ปักษาเพลิงััได้ถึงเส้นที่ค่อยๆเปิดออกของเส้นลมปราณเส้นที่หนึ่งแล้วนางจึงส่งพลังเข้าไปอีกพลังบริสุทธิ์ควบแน่นเข้าด้วยกันเป็เข็มขนาดเล็กมองไม่เห็นด้วยตาผู้คนปกติพุ่งเข้าไปในิัตรงมายังเส้นลมปราณ
“พลั่ก!” แรงกดมหาศาลจากพลังทำให้ชายหนุ่มกระอักเืออกมาอีกครั้งคราบเืเก่ายังไม่หายก็มาใหม่อีกรอบเสียแล้วชายหนุ่มนั่งสั่นไหวโอนเอนไปมา มันฝืนอย่างที่สุดเพื่อให้ตนเองทรงตัวอยู่ให้ได้ใกล้ถึงความสำเร็จแล้ว ตอนนี้เส้นลมปราณเส้นที่หนึ่งก็เปิดออกแล้ว แต่ยังเหลืออีกสิบเอ็ดเส้นยังต้องอดทนต่อ! ทนต่อให้ได้!!
“เ้าไหวอยู่หรือไม่?” ปักษาเพลิงเริ่มเป็ห่วงชายหนุ่มที่มีสภาพร่อแร่
“ข้ายังไหวอยู่ ท่านทะลวงต่อเถอะ” หนิงเฟยหลงฝืนตอบ
ปักษาเพลิงจำใจต้องทำต่อหากหมดโอกาสนี้ไป นางคงต้องใช้เวลาอีกหลายปีจึงจะช่วยชายหนุ่มได้นางทุ่มกำลังสุดตัวเพื่อจะช่วยหนิงเฟยหลง พลังของนางในตอนนี้นั้นมีไม่มาก หลังจากการจมดิ่งสู่ห้วงนิทราหลายหมื่นปีพลังที่ฟื้นคืนมายังไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำๆไป
ปีกเพลิงกระพือขึ้นอย่างฉับไว พลังบริสุทธิ์ถูกตีอัดแน่นเข้าไปอีกเกิดเป็เกลียวั์เหมือนสิ่งนี้จะสามารถทะลุทะลวงได้ทุกสิ่ง พลังอำนาจนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนักสามารถสังหารจอมยุทธ์ขอบเขตพิภพไม่ให้เหลือซากได้ง่ายดาย!
พลังนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!!!!!!
หนิงเฟยหลงที่นั่งหลับตาอยู่ััได้ถึงพลังนี้ขนลุกสู้ชันร่างกายอ่อนระทวยไปหมดเหงื่อเย็นไหลพรากแต่ก็กลั้นใจไว้เพราะนี่เป็วิธีเดียวแล้วที่จะสามารถทำให้ตนกลับมาเหมือนดังเดิมได้!
ตู้ม!!
พลังงานบริสุทธิ์เกลียวั์ทะลวงเข้าสู้ร่างของชายหนุ่มอย่างจัง
“พรวด!”โลหิตพวยพุ่งออกจากปากของชายหนุ่มกองโต โลกทั้งใบต่างหมุนเคว้ง ตอนนี้มันได้หมดสติเป็เรียบร้อย
..........
