“เ้ารู้จากตรงไหนว่านั่นคือข้า”
“ข้าไม่ได้รู้ว่าเป็เ้า” ฉางลี่อินแย้งสวี่ชิงเค่อขมวดคิ้วในเมื่อไม่รู้ว่านั่นคือเขาเหตุใดฉางลี่อินถึงได้ไม่ต่อต้านเขาสักนิด
“ข้ารู้แค่ว่าเ้าไม่ใช่หลี่ไป๋เหวิน”
“แล้วรู้ตอนไหนที่ว่าเป็ข้า” ฉางลี่อินเงียบในตอนแรกฉางลี่อินคิดว่าเป็คนอื่นแต่สายตาของสวี่ชิงเค่อนอกจากความคุ้นเคยแล้วยังมีบางอย่างแฝงอยู่….
“ไม่รู้สิ” ร่างโปร่งเลือกที่จะไม่ตอบแต่สวี่ชิงเค่อกลับขุ่นข้องใจ ฉางลี่อินจะไม่บอกเขาจริงๆรึ
“ลี่อิน”
“ข้าไม่รู้” เอ่ยเสร็จก็ล้มตัวลงนอนมุดเข้าไปในผ้าห่มทั้งๆที่สวี่ชิงเค่อยังทายาให้ไม่เสร็จร่างสูงถอนหายใจ แต่เอาเถอะ เขายังมีวิธีที่จะทำให้รองประมุขเอ่ยปากพูดในตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะเป็ฝ่ายตอบคำถามแล้ว
“มิใช่ว่าเ้ามีเื่อยากถามข้าหรอกรึ” สวี่ชิงเค่อสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มก่อนจะรั้งตัวร่างโปร่งให้โผล่หน้าออกมาแขนใหญ่สอดเข้าไปใต้ท้ายทอยแล้วรั้งศีรษะฉางลี่อินให้หนุนแขนใหญ่ต่างหมอนใบหน้างามแนบติดอยู่กับอกแกร่งที่เปลือยเปล่าเหมือนกัน ตอนนี้ฉางลี่อินเหนื่อยแล้วแต่ก็อยากรู้สิ่งที่สวี่ชิงเค่อทำเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขาเข้าใจมันถูกต้อง
“หลี่ไป๋เหวินจ้างวานเ้าให้ปลอมตัวเป็เขาเพื่อล่อพวกกองโจรเอาไว้แล้วสะกดรอยตามกองโจรกลับไปเพื่อหาของชิ้นนั้น เขาไม่ได้จะแลกเปลี่ยนกับกองโจรแต่มาเพื่อชิงของที่ถูกขโมยไปกลับคืน” สวี่ชิงเค่อแนบริมฝีปากกับหน้าผากมนอย่างพอใจไม่ผิดจากที่เขาคาดหวังเอาไว้ รองประมุขช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง
“เช่นนั้นเ้าคงจะเดาได้ว่าไม่ใช่แค่ข้าหรือเ้าที่ถูกจ้างวานมา”
“เนี่ยฟง” วันนี้เนี่ยฟงมีภารกิจในเวลาไล่เลี่ยกับเขาแล้วยังมาขอยืมตัวจื่อเถิงลั่วที่เก่งเื่การแกะรอยและวางกับดักไปด้วยเช่นนั้นก็ย่อมจะเดาได้ไม่ยาก
“ไม่ใช่หลี่ไป๋เหวินจ้างวานข้าแต่เป็เ้าที่จ้างวานข้า”
“ข้าชอบการมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งของเ้าเสียจริง”เอ่ยเสร็จก็เชยคางคนที่อยู่ในอ้อมแขนขึ้นก่อนจะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานอย่างเอาแต่ใจฉางลี่อินยกแขนที่ไม่ค่อยจะมีแรงขึ้นดันอีกฝ่ายออก ก่อนจะตีแปะเข้าไปที่หน้าเบาๆ
“อย่าลามปาม”
“นิดหน่อยน่ะ” แม้จะถูกห้ามปรามแต่สวี่ชิงเค่อก็ไม่สนใจรั้งแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอตัวเองก่อนจะกดจูบอย่างดูดดื่มแต่สวี่ชิงเค่อรู้ว่าฉางลี่อินเหนื่อยมากแล้วจึงไม่ได้เอาแต่ใจนานนักกระนั้นก็พอมอมเมาคนเหนื่อยได้ในระดับหนึ่ง
“แล้ว....เ้ารู้ตอนไหนว่าเป็ข้า” เสียงนุ่มทุ้มกระชิบถามที่ข้างหู ร่างโปร่งพอได้ล้มตัวนอนแล้วทั้งยังมีไออุ่นดับความหนาวก็เริ่มที่จะสะลึมละลือบ้างแล้วยิ่งเมื่อครู่ถูกจูบไปอีกเขาก็ใกล้จะหลับเต็มทน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
“ตอนอุ้มเ้าหนี”
“ทำไมล่ะ”
“นอกจากเฟยหลิงมีแค่เ้าคนเดียวที่กล้าััหน้ากากข้า”ริมฝีปากหนายิ้มมุมปาก จูบลงบนแก้มเนียนพร้อมทั้งตบไหล่เบาๆเพื่อกล่อมให้หลับั้แ่เมื่อวานแล้วที่ฉางลี่อินทำงานหนัก ได้นอนหลับก็แค่ไม่นานแล้วยังต้องมาเปลืองแรงกับเขาอีก ถึงเวลาให้คนงามพักผ่อนดีๆแล้ว
