!! ฟาดลงมาได้ หลังจะหักไหมเนี่ย...” เขาพูดพร้อมกับยกมือลูบหลังป้อยๆ
“ข้าแทบมิเชื่อว่านี่คือฝ่าาในอนาคตกาล...” เซียนเทพจิวหันไปพูดกับฮ่องเต้
“เจิ้นก็มิอยากจะเชื่อเช่นกัน...ท่านเซียนเทพ” แล้วพระเ้าต้าเทียนก็พูดต่อ
“สงสัยเ้าจะดูหนังมากไปหน่อยกระมัง ถึงคิดว่าการเป็ฮ่องเต้มีแต่ความสำราญ”
“อย่างน้อยก็ดีกว่าที่เป็อยู่ตอนนี้ละกัน”
“งั้นรึ แต่เท่าที่ข้าส่องดูชีวิตเ้าคือสุขสบายที่สุดละนะ ทั้งเกิดมาหน้าตาดีมีพ่อรวย แถมฉลาด แต่ดันเอาความสามารถไปใช้ในทางที่ผิด ชีวิตก็เลยไม่มีอะไรเป็ชิ้นเป็อัน” ต้าเทียนฮ่องเต้สาธยายถึงชีวิตของวัชรวีร์ที่เซียนเทพเปิดนิมิตให้ดูก่อนมาเจอคนตรงหน้า
“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วหนิ”
“ก็เ้าทำตัวเอง...อายุก็ตั้ง 22 แล้ว ดูเจิ้นสิอายุเท่าเ้าแต่ได้เป็ถึงฮ่องเต้บริหารงานแผ่นดิน บำรุงทุกข์สุขให้ปวงประชา อ้อ... จริงๆ แล้วเจิ้นน่ะขึ้นนั่งบัลลังก์ั้แ่อายุ 17 รู้ไว้เสียด้วย”
อึก~ แทงใจดำคนหล่อสุดๆ ผมนี่ต้องเอามือกุมอกเลยครับ
“คิดไปคิดมาเจิ้นก็เริ่มลังเลแล้วล่ะ ว่าจะแลกร่างกับเ้าดีหรือไม่ ถึงเจิ้นจะอยากเป็เ้า แต่เจิ้นกลัวเ้าทำอาณาจักรของเจิ้นป่นปี้ ทำให้ราษฎรของเจิ้นต้องลำบาก...”
“พูดแบบนี้ดูถูกกันชัดๆ “ วัชรวีร์บ่นอุบอิบ ก่อนจะเอ่ยว่า
“สายฟ้าคนนี้ก็แยกแยะเป็นะเว้ย ถ้าต้องทำงานจริงๆ ก็ทำได้”
“อืม...หวังว่าจะเป็เช่นนั้น สรุปว่างั้นพวกเราแลกกันใช่หรือไม่?”
วัชรวีร์พยักหน้า แล้วต้าเทียนฮ่องเต้ก็พูดต่อ
“แต่บอกไว้ก่อนหนา ถึงแลกกันแล้ว แม้ข้าจะหมดบุญกับร่างเจิ้นแล้ว แต่เจิ้นก็มีสิทธิ์ทำให้ร่างของเจิ้นหมดลมหายใจได้ ถ้าดูแล้วเ้าบริหารบ้านเมืองของเจิ้นไม่รอด”
“ก็ได้ อย่างมากผมก็แค่กลับมาอยู่ร่างเดิม”
“ผิดแล้ว...” เซียนเทพจิวขัดขึ้นมา
“ิญญาของเ้าจะไม่มีสิทธิ์กลับเข้าร่างแต่จะถูกส่งไปที่อื่น ไม่ก็ล่องลอยไปมาไร้จุดหมาย ส่วนร่างของเ้าก็จะนอนเป็ผักอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะสิ้นอายุขัย”
“อ้าว! แล้วทำไมฮ่องเต้มีสิทธิ์ทำได้เล่า?” วัชรวีร์โวยวายขึ้นมา
“ฝ่าาเป็โอรส์แต่เ้าไม่ใช่ไง” เซียนเทพจิวตอบพลางยักไหล่
“นี่มัน...ไม่แฟร์เลย!! “
“แต่เจิ้นมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง ซึ่งถ้าเ้าทำได้ เจิ้นจะยอมยกร่างของเจิ้นให้เ้าโดยดุษฎี”
“...แปลว่าอะไรเนี่ย” วัชรวีร์ผู้ที่เรียนสายอินเตอร์ เอามือกุมหัวด้วยความงง
“ด้วยความยินดี และจะไม่มาวุ่นวายกับเ้าอีก เราต่างคนต่างอยู่”
“อ้อ แล้วเงื่อนไขนั้นคืออะไร?”