สติหลุดลอยไปที่ใดไม่ทราบ จู่ๆก็มาโผล่ที่แห่งหนึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิดมีสมุนไพรเต็มไปหมด ต้นไม้โบราณ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์พืชพรรณต่างๆที่มีอยู่ในสมัยนี้หรือในอดีตล้วนแล้วแต่มีอยู่ที่นี้ที่รู้จักไม่รู้จักก็มีในที่นี้เต็มไปด้วยพลังชีวิตที่หนาแน่นมหาศาลเกินกว่าที่จะจินตนาการได้
ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นและตื่นตัวตลอดเวลาพลังแห่งชีวิตไหลเวียนไปมาคล้ายว่าไม่มีทีท่าจะหมดสิ้นค้นหาไม่เจอจุดสิ้นสุดของพลัง มันเดินสำรวจเข้าไปเดินอยู่นานหลายวันจึงพบเข้ากับสิ่งปลูกสร้างที่ดูแล้วธรรมดาสามัญทำมาจากไม้ทั้งหลังมีด้วยกันสามชั้น ที่แผ่กลิ่นไอแห่งพลังชีวิตอย่างหนาแน่นและพลังในนี้ก็ยังมีกลิ่นไอโบราณจนรู้สึกว่ากำลังอยู่ในยุคโบราณกาลครั้งแรกเริ่มของจักรวาลอันกว้างใหญ่อย่างนั้น
ชายหนุ่มตื่นเต้นเป็อย่างมากดวงตาเป็ประกายรีบสาวเท้าก้าวเดินเข้าไปในสิ่งปลูกสร้างนั้นทันทีแต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปนั้นภาพทั้งหมดกลับกลายเป็สีดำแล้วสว่างวาบเป็สีขาวอย่างเลือนลางแสงสีขาวค่อยๆเปลี่ยนภาพตรงหน้าเป็หญิงสาวผู้เลอโฉมกำลังจ้องมองตัวมันอยู่ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตาค่อนข้างเป็กังวลใช่แล้วตอนนี้หนิงเฟยหลงกลับมามีสติแล้ว
“ข้าคิดว่าเ้าจะหลับไปสักครึ่งเดือนเสียอีก ที่ไหนได้เ้าตื่นขึ้นมาเร็วกว่าที่ข้าคาดเดาไว้เยอะเลย”ชายหนุ่มพึ่งตื่นยังสะลึมสะลืออยู่ก็ได้ยินเสียงสตรีกล่าวอยู่ข้างหู“เ้าอย่าพึ่งขยับตัวถึงแม้เ้าจะตื่นแล้วแต่ร่างกายเ้าคงรับไม่ไหวเ้าต้องพักฟื้นอีกครึ่งปี”
หนิงเฟยหลงได้ยินน้ำเสียงที่ชวนเคลิบเคลิ้มชวนหลงไหลยิ่งฟังก็รู้สึกยิ่งไพเราะมันจึงคล้ายไม่ได้ยินสิ่งที่นางกล่าวเตือนจิตใจของมันยังคงล่องลอยอยู่ระหว่างความฝันกับความเป็จริง ไม่ค่อยอยู่กับตัวเท่าไหร่นักั้แ่ที่มันฝันไม่สิหรือว่านั่นเป็เื่จริง!
มันยังคงนึกถึงเื่ราวที่มันอยู่ในมิติเหมือนจะเป็มิติแห่งชีวิตที่มีพลังชีวิตเหลือล้นเกินคำบรรยายหากได้ฝึกฝนอยู่ที่นั่นหลังจากทะลวงเส้นลมปราณแล้วฝีมือคงก้าวะโเป็อย่างมากเกินคำว่าอัจฉริยะที่มันเคยได้รับเป็แน่!!
ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจลุกขึ้นตามสัญชาตญาณของคนที่นอนนานก็อยากที่จะลุกขึ้นมาขยับเขยื้อนร่างกาย
“ข้า...บอกว่า...........นี่!”ปักษาเพลิงเห็นภาพที่ไม่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นภาพที่เกิดขึ้นคือหนิงเฟยหลงขยับตัวได้อย่างปกตินางส่งพลังเข้าไปตรวจสอบก็พบว่าเส้นลมปราณของชายหนุ่มทุกเส้น จากที่เกิดรอยปริแตกร้าวกลับมาปกติสมบูรณ์ทั้งสิ้น!จะไม่ให้นางตกตะลึงได้อย่างไร?!
“ร่างกายเ้าช่างน่าทึ่งเสียจริง”นางอดที่จะพึมพำออกมาไม่ได้
ใช่แล้วร่างกายของชายหนุ่มนั้นหายสิ้นซึ่งความเ็ปเส้นลมปราณกลับมาใช้งานได้แล้วแถมเส้นลมปราณยังเปิดครบทั้งสิบสองเส้นอีกชายหนุ่มรู้สึกดีใจมากหากไม่ได้อยู่ต่อหน้าปักษาเพลิงมันคงะโโลดเต้นเหมือนเด็กๆไปแล้ว
การที่มันเปิดจุดเส้นปราณทั้งสิบสองได้ก็เท่ากับว่ามันได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตแดนพลังอีกครั้ง!!!
