“สัตว์ร้ายมีอัตราวิวัฒนาการเร็วเกินกว่าที่เราจินตนาการไว้ ในเวลาไม่ถึงสองร้อยปี สัตว์ร้ายได้เริ่มวิวัฒนาการตามรูปลักษณ์ของมนุษย์ และถึงขั้นเริ่มเรียนรู้วิชาการต่อสู้เหมือนมนุษย์”
“รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
“ถ้า้าเอาชนะสัตว์ร้าย เราจำเป็ต้องมีความเข้าใจเกี่ยวกับพวกมันอย่างเพียงพอ!”
“สัตว์ร้ายมีสามประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ ประเภทสัตว์ป่าบริสุทธิ์ ประเภทกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ และประเภทมนุษย์จำแลง”
“สัตว์ร้ายประเภทมนุษย์จำแลงปัจจุบันมีจำนวนน้อยมาก เป็สัตว์ร้ายที่ดุร้ายที่สุด พลังของมันน่ากลัวมาก เกือบเทียบเท่ากับระดับจักรพรรดิยุทธ์ มีความฉลาดเทียบเท่ากับมนุษย์ และครองตำแหน่งผู้นำสูงสุดในโลกของสัตว์ร้ายที่ปกครองด้วยกฎแห่งป่า!”
“...”
ในห้องเรียน ซูหยางกำลังสอนวิชาความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับวรยุทธ์ พูดอธิบายอย่างคล่องแคล่ว
นอกเหนือจากทฤษฎีและการปฏิบัติวรยุทธ์แล้ว วิชาความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับวรยุทธ์ก็เป็หนึ่งในสามวิชาหลักของการสอบวรยุทธ์ระดับสูง
สิ่งที่แปลกคือ ระหว่างที่เขาสอน นักเรียนห้อง 5 ไม่มีใครก่อกวนเลยสักคน ทุกคนต่างจ้องมองเขาด้วยความตั้งใจอย่างมาก
นี่ทำให้ซูหยางรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด เขามีลางสังหรณ์ไม่ดี!
ห้อง 5 เคยทำให้ครูประจำชั้นสามคนก่อนหน้าโกรธจนลาออกไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะว่านอนสอนง่ายขนาดนี้!
ฉันไม่เชื่อว่าพวกจอมป่วนพวกนี้จะยอมร่วมมือกับฉันแค่เพราะฉันหล่อ!
เื่ผิดปกติย่อมมีเหตุ พวกเขาต้องกำลังวางแผนร้ายเพื่อแกล้งฉันแน่ ๆ
แต่ซูหยางก็ไม่ได้กังวลอะไร ด้วยทักษะ ‘คุรุไร้พ่าย’ ที่มีอยู่ กลอุบายอะไรก็ใช้ไม่ได้ผลทั้งนั้น
เขาตัดสินใจแล้วที่จะเอาให้ถึงที่สุดกับห้อง 5 !
เพราะว่ายังหวังที่จะได้รับการตอบกลับในด้านพลังจากการแนะนำนักเรียนให้ก้าวหน้า เปลี่ยนโชคชะตา บรรลุเป็นักรบชั้นเอก ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต และได้แต่งงานกับเทพธิดานักรบ
ดังนั้นทันทีที่เลิกเรียน ซูหยางจึงให้ห้อง 5 เรียนด้วยตนเอง และเขาเองก็ตรงไปยังห้องสมุดของโรงเรียน เพื่อไปหาคัมภีร์ฝึกจิตที่เหมาะสมให้กับจูเทา
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ซูหยางเดินออกไป ทุกคนในห้องเรียนก็รีบรวมตัวกันรอบ ๆ หลี่อีิ
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?”
“เครื่องยิงของนายนี่ไม่ได้ชาร์จหรือไง!?”
“ทำไมไอ้แซ่ซูนั่นถึงไม่มีอะไรเลย!?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
หลี่อีิดึงแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นอุปกรณ์ยิงของตัวเองแล้วเริ่มตรวจสอบ
เขานั่งงุนงงมาทั้งคาบเรียนแล้ว
ตามหลักแล้วเข็มอัสนีบาตของเขาไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
หลี่อีิตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ยิ่งรู้สึกงุนงงมากขึ้น
“ไม่มีปัญหาอะไรนี่!”
“ดูสิ ไฟเขียวติดหมดเลย!”
“พลังงานก็เต็ม!”
ทุกคนมองไปอย่างตั้งใจ และพบว่าไฟแสดงสถานะขนาดเล็กของอุปกรณ์ยิงเป็สีเขียวทั้งหมด แสดงว่าปกติ
“ไม่มีทางเป็ไปได้! ถ้ามันปกติ ทำไมไอ้แซ่ซูนั่นยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะ!”
“จะให้ฉันลองยิงนายดูไหม?”
“ไปให้พ้น! ฉันไม่ลองหรอก!”
ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงง จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานดังมาจากแท่นบรรยาย “เชี่ยเอ๊ย!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
ทุกคนต่างหันมองตามเสียงนั้น เห็นหัวหน้าชั้นจูเทาเก็บเข็มโลหะที่หักเป็สองท่อนจากพื้นขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที
หลี่อีิเบิกตากว้าง “นี่... นี่มันเป็ไปได้ยังไง!?”
“เข็มอัสนีบาตทำมาจากโลหะเสริมแกร่ง มันไม่มีทางหักได้!”
“หรือเป็ของปลอม!?”
“ถุย!” หลี่อีิรีบพูด “ก่อนหน้านี้มันก็ใช้ได้ดีไม่ใช่หรือ?”
ทุกคนนึกขึ้นได้ว่าครูประจำชั้นคนแรกก็เคยโดนเข็มอัสนีบาตยิง และเขาก็ล้มลงทันทีพร้อมกับอาการชักกระตุก
จูเทากำลังตรวจดูเข็มที่หัก สีหน้าเขามืดลง “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เข็ม”
ทุกคนพากันงุนงง
“แล้วอยู่ที่อะไร?”
จูเทาวางเข็มที่หักเป็สองท่อนลงตรงหน้าทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“พวกนายช่วยกันดูท่อนนี้ให้ดี”
สายตาของทุกคนมองลงไป พวกเขาต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความใ
ส่วนปลายที่แหลมคมนั้นเว้าแบนลงโดยสิ้นเชิง
“นี่...” สาวน้อยกระบองเขี้ยวหมาป่าสูดหายใจเฮือก ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน “หมายความว่ายังไง!?”
“...”
“นายอ๊องไปแล้วเหรอ ทำหน้าแบบนั้นทำไม!?”
“ฉันแค่พยายามสร้างบรรยากาศหน่อยไม่ได้หรือไง!”
จูเทากลอกตาอย่างอดไม่ได้ แล้วอธิบายว่า “เข็มจะหักเป็สองท่อนได้ก็ต่อเมื่อมันกระแทกกับพื้นผิวแข็ง แต่พวกเราเห็นกับตา ว่าเข็มอัสนีบาตปักลงบนขาของเขา!”
“แล้วยังไงต่อ?”
จูเทาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดคำคาดเดาของตัวเอง
“กายเหล็กกระดูกทอง มหาโธรนยุทธ์ขั้นหก!”
......
ห้องสมุด
ซูหยางหยิบบัตรประจำตัวของเขาออกมา พอผ่านการตรวจสอบแล้วก็เข้าไปในห้องสมุด
เทคโนโลยีเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ห้องสมุดในโรงเรียนวรยุทธ์ส่วนใหญ่เป็หอสมุดอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งเก็บรวบรวมคัมภีร์พื้นฐานจำนวนมหาศาลและครบถ้วน
คัมภีร์ระดับสูงโดยทั่วไปมีเฉพาะในมหาวิทยาลัยวรยุทธ์เท่านั้น ยิ่งมหาวิทยาลัยดี ก็ยิ่งสามารถเรียนรู้คัมภีร์ระดับสูงได้มากขึ้น
คัมภีร์ที่ซูหยางฝึกฝนมีชื่อว่า ‘เคล็ดวิชาเกลาหยินเก้าสกัด’ เป็คัมภีร์พิเศษของวิทยาลัยครูวรยุทธ์ตงไห่
แต่ซูหยางมีพร์ในการฝึกฝนที่ธรรมดามาก เขาฝึกฝนมาจนถึงปัจจุบันแล้วแต่ก็ยังไม่มีความก้าวหน้า
ครอบครัวเขาฐานะปานกลาง ไม่มีกำลังที่จะซื้อทรัพยากรในการฝึกฝนที่มีราคาแพงได้เลย
ซูหยางไม่สามารถกู้เงินไปซื้อน้ำยาเสริมสารอาหารได้ เพราะจะเป็การเพิ่มภาระโดยเปล่าประโยชน์
เมื่อมาถึงหน้าคอมพิวเตอร์ ซูหยางเริ่มค้นหาวิชาพื้นฐานที่เหมาะสมสำหรับจูเทาจากคลังวิชาจำนวนมหาศาล
แม้ว่าระบบสามารถตรวจสอบความเข้ากันได้ของวิชาที่ซูหยางเลือกให้ แต่มันสามารถตรวจสอบได้ทีละอย่างเท่านั้น ไม่สามารถทำงานเป็กลุ่มได้
“วิชานี้เป็ไงบ้างสำหรับจูเทา?”
[กำลังตรวจสอบความเข้ากัน...]
“แล้วคนนี้ล่ะ?”
[กำลังตรวจสอบความเข้ากันได้...]
