ในที่สุดข้าก็มีโอกาสได้คุยเื่สำคัญๆกับฟาเอลซักที
“ช่วยเล่าเื่ของเ้าทั้งหมดออกมาทีได้ไหม” ข้าเอ่ยถามเ้าแมวฟาเอลและหวังว่ามันจะไม่กลับคืนร่างในเร็วๆนี้
เ้าเหมียวยิ้ม เป็อีกครั้งที่ข้ารู้สึกแปลกใจตัวเองว่าทำไมข้าถึงสามารถแยกแยะได้ระหว่างรอยยิ้มอย่างเป็มิตรกับการแสยะปากแบบแมวทั้งๆที่ทั้งสองแบบนั้นมันก็เหมือนกันนี่นา
“เริ่มจากตรงไหนดีล่ะเหมียว” ฟาเอลพูดด้วยน้ำเสียงที่คงจะหมายความว่าแบบนั้นจริงๆ บางทีอาจจะเป็เื่ยาว
“อย่าเล่าั้แ่ที่พวกเ้าคลอดออกมาจากท้องของแม่แมวของพวกเ้าก็แล้วกัน” ข้าพยายามจะจำกัดให้เื่เล่าที่น่าจะยาวเหยียดลดลงมาซักนิด
“นี่ฟีเชียร์ดูไม่ออกจริงๆเหรอเหมียว” ฟาเอลแค่นหัวเราะ “พวกเราน่ะเป็มนุษย์นะ”
“...”
อ่า อันนี้ข้าช็อกจริง ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดแบบนั้นหรอกนะ แต่พอได้มายินจากปากเ้าตัวมันก็ให้ความรู้สึกทำใจยอมรับยากอยู่ดี
“แล้วก็ที่สำคัญ พวกเราก็ไม่ได้อยู่ในร่างเดียวกันมาั้แ่แรกด้วย” โอเค อันนี้ข้าไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ เพราะด้วยนิสัยต่างกันสุดขั้วขนาดนี้ ถ้าอยู่ในร่างเดียวกันั้แ่แรก เ้าพวกนี้ใช้ชีวิตลำบากแน่
แต่เดี๋ยวก่อนนะ นี่ก็หมายความว่าตลอดมา ข้าอุ้มผู้ชายไปไหนมาไหนตลอดเลยน่ะสิ แล้วก็อุ้มถึงสี่คนในเวลาเดียวกันด้วยนะ อี๋ นี่มันแย่ชะมัด
“แล้ว...แล้วเ้ามาเป็แมวได้ยังไง หรือว่าพวกเ้าเป็ผีมาสิงอยู่ในร่างแมว” ข้าคาดเดา
“เมี๊ยว” ฟาเอลปฏิเสธ “พวกเราโดนคำสาปน่ะ”
อ๋อ ที่แท้คำสาปที่พวกมันเคยพูดถึงก็คือการที่ต้องกลายมาเป็แมวนี่เอง “หมายความว่าในตอนนั้น ที่เอเธนทำคือพยายามจะคลายคำสาปให้ตัวเองสินะ”
“มาววว” ถ้าให้แปลคำพูดของฟาเอลตามความเข้าใจของข้า เมื่อกี้นี้มันบอกว่า ช่ายยย “แต่ตราอัญเชิญอันนั้นทำได้แค่คลายคำสาปได้เล็กน้อย มันจึงทำให้พวกข้าคืนร่างได้ชั่วคราวเท่านั้น”
ข้ายังแอบเคืองพวกมันอยู่หน่อยๆที่ทำแบบนั้น แล้วถ้าให้พูดกันตรงๆ เ้าแมวพวกนี้ก็เป็หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ท่านแม่ต้องโดนฆ่าตายด้วย แต่หลักจากที่ข้าได้นอนคิดทบทวนเื่นี้มาหลายคืน ข้าพบว่าไม่ช้าก็เร็วท่านแม่ก็ต้องจากพวกเราไปเพราะพิษของการกฏขี่จากพวกชนชั้นสูงอยู่ดี อย่างน้อยๆข้าก็ยังสามารถรักษาอีเรเมียให้ดีขึ้นได้ในทุกๆวัน แถมข้ายังได้มีชีวิตที่สุขสบายขึ้น นอนบนเตียงนุ่มๆยวบๆเหมือนกองฟางแต่ให้ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มกว่า มีน้ำให้อาบ มีอาหารอร่อยๆให้กินครบทุกมื้อ ข้ารู้สึกว่าด้วยเหตุผลเหล่านี้ข้าจึงไม่ควรจะคิดแค้นอะไรพวกฟาเอลเลย
“แล้วพวกเ้าไปโดนคำสาปมาได้ยังไงกัน” ข้าถามต่อด้วยความอยากรู้
“เื่มันยาวนะเหมียว” ฟาเอลเลียขาหน้าของตัวเอง
“เล่ามาเถอะน่า”