การก้าวเข้าสู่ขอบเขตแดนพลังง่ายดายเพียงนี้เลยหรือ?! ย่อมไม่ใช่เป็แน่หากหนิงเฟยหลงไม่ได้รับการช่วยเหลือจากปักษาเพลิงย่อมไม่มีทางทะลวงจุดได้ง่ายดายเพียงนี้หากผู้อื่นรู้เข้าย่อมต้องเป็ที่อิจฉาริษยาอย่างไม่ต้องสงสัย
ตอนนี้มันอยู่ทะลวงเข้ามาอยู่ขอบเขตแดนพลังระดับกำเนิดพลังขั้นต้นแล้วมันกลับมายังจุดเดิมจุดที่เคยอยู่แล้วจะไม่ให้มันดีใจได้อย่างไรได้“ขอบพระคุณผู้าุโปักษาเพลิงมากขอรับที่ช่วยให้ผู้เยาว์ทะลวงเส้นลมปราณได้และยังช่วยรักษาผู้เยาว์อีก”มันคุกเข่าลงคำนับปักษาเพลิงด้วยความเต็มใจและซาบซึ้ง
หนิงเฟยหลงไม่รู้เลยว่าปักษาเพลิงนั้นยังไม่ได้ทำการรักษาเส้นลมปราณให้มันรักษาแต่เพียงอาการภายนอกเท่านั้น ต้องรอจนมันตื่นถึงจะเริ่มรักษาได้
“ไม่เป็ไรอย่างไรเ้าก็ต้องทำตามเงื่อนไขสองข้อของข้าและอีกอย่างข้าต้องบอกเ้าก่อนว่าข้านั้นยังไม่ได้ทำการรักษาเส้นลมปราณให้เ้าเลยเหตุใดเส้นลมปราณเ้าถึงกลับมาปกติสมบูรณ์เช่นนี้ได้?” ปักษาเพลิงอดไม่ได้ที่จะถาม
“ท่านผู้าุโผู้เยาว์เองก็ไม่ทราบเช่นกันเหตุใดถึงเป็เช่นนี้”หนิงเฟยหลงไม่ค่อยเข้าใจคำถามปักษาเพลิง ปักษาเพลิงเป็ผู้รักษาเองไม่ใช่หรือ? หากไม่ใช่จะเป็ใครไปได้.....หรือจะเป็....มิติแห่งนั้น!!
ต้องใช่เป็แน่!
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะตะลึงเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนได้ประสบพบเจอมาในใจเกิดความปิติและความสงสัยไม่แพ้กัน
“เอาเถอะในเมื่อเ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็ไรหากไม่มีอะไรแล้วเ้าก็จงออกไปฝึกฝนจนกว่าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตแดนพิภพแล้วเ้าค่อยกลับมาหาข้าก็แล้วกันข้าจะถ่ายทอดพลังเพลิงสีชาดเข้าไปในตัวของเ้าสักหน่อยเพื่อให้เข้าออกที่นี่ได้อย่างปลอดภัยและจะให้เคล็ดวิชาบางอย่างไปกับเ้า แต่เ้าต้องหัดควบคุมมันเอง” นางกล่าวจบก็ยื่นนิ้วชี้ออกไปััหน้าผากของชายหนุ่มพลังเพลิงสีชาดได้พวยพุ่งเข้าไปพร้อมเคล็ดวิชาเพลิงสีชาด
หลังถ่ายทอดเสร็จชายหนุ่มก็กล่าวอำลาปักษาเพลิงออกไปจากวิหารจุดหมายแรกคือการพัฒนาฝีมือเพื่อกลับมาทำตามสัญญาที่ได้รับปากไว้
ปักษาเพลิงมองชายหนุ่มจนเงาร่างหายไปจึงถอนใจออกมาคราหนึ่ง“ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ในอดีตจะกลับมาอีกหรือไม่? เช่นนั้นก็แล้วแต่ลิขิต์เถิด”สีหน้าของนางเริ่มซีดลงนั่นเพราะนางได้ใช้พลังกว่าครึ่งในการช่วยชายหนุ่มทะลวงเส้นลมปราณจากเดิมเหลือเพียงสามส่วนอยู่แล้วยังถูกใช้ไปอีกครึ่ง ในตอนนี้สภาพของนางย่ำแย่มากจึงจำเป็ต้องคืนร่างเป็ปักษาเพลิงเพื่อพักฟื้นอีกครั้ง