มหาศึกแห่งจักรวาล

ทั้งสิบคนกลับออกมาจากห้องขนาดใหญ่

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

ประตูหินยังเปิดค้างอยู่ด้านหลัง

ภายในห้องนั้น...

ร่างขนาดใหญ่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่มีเสียงคำราม

ไม่มีการไล่ตาม

เหมือนมันเพียงยืนรอว่าเมื่อไรพวกเขาจะกลับเข้าไปอีกครั้ง

นัทหันกลับไปมอง

“มันไม่ตามออกมา”

หัวหน้าทีมสำรวจพยักหน้า

“อย่างน้อยก็แปลว่าเราออกมาได้”

รันถอนหายใจ

“ก็ดีแล้ว”

ไคยังมองประตู

“แต่ถ้าเข้าไปแบบเมื่อกี้อีกครั้ง เราก็แพ้เหมือนเดิม”

ไม่มีใครเถียง

นัทนั่งลงกับพื้น

วางง้าวไว้ข้างตัว

“งั้นพักก่อน”

ทุกคนทยอยนั่งลง

ไม่มีใครคิดจะกลับเข้าไปทันที

ไม่นานนัก นัทลุกขึ้น

เขายื่นมือออกไปด้านหน้า

พรึ่บ

ถุงอาหารจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ทุกคนเงียบ

รันมองถุงในมือของนัท

แล้วมองมือเปล่าของเขา

“เดี๋ยวนะ”

นัทหันมา

“ครับ?”

“เอาออกมาจากไหน?”

นัทมองถุงอาหาร

“ของที่เก็บไว้ครับ”

ไคมองรอบตัวนัท

“แต่ฉันไม่เห็นกระเป๋า”

นัทไม่ได้ตอบ

มาร์โกเองก็เริ่มนำอาหารออกมาวาง

น้ำ

อาหารแห้ง

ผลไม้

และของจำเป็นสำหรับพัก

กองขึ้นมาเรื่อย ๆ

รันมองกองอาหาร

“พวกนายพกของทั้งหมดนี้มาได้ยังไง?”

นัทตอบธรรมดา

“มีที่เก็บครับ”

ไคมองมาร์โก

มาร์โกพยักหน้า

“พวกเรามีเหมือนกัน”

หัวหน้าทีมสำรวจกิลด์มองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ไม่ได้ถามต่อ

เพราะตอนนี้เรื่องที่สำคัญกว่าคือ...

พวกเขาจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน

ทุกคนกินอาหารพร้อมกัน

ความตึงเครียดจากการต่อสู้เริ่มลดลง

แต่ไคยังคงมองนัทอยู่เป็นระยะ

จนในที่สุดเขาก็พูดขึ้น

“นัท”

“ครับ?”

“ตอนนายโจมตีเมื่อกี้”

“ครับ”

“นายใช้ปราณยังไง?”

นัทชะงัก

“ยังไง?”

“ใช่”

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ก็ใช้ตอนกดสกิล”

ไคขมวดคิ้ว

“ก่อนหน้านั้นล่ะ?”

“ไม่ได้ใช้”

ไคเงียบ

“นายหมายความว่า เวลาต่อสู้ นายไม่ได้ปล่อยปราณไหลอยู่ในร่างตลอด?”

นัทมองมาร์โก

มาร์โกเองก็ส่ายหน้า

“พวกเราไม่ได้ทำแบบนั้น”

ไคถอนหายใจ

“ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว”

หลังจากกินเสร็จ

ไคให้ทุกคนออกมาบริเวณหน้าห้องบอส

“เรายังไม่กลับเข้าไปสู้”

ทุกคนมองเขา

“วันนี้เราต้องรู้จักตัวเองก่อน”

หัวหน้าทีมสำรวจพยักหน้า

“เห็นด้วย”

ไคหันมาทางนัท

“เริ่มจากนาย”

นัทลุกขึ้น

ไคชี้ไปยังพื้นที่โล่ง

“ลองโจมตีหินก้อนนั้น”

นัทมองหิน

มันเป็นก้อนหินขนาดประมาณลำตัว

“ธรรมดา?”