“พวกเราน่ะตายไปแล้วรอบนึง” ฟาเอลเริ่มจากตรงที่เป็จุดจบของพวกมัน “ถึงเอเธนจะเถียงข้าเสมอมาเลยก็เถอะว่าแบบนั้นไม่ถือว่าเป็การตาย”
“ทำไมเหรอ”
“เริ่มจากตรงที่พวกเราไปทะเลาะกับยมทูตเข้า ไปๆมาๆเราก็ต้องร่วมมือกับยมทูตตนนั้นต่อสู้กับศัตรู พวกเราเป็ฝ่ายพลาดท่า ข้าหมดสติไป พอรู้สึกตัวอีกทีพวกเราก็อยู่ในโลกหลังความตายแล้วล่ะ”
“ทั้งที่เก่งกันขนาดนี้แท้ๆ ทำไมพวกเ้าถึงได้แพ้ล่ะ” ข้าสงสัยสุดๆว่าศัตรูที่เอาชนะพวกของฟาเอลในร่างก่อนโดนคำสาปได้จะต้องเป็ปีศาจประเภทไหนกัน
ฟาเอลหัวเราะ “แพ้แบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าโดนเล่นงานไปตอนไหน”
“แล้วพวกเ้าทำยังไงกันอ่ะ...หมายถึงหลังจากที่ตายไปแล้วน่ะ” ข้าพากลับไปเส้นเื่หลัก
“พวกเราได้เข้าไปพัวพันกับเื่วุ่นๆนิดหน่อยน่ะ แถมได้รับข้อเสนอมาว่าถ้ายอมแก้เื่ยุ่งๆให้ได้ก็จะได้กลับมาเกิดใหม่ แต่ดูสิ่งที่เกิดขึ้นนี่สิ” ฟาเอลดูไม่ค่อยพอใจ “นี่มันแกล้งกันชัดๆ”
ข้าไม่รู้ควรจะแสดงความรู้สึกยังไงต่อสิ่งที่มันเล่าดี “เสียใจด้วยนะ”
“ไม่หรอกเหมียว อย่างน้อยๆก็พอจะมีเื่ดีๆอยู่บ้าง” เ้าเหมียวส่งยิ้มให้ข้า “เพราะได้มาเจอกับฟีเชียร์ไง”
พอได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ผู้ชายในร่างแมวก็ทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆกับทุกๆคำพูดที่มันหมายถึงข้า แน่นอนว่าเมื่อกี้ก็ไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกดีเลยซักนิดเดียว
“แล้วพวกเ้าพอจะรู้วิธีแก้คำสาปไหม” ข้าถาม
“เหมือนจะพอมีทางนะเหมียว” ฟาเอลตอบ “จำได้ว่าตราอัญเชิญที่เอเธนใช้เป็แค่ตราอัญเชิญคลายคำสาประดับกลาง บางทีถ้าเราลองใช้ตราอัญเชิญระดับที่สูงกว่านี้อาจจะช่วยปลดคำสาปให้กับเราได้นะเหมียว”
ข้าชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ทำไมก็ไม่รู้บางส่วนในใจถึงบอกกับข้าว่าเื่นี้มันอันตราย แต่ข้าก็รู้ดีว่าข้าไม่อาจจะปฏิเสธพวกมันได้ พอมาคิดดูดีๆแล้วคนที่ปกครองอาณาจักรนี้จริงๆมันไม่เคยเป็ข้าเลย มันเป็พวกฟาเอลมาโดยตลอด
“แล้วเื่ที่เ้าเคยพูดล่ะ ไอ้ที่ว่าจะฆ่าดันเจี้ยน” ข้าเอ่ยถามเื่ที่ยังค้างคา
“เหมียว” เ้าแมวสามสีฟาเอลยิ้ม “ฟังดูน่าสนใจดีใช่ไหมล่ะ”
“ไม่เลยซักนิด”
ฟาเอลหัวเราะแบบแมว น่าขนลุกชะมัด “เพื่อการนั้น เ้าจำเป็จะต้องมีพลังมากกว่านี้นะเหมียว”
“จะทำยังไงงั้นเหรอ” ข้าเห็นภาพตัวเองกำลังฝึกวิชาโดยมีแมวปีศาจเป็อาจารย์ นั่นฟังดูเหลวไหลสุดๆเมื่อเทียบกับสิ่งที่ฟาเอลพูดต่อ
“เ้าอย่าลืมสิว่าตอนนี้พวกเราเป็ผู้อาณาจักรแล้วนะ เพราะงั้นทุกๆอย่างในอาณาจักรแห่งนี้ถือเป็ทรัพย์สมบัตรของเรา” เ้าเหมียวฟาเอลแสยะยิ้มเห็นเขี้ยว “นั่นรวมถึงตราอัญเชิญทุกชิ้นในเมืองนี้ด้วย”
โปรดติดตามตอนต่อไป
11K