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น ความเข้ากันได้กับจูเทา 11%]
ซูหยางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีจนต้องเกาศีรษะ
โรงเรียนมีคลังวิชาพื้นฐานที่เชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายทั่วประเทศ ตอนนี้มีวิชาที่บันทึกอยู่ในคลังรวมกว่า 30,000 แบบ!
การค้นหาวิชาที่มีความเข้ากันได้สูงจากคลังขนาดมหึมานี้ เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร ไม่รู้ว่าจะต้องค้นหาไปจนถึงเมื่อไหร่กันแน่!
“ระบบนี้ของนายล้าหลังไปหน่อยนะ! แม้แต่ฟังก์ชันตรวจสอบก็ไม่มี!”
ซูหยางอดบ่นออกมาไม่ได้ แต่ระบบก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ
“ต้องคัดกรองทีละอย่างแบบนี้ ไม่รู้ว่าต้องค้นหาไปถึงเมื่อไหร่ กว่าฉันจะหาวิชาที่เข้ากันได้ ห้อง 5 คงเรียนจบกันไปหมดแล้ว!”
“ไม่ได้ ฉันต้องคิดหาวิธีสักอย่าง!”
อย่างที่เขาว่ากันว่า ตราบใดที่ความคิดไม่พังทลาย วิธีแก้ปัญหาย่อมมีมากกว่าอุปสรรคเสมอ
ซูหยางครุ่นคิดสักครู่ และเขาก็ผุดไอเดียขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าวิชายุทธ์จะมีการเปลี่ยนแปลงนับหมื่น มีความหลากหลายมากมาย แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอย่างไรก็ไม่พ้นหลักการพื้นฐาน สรุปรวมแล้วก็แบ่งออกเป็ 4 ประเภทใหญ่
วิชาร่างกาย วิชาอาวุธ วิชาเคลื่อนไหว และวิชาป้องกัน
ในแต่ละหมวดหมู่ใหญ่นั้นมีหมวดหมู่ย่อยนับไม่ถ้วน
วิชาหมัดหนึ่ง สามารถเปลี่ยนแปลงได้นับหมื่นรูปแบบ แต่เทคนิคการออกแรงและวิธีการต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนเป็สิ่งที่ใช้ร่วมกันได้ ไม่มีความแตกต่างมากนัก
สิ่งอื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน
ซูหยางตัดสินใจลองเริ่มจากทิศทางใหญ่ก่อน แล้วค่อย ๆ แยกย่อยลงไปเพื่อดูว่าจะหาวิชากำหนดจิตที่เหมาะสมได้หรือไม่
จูเทาฝึกวิชาหมัด แต่ระดับความเข้ากันไม่สูงนัก ดังนั้นซูหยางจึงเริ่มเลือกวิชาฝ่ามือ วิชาเตะ วิชากรงเล็บ และอื่น ๆ เพื่อหาวิชาฝึกจิตที่เป็ตัวแทนที่ดีที่สุดในแต่ละประเภทมาทดสอบความเข้ากัน เพื่อดูว่าจะมีระดับความเข้ากันที่สูงขึ้นไหม
“ฝ่ามือเก้าตะวัน มีความเข้ากันได้ระดับไหน”
[กำลังตรวจสอบความเข้ากัน...]
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น ความเข้ากันได้กับจูเทา 34%]
ชัดเจนว่าฝ่ามือเก้าตะวันมีความเข้ากันได้สูงกว่าเคล็ดวิชาหมัดเทพัขดที่จูเทาฝึกฝนอยู่มาก!
ซูหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าความคิดที่เขากำลังคิดอยู่นี้น่าจะใช้ได้
“ความเหมาะสมของเทวาวายุบาทล่ะ เป็ไงบ้าง?”
[กำลังตรวจสอบความเข้ากัน...]
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น ความเข้ากันได้กับจูเทาอยู่ที่ 24%]
หลังจากการคัดกรองอย่างละเอียดเป็เวลายี่สิบนาที ซูหยางพบว่าความเหมาะสมของจูเทาสำหรับวิชายุทธ์แบบวิชาร่างกาย ส่วนใหญ่อยู่ใน่ยี่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่มีอันไหนเกิน 40% เลย
ซูหยางตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะทำการทดสอบความเหมาะสมกับอาวุธประเภทต่าง ๆ เริ่มเลือกคัมภีร์เกี่ยวกับอาวุธพื้นฐานอย่างดาบ หอก ไม้พลอง และกระบองมาทำการทดสอบความเหมาะสม
44%, 47%, 48%...
ซูหยางรู้สึกยินดีทันที ทะลุถึงระดับ 40% เลยเหรอ!?
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเหมาะกับการฝึกอาวุธ!?
แต่หลังจากการทดลองต่าง ๆ ค่าความเข้ากันได้ส่วนใหญ่แกว่งอยู่ราว ๆ 40% ไม่สูงไม่ต่ำ
“ระดับความเข้ากันของวิชาเข็มทะลวงใจล่ะ”
“คนถัดไป... หืม!???”
12K