“ธรรมดา”

นัทเดินเข้าไป

กำง้าว

ไม่ได้ใช้สกิล

เพียงส่งปราณเข้าไปในร่างกายตามที่ตัวเองเคยทำ

จากนั้นฟันลงไป

ฉัวะ!

หินแตกออกเป็นสองส่วน

ไคพยักหน้า

“พอ”

นัทหันกลับ

“แค่นี้?”

“ใช่”

ไคเดินเข้าไปแตะรอยแตก

“มันตายแล้ว”

นัทมองหิน

“ครับ”

ไคหันกลับมา

“ถ้าศัตรูมีพลังแค่นี้ นายจะใช้ปราณเพิ่มทำไม?”

นัทเงียบ

ไคพูดต่อ

“นายไม่จำเป็นต้องโจมตีแรงที่สุดทุกครั้ง”

“ถ้าฟันครั้งเดียวแล้วมันตาย ก็จบ”

“ถ้าสองครั้งถึงจะตาย ก็ใช้สองครั้ง”

“ถ้ามันมีเกราะหนาจนการโจมตีธรรมดาไม่เข้า...”

ไคมองง้าวของนัท

“ค่อยเพิ่มพลัง”

นัทเริ่มเข้าใจ

ไคจึงพูดช้า ๆ

“ผู้ฝึกปราณไม่ได้คิดว่า ‘ฉันจะโจมตีให้แรงที่สุดได้ยังไง’ ตลอดเวลา”

“แต่คิดว่า...”

เขาชี้ไปยังหิน

“ฉันต้องใช้พลังเท่าไรถึงจะฆ่ามันได้”

นัทมองหินอีกครั้ง

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ต่างกันจริง ๆ”

ไคยิ้ม

“ต่างกันมาก”

“แล้วลองใช้สกิล”

นัทพยักหน้า

เขายกง้าวขึ้น

ครั้งนี้—

ปราณจำนวนมากพุ่งออกจากร่าง

มันไหลเข้าสู่ปลายง้าวอย่างรุนแรง

พลังที่สะสมอยู่รอบอาวุธเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไคเบิกตา

“หยุด!”

นัทชะงัก

ปราณยังคงไหลอยู่

ไคเดินเข้าไปใกล้

“นี่แหละ”

“อะไรครับ?”

“วิธีที่นายใช้สกิล”

นัทมองง้าว

“ระบบทำให้เอง”

ไคมองปราณที่ยังรวมอยู่ตรงปลายอาวุธ

“ฉันไม่รู้ว่ามันทำงานยังไง”

เขาหยุด

“แต่ทุกครั้งที่นายใช้ความสามารถนั้น ปราณของนายจะพุ่งออกมาเกือบทั้งหมดในช่วงสั้น ๆ”

นัทก้มมองตัวเอง

เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน

สำหรับเขา...

กดสกิลก็คือกดสกิล

ระบบทำทุกอย่างให้

ไคพูดต่อ

“ถ้านายใช้แบบนี้กับศัตรูทุกตัว”

“ต่อให้ฆ่าได้เร็ว นายก็จะหมดปราณเร็วเหมือนกัน”

นัทพยักหน้า

“จริง”

“เพราะงั้นต้องแยกให้ออก”

ไคชี้ไปที่หิน

“การโจมตีธรรมดา”

แล้วชี้ไปยังง้าว

“กับการใช้สกิล”

“อันหนึ่งใช้พลังเท่าที่จำเป็น”

“อีกอันเก็บไว้ใช้ตอนที่จำเป็นจริง ๆ”

นัทมองง้าว

ก่อนพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว”

“มาร์โก”

มาร์โกเงยหน้า

“ครับ?”

“นายด้วย”

มาร์โกเดินออกมา

ไคมองเขา

“ฉันไม่รู้ว่านายทำแบบนั้นได้ยังไง”

“แบบไหน?”

“หายเข้าไปในเงา”

มาร์โกตอบตามตรง

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ไคนิ่ง

“จริง?”

