ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “เจ้าไม่รู้เสียแล้วว่าเฉินเจ๋อหมิงคืออันธพาลที่เลื่องชื่อในเมืองหลวง นอกจากเวยหวู่โหวซื่อจื่อ [1] ที่เขาหวาดกลัวแล้วเขาก็ไม่กลัวผู้ใดอีก” ตอนที่หลิงชางไห่เอ่ยถึงเวยหวู่โหวมือของจ้าวจือชิงที่กำลังดื่มน้ำก็ชะงักทันใดเพียงแต่ทุกคนกำลังมุ่งความสนใจไปที่หลิงชางไห่ จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

        “นอกจากนั้นคนผู้นี้เกิดมาละโมบโลภมาก ก่อเรื่องแย่งชิงการค้าขายมานักต่อนักตอนนี้การค้าขายของเจ้ากำลังดีและเป็นช่วงเริ่มต้น เขามีหรือจะไม่หวั่นไหว”

        หลิงชางไห่พูดกล่าวเกี่ยวกับเรื่องของเฉินเจ๋อหมิงส่วนจ้าวจือชิงกลับรู้สึกว่าอาจจะยังมีสาเหตุอื่นอีก

        “ผู้เฒ่าหลิงพูดถูกต้องเฉินเจ๋อหมิงมีใจอยากได้การค้าขายของชีเหนียงจริงโดยเฉพาะเมื่อตู้หมิงเจวียนได้ส่งข่าวสถานการณ์การค้าขายในอำเภอเฉาไปยังเมืองหลวงรวมถึงปีนี้ภายใต้การดูแลของใต้เท้าหยาง อำเภอหยางค่อนข้างมีภาพรวมที่ดีตอนนี้การค้าขายของชีเหนียงนำพาผลประโยชน์มาให้แก่อำเภอเฉาได้มากมายมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าใต้เท้าหยางจะถูกโยกย้ายกลับไปยังเมืองหลวง”

        “หากตระกูลหยางจากไปแม้การค้าขายนี้จะมีตระกูลตู้เข้ามาร่วมด้วยเกรงว่าคงไม่มีทางทำให้เฉินเจ๋อหมิงตัดใจได้เด็ดขาดอีกทั้งข้าคิดว่าเขายังมีจุดประสงค์อื่นอีก”

        จ้าวจือชิงแยกแยะได้อย่างมีเหตุผลกระทั่งลั่วจิ่งเฉินก็ไม่อาจปฏิเสธ เขาเองก็รู้สึกว่าหากเป็นแค่ปัญหาเรื่องค้าขายจากนิสัยของท่านแม่ หากเฉินเจ๋อหมิงมาคุยกันแบบตรงไปตรงมาท่านแม่ไม่มีทางไม่แบ่งปันให้ อีกทั้งแต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นเกรงว่าคงต้องมีความแค้นใหญ่หลวง จึงได้ทำถึงขั้นนี้

        “ดังนั้นข้าคิดว่าจะเข้าหาเฉินเจ๋อหมิง”

        จ้าวจือชิงเรียนรู้อย่างชาญฉลาดจากสถานการณ์ครั้งนี้จึงไม่ปิดบังพวกเขาอีก นอกจากนี้ยังบอกกล่าวแผนการของตนอีกด้วย

        “เพียงแต่เฉินเจ๋อหมิงเคยพบเจ้าและรู้ว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับครอบครัวข้าเขาจะเชื่อเจ้าหรือ?” ชีเหนียงไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของจ้าวจือชิงนักเขาเสี่ยงอันตรายเพื่อครอบครัวของนางเช่นนี้ หากเกิดเรื่องขึ้นจริงจะทำอย่างไร

        นางเองก็เข้าใจว่าเฉินเจ๋อหมิงเห็นค่าชีวิตคนเป็นแค่ผักปลามิเช่นนั้นคงไม่มีทางเล่นงานนางถึงชีวิตอยู่เรื่อยๆ เช่นนี้

        “ในเมื่อข้าตัดสินใจแล้วย่อมมีหนทางทำให้พวกเขาเชื่อ เพียงแต่เมื่อถึงเวลานั้นหวังว่าชีเหนียงจะให้ความร่วมมือ”

        ชีเหนียงเห็นเขาตัดสินใจแน่วแน่จึงรู้ว่าแม้ตนเองจะไม่เห็นด้วย จ้าวจือชิงก็ยังคงจะทำ เมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้นางร่วมมือด้วยเลยดีกว่า

        “วางใจได้ข้าจะให้ความร่วมมือแน่”

        ชีเหนียงไม่ได้ตระหนักถึงแผนการที่จ้าวจือชิงพูดถึงแม้แต่น้อยจนกระทั่งนางได้รู้ว่าอะไรคือการให้ความร่วมมือที่จ้าวจือชิงได้กล่าวเอาไว้ก็ได้แต่พร่ำบ่นกับตนเองว่าตอบตกลงเร็วเกินไป

        หลังจากวางแผนการกันเรียบร้อยจ้าวจือชิงก็อาศัยโจรภูเขาที่อยู่ในคุกเข้าหาเฉินเจ๋อหมิงได้สำเร็จ

        ......