“เ้าต้องตกลงที่จะแลกร่างกับเจิ้นก่อน เจิ้นถึงจะบอก” ต้าเทียนฮ่องเต้พูดยิ้มๆ ทำให้วัชรวีร์หัวเสียเล็กน้อย
นี่มันเป็การบีบบังคับทางอ้อมชัดๆ
“ถ้างั้นไม่แลกละกัน” วัชรวีร์แกล้งเล่นตัว ทว่าอีกฝ่ายกลับตอบว่า
“ก็ได้ แต่แน่ใจแล้วหรือ...”
เมื่อเห็นวัชรวีร์ยังเงียบ เซียนเทพจิวก็รับไม้ต่อจากพระเ้าต้าเทียนแล้วเปรยว่า
“นั่นสิ แน่ใจเหรอว่าจะกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่เคยเป็ได้น่ะ...”
“.......”
“สายใยรักจากสาวๆ ก็ขาดสะบั้นหมดแล้ว... แถมถูกบิดาไล่ออกจากบ้านอีก...แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่าถ้ากลับไปจะอยู่ในโลกนั้นได้โดยไม่กระดากอาย”
“......”
“อืม...แต่ไม่เป็ไรหรอกท่านเซียนเทพ ถ้าเขาไม่แลกก็มิเป็ไร เจิ้นไปขอเเลกกับตัวเจิ้นคนอื่นก็ได้ ชีวิตที่สุขสบายนี้ก็ยกให้ผู้อื่นไปละกัน”
“เอาวะ...แลกก็แลก” แล้ววัชรวีร์ก็ถามต่อ
“ว่าแต่...ฝ่าามีสนมกี่คนอะ มีฮองเฮามั้ย?”
คำถามของวัชรวีร์ทำให้ต้าเทียนฮ่องเต้และเซียนเทพจิวหลุดขำออกมา
“เดี๋ยวตอนเราสลับิญญากัน เ้าก็ได้รู้เองหรอก...”
แล้วเซียนเทพจิวก็หยิบดอกไม้สีฟ้าอ่อนขึ้นมาสองดอก
“นี่คือิญญาของเ้ากับฝ่าา ถ้าพร้อมเมื่อไรก็บอก ข้าจะได้เริ่มทำการสลับร่างให้ทั้งสองคน”
“แน่นอนว่าเจิ้นพร้อม” ต้าเทียนฮ่องเต้ตอบ
“พร้อม” วัชรวีร์พูดอย่างไม่ลังเล
“ทำใจได้ไวจริงๆ นะ เ้าคนจากอนาคตกาล” เซียนเทพจิวไม่วายหันไปเหน็บแนมก่อนจะล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตัวอักษรจีนโบราณเขียนอยู่เต็มไปหมดขึ้นมา พร้อมพู่กันจีนที่ปลายทำจากเหล็กแหลมสองด้ามออกมาจากไม้เท้า แล้วส่งให้ต้าเทียนฮ่องเต้และวัชรวีร์
“ให้ทำอะไรเนี่ย...”
“หุบปากแล้วทำตามฝ่าาเสีย” เซียนเทพจิวตัดบท วัชรวีร์จึงมองไปที่ต้าเทียนฮ่องเต้ ก็เห็นอีกฝ่ายใช้ปลายพู่กันแทงเข้าไปที่นิ้วของตนเองแล้วใช้เืที่ไหลออกมา ตวัดเป็ชื่อของตนลงบนกระดาษ ก็ทำตาม
“ถือว่าพวกเ้าได้ทำพันธะกันเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวข้าจะทำการสลับิญญาให้ หลับตาลงเสีย...”
“เดี๋ยว...แล้วเงื่อนไขที่ฮ่องเต้บอกว่าจะบอกล่ะ”
“ทำตามที่ท่านเซียนเทพจิวบอกเถิด” ต้าเทียนฮ่องเต้พูดแล้วหลับตาลง
'อะ...หลับก็หลับวะ...' แล้ววัชรวีร์ก็ค่อยๆ หลับตาลง ระหว่างนั้นก็มโนไปพลางๆ ว่าถ้าตื่นมาอยู่ในร่างใหม่ จะทำอะไรก่อนดี...
้าความเบาสมองและน่ารัก เต๊าะเเต๊ะ----> แต่งกับเ้าแล้วไง! ข้าก็ไม่ได้รักเ้าเสียหน่อย!
้าความดราม่า---->ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว!