เรย์โกะอยู่ที่โรงเรียนของเร็นมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว แต่ยังไม่มีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมเลย มีเพียงเสียงสนทนากันของคนลึกลับที่เรย์โกะบังเอิญได้ยินที่มุมตึก เธอเอาเื่นี้ไปบอกกับอาของเธอ คุณอาทัตสึยะที่กำลังช่วยไขคดีของเร็นอยู่ ตอนนี้เรย์โกะรู้สึกสงสัย เพื่อนๆของเร็น เพราะแต่ละคนนั้นดูมีพิรุธเต็มไปหมด แม้แต่เื่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นยังไม่มีใครรู้เลย
วันนี้มีคลาสเรียนว่ายน้ำตอน่บ่าย เรย์โกะกำลังกลุ้มใจว่าจะทำยังไงดีไม่ให้โดนจับได้ เพราะโรงเรียนเป็โรงเรียนชายล้วน การแต่งชุดว่ายน้ำจะมีแค่กางเกงว่ายน้ำและหมวก และแว่นตาดำน้ำเท่านั้น ทุกคนเปลี่ยนชุดว่ายน้ำจะหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เรย์โกะเท่านั้นที่รอให้ทุกคนออกไปก่อน เธอจึงเปลี่ยนชุดว่ายน้ำ หลังจากที่เดินออกมา โบตันถึงกับมองเรย์โกะด้วยความสงสัย และถามขึ้น
" นายแต่งชุดว่ายน้ำอะไรของนายน่ะ"
" ก็ชุดว่ายปกติไง"
"ปกติที่ไหน เขามีแต่ใส่กางเกงว่ายน้ำ กับหมวกแค่นั้นแหละ นายจะใส่เสื้อแขนยาวมาทำไม"
" ก็ร่างกายของฉันมันยังไม่ค่อยดีเท่าไร จะให้ใส่แต่กางเกงว่ายน้ำอย่างเดียวได้ยังไง"
" อ่าๆๆ แล้วแต่นายแล้วกัน"
" นักเรียนทั้งหมดจัดแถว" อาจารย์ผู้สอนว่ายน้ำเดินเข้ามานักเรียนทุกคน ยืนเป็แถว เพื่อพร้อมจะเรียน อาจารย์ เดินมาหยุดที่เรย์โกะ "แต่งชุดอะไรของนายน่ะเร็น" เขามองเรย์โกะั้แ่หัวจรดเท้า เธอใส่เสื้อว่ายน้ำแขนยาวสีดำกับกางเกงขาสั้นและหมวกว่ายน้ำ
" เอิ่ม....ร่างกายของผมมันยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไหร่ ขอใส่เสื้อแขนยาวก่อนนะครับอาจารย์"
" ก็พอเข้าใจได้นะ ทุกคน!! เตรียมพร้อม!! วันนี้เราจะฝึกทดสอบการว่ายน้ำไปกลับ ใครพร้อมแล้วก็บอกครู" อาจารย์พูดจบก็ให้ทุกคนแยกย้านกันไปวอร์มร่างกาย เพื่อเตรียมทดสอบการว่ายน้ำ
"เราลงไปวอร์มร่างกายกันก่อนมั้ยเร็น" อากิระที่ยืนอยู่ข้างๆเรย์โกะพูดขึ้น
"นายลงไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป" เรย์โกะพูด อากิระจะลงไปว่ายก่อน
หวังว่ามันคงจะไม่เป็ไรหรอกมั้งที่ต้องลงไปว่ายน้ำ ยังไงก็อย่าไปว่ายใกล้คนอื่นละกัน
ว่าแล้วเรย์โกะก็ะโลงสระน้ำ เธอพยายามว่ายห่างจากคนอื่น แต่จู่ ๆ โบตันก็ว่ายมาใกล้ๆเธอ
"เร็นนนนนน เรามาว่ายน้ำด้วยกันมั้ย” เสียงของโบตันมาก่อนตัวเขาที่กำลังว่ายน้ำมาซะอีก เรย์โกะพยายามว่ายน้ำหนี แต่ก็ไม่ทัน โบตันะโกอดคอเรย์โกะ
“โบตัน นายกอดคอฉันแบบนี้แล้วฉันจะว่ายยังไงล่ะ”
“เออเนอะ โอเค ๆ” ว่าแล้วโบตันก็เอามือออกจากคอของเรย์โกะ
“แล้วไดจิล่ะ เขาหายไปไหน” เรย์โกะถาม
“เขาไปเข้าห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวก็น่าจะมาแล้วล่ะ ว่าแต่พอลงสระแล้ว หุ่นของนายมันดูผอมลงนะ”