“ครับ”

ไคมองมาร์โกอยู่ครู่หนึ่ง

“งั้นฉันสอนวิธีของมันไม่ได้”

มาร์โกพยักหน้า

“ไม่เป็นไร”

“แต่ฉันสอนการใช้ปราณระหว่างที่นายเคลื่อนไหวได้”

มาร์โกตอบ

“เอาสิ”

ไคเริ่มสอน

การควบคุมปราณ

การรักษาปราณไว้ในร่างกาย

การเสริมร่างกายเพียงเล็กน้อย

และการส่งปราณเข้าไปในอาวุธ

มาร์โกทดลองตาม

ครั้งแรกยังไม่ดีนัก

ครั้งที่สองดีขึ้น

ครั้งที่สาม...

เขาเริ่มจับจังหวะได้

ไคมองอย่างสนใจ

“นายใช้มีดเก่งอยู่แล้วสินะ”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

“งั้นไม่ต้องเพิ่มอะไรตอนนี้”

“ฝึกของเดิมให้ดีขึ้นก็พอ”

มาร์โกเห็นด้วย

เวลาผ่านไป

ทั้งสองฝึกต่อเนื่อง

นัททดลองโจมตีโดยไม่ใช้สกิล

มาร์โกฝึกการเคลื่อนไหวพร้อมรักษาปราณไว้ในร่างกาย

ไคคอยดู

บางครั้งแก้ท่าของนัท

บางครั้งแก้จังหวะของมาร์โก

และสิ่งหนึ่งที่ไคเริ่มสังเกตเห็นก็คือ...

นัทใช้พลังรุนแรงมาก

แต่มาร์โกควบคุมร่างกายได้ละเอียดกว่า

สองพี่น้องมีวิธีต่อสู้ต่างกัน

แต่ปัญหาพื้นฐานกลับคล้ายกัน

ทั้งคู่ไม่เคยเรียนรู้การใช้ปราณจากผู้ฝึกปราณจริง ๆ

ช่วงเย็น

ทุกคนนั่งพักอีกครั้ง

นัทมองประตูห้องบอส

ไคเดินมานั่งข้าง ๆ

“พรุ่งนี้ลองใหม่”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

“แต่ไม่ต้องรีบฆ่า”

นัทหันไปมอง

ไคพูดต่อ

“พรุ่งนี้เข้าไปเพื่อดูมัน”

“ดู?”

“ดูว่ามันเคลื่อนไหวยังไง”

“โจมตีแบบไหน”

“มีจังหวะไหนที่มันเปิดช่อง”

นัทพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว”

มาร์โกที่นั่งอยู่ไม่ไกลพูดขึ้น

“แล้วถ้าเจอช่อง?”

ไคยิ้ม

“ก็ยังไม่ต้องฆ่า”

มาร์โกเลิกคิ้ว

“ทำไม?”

“เพราะเรายังไม่รู้ว่าช่องนั้นเป็นกับดักหรือเปล่า”

นัทหัวเราะเบา ๆ

“ฉลาดขึ้นแล้วนะครับ”

ไคหันมามอง

“ใครกันแน่ที่วันแรกฟันทหารหินสองตัวติด?”

นัทเงียบ

รันที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะออกมา

“เรื่องนี้คงโดนล้อไปอีกนาน”

บรรยากาศกลับมาเบาอีกครั้ง

แต่ทุกคนรู้ดีว่า...

พรุ่งนี้จะไม่เหมือนวันนี้

เพราะครั้งแรกพวกเขาเข้าไปโดยไม่รู้อะไรเลย

แต่ครั้งต่อไป—

พวกเขาจะเข้าไปพร้อมข้อมูล

และในอีกหลายวันหลังจากนั้น...

ข้อมูลเหล่านั้นจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประสบการณ์

ประสบการณ์จะกลายเป็นความเข้าใจ

และความเข้าใจ...

จะกลายเป็นพลังที่ทั้งสิบคนไม่เคยมีมาก่อน

นัทมองประตูห้องบอสอีกครั้ง

มือของเขากำง้าวแน่นขึ้นเล็กน้อย

คราวหน้า...

เขาจะไม่ใช้พลังทั้งหมดเพียงเพื่อโจมตีครั้งเดียวอีกแล้ว