        “นายน้อย คนที่เราจ้างไม่อาจกำจัดคนสกุลลั่วได้หมดสิ้นครั้งนี้ข้ามีแผนที่สามารถทำได้สำเร็จแน่” บ่าวที่รับหน้าที่ครั้งที่แล้วทำไม่สำเร็จพอกลับมาก็ถูกเฉินเจ๋อหมิงจับไปสับและนำไปโยนให้เป็นอาหารสุนัขครั้งนี้เขาจึงทดสอบจ้าวจือชิงอยู่นานมาก

        “ครั้งก่อนเราล้มเหลวก็เพราะว่าผู้น้อยคิดผิดไปอันที่จริงหากต้องการทำลายสกุลลั่วให้หมดสิ้นจริงๆ คงต้องลงมือกับคนของพวกเขาเอง” ขณะพูดบ่าวก็ชี้ไปด้านนอกประตู “ครั้งนี้ผู้น้อยขอแนะนำคนผู้หนึ่งให้นายน้อยหากมีคนผู้นี้อยู่ รับรองว่านายน้อยจะต้องสมปรารถนาแน่ขอรับ”

        เมื่อเห็นเฉินเจ๋อหมิงไม่พูดอะไรบ่าวคนนั้นก็ปรบมือและตะโกนเรียกคนเข้ามา “เข้ามาได้”

        เฉินเจ๋อหมิงมองดูชายร่างโตที่เดินเข้ามาฉับพลันสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงก่อนจะตบหน้าบ่าวคนนั้น “เจ้าโง่! กล้าพาคนผู้นี้เข้ามาเจ้าคิดรนหาที่ตายหรือ!”

        บ่าวคนนั้นรีบคุกเข่าอธิบาย “นายน้อยไม่ใช่นะขอรับนายน้อย ท่านฟังบ่าวอธิบายก่อน คนผู้นี้…”

        “ไสหัวไปเจ้าโง่!” เฉินเจ๋อหมิงไม่อยากฟังแม้คำอธิบายด้วยซ้ำทั้งยังถีบเขาออกห่างจากตัว

        “นายท่านเฉินช้าก่อน!” จ้าวจือชิงห้ามปรามและเอ่ย “แม้ว่าผู้น้อยจะติดตามข้างกายลั่วชีเหนียงแต่ก็มิใช่ว่าจะไม่มุ่งหวังสิ่งใด”

        เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวจือชิงเฉินเจ๋อหมิงก็ชักเท้ากลับมาและมองอย่างระแวดระวัง “เจ้าหมายความเช่นไร?”

        “เรียนนายท่านเฉินเดาว่าท่านคงทราบสถานการณ์ของผู้น้อยอยู่แล้ว”

        เมื่อจ้าวจือชิงพูดจบบ่าวที่หมอบกับพื้นจึงเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินเจ๋อหมิง สักพักแววตาของเฉินเจ๋อหมิงก็เปลี่ยนแวววาวด้วยความตื่นเต้น

        “อ้อเป็นคนสติไม่ดีเช่นนั้นหรือ?” เฉินเจ๋อหมิงเดินวนเวียนสำรวจตัวจ้าวจือชิงอยู่หลายรอบ “เหตุใดข้าจึงดูไม่ออกว่าเขาสติไม่ดี?”

        บ่าวผู้นั้นยิ้มและอธิบาย “นายน้อยคนผู้นี้ไม่ได้โง่เขลาแต่อย่างใดเขากำลังคิดจะสยบหญิงม่ายสามีทอดทิ้งอย่างลั่วชีเหนียงและครอบครองสมบัติทั้งหมดของนางต่างหาก”

        สายตาของเฉินเจ๋อหมิงที่มองจ้าวจือชิงนั้นต่างออกไป “เจ้าทึ่มอย่างเจ้ามีความคิดเช่นนี้ด้วยหรือ? บอกมาสิว่าเจ้าคิดได้อย่างไร?”

        จ้าวจือชิงที่เคยถูกคนดูแคลนก็แสดงความแข็งกร้าวออกมาเขาส่งเสียงฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจ “ยังต้องคิดอย่างไรได้อีกผู้หญิงเป็นของข้า สมบัติก็ต้องตกเป็นของข้าแน่นอนอยู่แล้ว”

        “ตอนนั้นข้าเพียงแค่เดินผ่านหน้าประตูบ้านสกุลลั่วไม่กี่ครั้งก็ถูกจี้ฉงเหวินจับจ้องนับตั้งแต่นั้นเขาก็ใช้อำนาจของตนสั่งให้ครอบครัวทรมานข้าไม่ง่ายดายกว่าข้าจะคิดแผนการที่ดีเช่นนี้ได้ ในเมื่อเขาอยากให้ข้าทรมานเช่นนั้นข้าก็จะคิดหาทางทรมานภรรยาของเขา ทรมานลูกชายของเขาดูสิว่าเขาจะเจ็บปวดใจหรือไม่!”