“ก...ก็ฉันไม่สบายไง เดี๋ยวก็กลับมาเป็เหมือนเดิมแล้ว”
“นั่นสิ” พูดจบโบตันก็เงียบไป เรย์โกะเห็นโบตันมีท่าทีแปลกๆ เลยถามขึ้น
“มีอะไรหรอโบตัน”
“เร็น จริง ๆ แล้วหน่ะ ฉันมีเื่จะสารภาพ” โบตันพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“เื่อะไรหรอ”
“คือว่า...เื่ตอนที่ไปตั้งแคมป์ที่คารุอิซาวะหน่ะ”
“อืม เื่อะไร”
“จริง ๆ แล้ว ฉันตื่นขึ้นมากลางดึกในคืนวันนั้น ที่นายประสบอุบัติเหตุ” เรย์โกะหันไปมองโบตันอย่างคาดหวังคำตอบ “นายหน่ะ ประสบอุบัติเหตุจริง ๆ หรอ”โบตันมองเรย์โกะด้วยท่าทีที่ดูสงสัย
“ใช่สิ ฉันประสบอุบัติเหตุ ก็หมอบอกฉันว่าอย่างนั้น” เรย์โกะพูด
“ในคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาเพื่อจะไปห้องน้ำ ฉันเห็นนายเดินเข้าไปในป่าใกล้ ๆ กับห้องน้ำ ฉันเลยเดินตามนายไป และหลบที่หลังต้นไม้เพื่อแกล้งหลอกให้นายใตอนนายเดินออกมา”
“แล้วยังไง ฉันเดินออกมามั้ย”
“ไม่ นายไม่เดินออกมาเลย ฉันรอนายอยู่เกือบ 20 นาที ฉันมองดูนาฬิกา ตอนนั้นใกล้จะตี 3 แล้ว ฉันคิดว่านายคงเดินกลับออกมาจากทางอื่นแล้ว เลยเดินกลับไปนอนต่อที่เต้นท์จนถึงเช้า”
“นี่นายพูดจริงรึเปล่า ไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่มั้ย”
“จริงสิ ตอนรู้ว่านายประสบอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้าน ฉันยังงงอยู่เลย ตอนที่ฉันเจอนายเดินเข้าไปในป่า นายไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลย เพราะตอนที่นายส่งข้อความมาในแชทกลุ่มชมรมของเราว่านายกลับบ้านกระทันหัน มันเป็ตอนประมาณตี 3 เวลาเดียวกับที่นายหายไปในป่า”
“โบตัน นายได้บอกเื่นี้กับใครรึเปล่า”
“เปล่า ฉันไม่กล้าบอกใคร เพราะฉันรู้สึกผิดที่ไม่ยอมเดินตามนายไป ถ้าฉันขอให้นายไม่กลับบ้านตอนนั้น นายคงไม่เป็แบบนี้” โบตันพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด
“มันไม่ใช่ความผิดของนายนะโบตัน นอกจากฉันแล้ว นายเห็นอะไรอีกรึเปล่า”
“อืม...ไม่เห็นอะไรนะ แต่ตอนฉันเดินกลับมาที่เต้นท์ระหว่างทางฉันได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังขุดอะไรบางอย่างในป่ากลางหิมะ แต่มันดึกมากแล้ว ฉันเลยไม่ได้สนใจอะไร”
“โบตัน นายไม่ต้องพูดเื่นี้กับใครนะ ถ้าหากคนอื่นรู้เดี๋ยวจะไม่สบายใจกันเปล่าๆ “
“อืม แค่เห็นนายไม่เป็อะไร ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ งั้นฉันไปสอบว่ายน้ำก่อนนะ”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันตามไป” แล้วโบตันก็ว่ายน้ำไปหาอาจารย์เพื่อสอบว่ายน้ำ เรย์โกะเอาแต่คิดถึงเื่ที่โบตันพูด สิ่งที่เขาพูดมันคือเื่จริงหรือโกหกกันแน่ แต่จากคำพูดของโบตันแล้วมันดูสอดคล้องกับเวลาเดียวกันกับที่เร็นถูกทำร้ายเลย ดูท่าแล้วเหมือนความลับจะค่อย ๆ เผยออกมาซะแล้วสิ