        เฉินเจ๋อหมิงในตอนแรกไม่คิดว่าจ้าวจือชิงคือคนสติไม่ดีหากแต่เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวจือชิงเช่นนี้ พลันก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้คือคนสติไม่ปกติจริงๆในเมื่อจี้ฉงเหวินทอดทิ้งลั่วชีเหนียงแน่นอนว่าคงไม่มีทางสนใจความเป็นตายร้ายดีของนางอีก ส่วนลูกๆ นั้นตอนที่เขาอยู่เมืองหลวงไม่เคยได้ยินว่าจี้ฉงเหวินมีลูกมาก่อนเห็นทีจี้ฉงเหวินคงปิดบังเรื่องราวไว้ไม่น้อยจริงๆ

        จ้าวจือชิงเห็นว่าเมื่อเอ่ยถึงจี้ฉงเหวินเฉินเจ๋อหมิงก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจอันใด ในสมองจึงมีแผนการบางอย่างแล่นเข้ามา เมื่อเขาเห็นเฉินเจ๋อหมิงเริ่มที่จะเชื่อจึงเอ่ยตัดพ้อเสียงค่อย “นายน้อย ท่านนั้นเล่นงานลั่วชีเหนียงจนเกือบตายแผนการดิบดีของข้าที่เพิ่งเริ่มก็เกือบจะไปต่อไม่ได้ อย่างน้อยท่านน่าจะรอให้ข้าแต่งงานกับลั่วชีเหนียงก่อนแล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย”

        เฉินเจ๋อหมิงไม่ได้โกรธเคืองกับการตัดพ้อของเขาใช่แล้ว! เหตุใดตนเองจึงคิดแผนการล้ำเลิศเช่นนี้ไม่ออกการให้เจ้าทึ่มแต่งงานกับลั่วชีเหนียง ต่อไปลั่วชีเหนียงก็คือภรรยาของเจ้าทึ่มนอกจากนี้จ้าวจือชิงยังสามารถช่วยเขาจับตาสอดส่องการเคลื่อนไหวของคนสกุลลั่วได้ตนเองก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองสมอง หากคิดอยากจัดการพวกนางจ้าวจือชิงก็คือมีดเล่มที่เหมาะสมที่สุดมิใช่หรือ

        “เรื่องนี้ต้องโทษข้าทว่าเจ้าก็ควรมาหาข้าเร็วกว่านี้ถึงจะถูก มานี่บอกกับข้าทีว่าแผนการของเจ้าไปถึงขั้นไหนแล้ว”

        เฉินเจ๋อหมิงไม่รังเกียจที่เขาสติไม่ดีอีกต่อไปจากนั้นดึงเขามานั่งบนตั่งด้วยกันและฟังเขาบอกเล่าแผนการของตนเองบ่าวผู้นั้นเห็นว่าหมดเรื่องของตนจึงรีบออกไปเฝ้าด้านนอกทว่าวันนี้โชคดีที่จ้าวจือชิงออกปากเร็ว มิเช่นนั้นคาดว่านายน้อยคงไม่มีทางปล่อยตนเองไปง่ายดายเช่นนี้

        ……

        จ้าวจือชิงติดตามอยู่ด้านหลังเฉินเจ๋อหมิงนานวันเข้าคนของโรงพนันสือวานก็ทราบว่าจ้าวจือชิงมีประโยชน์ในสายตาของผู้เป็นนายจึงให้ความเคารพเขา ทำให้จ้าวจือชิงได้รู้จากจางเฉียงว่าเหตุใดตอนนั้นลั่วจิ่งซีจึงยืมเงินกับโรงพนันสือวานเรื่องนี้ก็เป็นฝีมือของเฉินเจ๋อหมิงเช่นกันชัดเจนว่าตอนนั้นเขามีแผนอยากให้ลั่วจิ่งซีติดหนี้จากนั้นค่อยอบรมสั่งสอนให้ลั่วจิ่งซีกลายเป็นนักเลงขี้เรื้อนสุดท้ายค่อยทำลายสกุลลั่ว

        เพียงแต่ไม่ว่าจ้าวจือชิงจะวางแผนหลอกถามอย่างไรสุดท้ายก็ไม่สามารถสืบเหตุผลที่เฉินเจ๋อหมิงคิดร้ายกับสกุลลั่วได้

        -----

        [1] ซื่อจื่อเป็นตำแหน่งที่สืบทอดต่อจากชินอ๋อง