“หลับเสียเถอะ” เพียงแค่หายใจเข้าไม่ทันถึงสามทีฉางลี่อินก็หลับสนิทไปทั้งอย่างนั้นแขนใหญ่โอบกอดคนหลับเอาไว้อย่างนุ่มนวลลูบเรือนผมสีดำสนิทอย่างทะนุถนอมพร้อมทั้งจูบที่หน้าผากคนหลับ
เขาเองก็ต้องเก็บแรงไว้ทำเื่ใหญ่หลังจากนี้เช่นกัน
ในขณะที่แผนของอีกฝั่งหนึ่งลุล่วงแล้วอีกฝั่งก็กำลังดำเนินแผนให้เป็ไปตามที่วางไว้ จื่อเถิงลั่วปลดกลไกที่ใช้ปิดประตูได้แล้วเนี่ยฟงส่งสัญญาณให้อีกสองคนเข้าไปหาของที่อยู่ข้างในเด็กหนุ่มสำรวจกลไกอื่นๆไปด้วยหากว่าเขามองอะไรพลาดไปจากนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกเขาเบาๆจากข้างในห้องที่ใช้เก็บของจื่อเถิงลั่วจึงละมือจากกลไกหน้าประตูเดินเข้าไปข้างใน จากนั้นก็มองไปยังแท่นวางที่วางของเพียงสิ่งเดียวเอาไว้
“กลไกน้ำหนักขอรับ” จื่อเถิงลั่วหันไปบอกเนี่ยฟงเนี่ยฟงจ้องมองกลไกถ่วงน้ำหนัก หากขยับของที่วางอยู่โดยที่ไม่ปลดกลไกอาวุธที่ซ่อนอยู่จะทำงานและพวกมันจะรู้ตัวในทันที
“น้ำหนักของเท่าไหร่”
“ประมาณสิบชั่งขอรับ” ด้วยขนาดกล่องที่ใส่อยู่และร่องรอยการเคลื่อนย้ายน้ำหนักของมันก็จะประมาณสิบชั่งและเท่าที่คำนวนเวลาคาดว่าพวกมันอาจจะรู้ตัวเร็วกว่าที่คิดพวกเขาต้องเอาของไปจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะกลับมา
“ถอนกลไกตอนนี้คงไม่ทัน สิบชั่งแน่นะ” เนี่ยฟงถามเพื่อความมั่นใจ จื่อเถิงลั่วพยักหน้า ไม่ผิดแน่นอน
เนี่ยฟงเมื่อได้รับคำยืนยันเขาก็ก้าวออกไปจากห้อง อีกสามคนมองหน้ากันจื่อเถิงลั่วสำรวจกลไกรอบๆ เป็อย่างที่เนี่ยฟงว่า กลไกภายในห้องนี้มีเยอะเกินไปลำพังพวกเขาสี่คนไม่สามารถถอนกลไกออกไปได้หมดและใช้เวลานานมากหากจะถอนกลไกทางที่เร็วที่สุดคือหาของที่น้ำหนักเท่ากันมาวางเอาไว้และแน่นอนว่าจะต้องสับเปลี่ยนด้วยความเร็วที่มากพอเพื่อที่จะไม่ให้กลไกทำงานนับว่าไม่ใช่เื่ง่ายเลยแล้วจะหาของที่น้ำหนักเท่ากับกล่องนี้ในวิหารที่ทรุดโทรมอย่างนี้ได้จากที่ไหน
“ถอยไป” เสียงของเนี่ยฟงดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองจื่อเถิงลั่วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อเนี่ยฟงหิ้วหัวโจรคนหนึ่งเข้ามาจะว่าไปแล้วหัวของมนุษย์ที่ยังเป็ๆก็มีน้ำหนักสิบชั่งพอดีคงจะพอแทนที่กันได้กระมัง
“พวกเ้าเตรียมตัว” เนี่ยฟงเดินเข้าไปใกล้แท่นวางกล่องคนสนิทของเนี่ยฟงเตรียมตัวหลบกลไกที่อาจจะทำงานอีกคนอุ้มตัวจื่อเถิงลั่วเอาไว้เพราะแม้เด็กหนุ่มจะเคลื่อนไหวได้เร็วแต่ก็ยังช้ากว่าพวกเขาที่สำคัญพวกเขาจะปล่อยให้จื่อเถิงลั่วเป็อะไรไปไม่ได้มิเช่นนั้นรองประมุขพิโรธเป็แน่
เนี่ยฟงขยับเข้าไปใกล้แท่นวาง มือข้างหนึ่งวางลงที่กล่องส่วนอีกข้างเตรียมย้ายหัวที่อาบเืไปแทนที่ ชั่วพริบตาทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเมื่อมองให้ดีอีกทีก็พบว่าในมือของเนี่ยฟงมีกล่องที่เป็เป้าหมายของภารกิจถืออยู่ส่วนอีกข้างที่เคยถือหัวของโจรกลับว่างเปล่าพอมองไปยังแท่นวางก็พบว่าหัวที่เคยอยู่ในมือของเนี่ยฟงได้ถูกวางลงบนแท่นวางแล้ว
“คิดถูกแล้วที่พาเ้ามาด้วย” เนี่ยฟงอุ้มกล่องนั้นกลับมาจื่อเถิงลั่วมีสายตาที่เฉียบแหลมการถอนกลไกกับดักจื่อเถิงลั่วยังทำได้เร็วกว่าคนอื่นถึงสองเท่าการวิเคราะห์กับดักก็แม่นยำ น่าเสียดายที่ไม่ได้จื่อเถิงลั่วมาเป็คนสนิทมิเช่นนั้นภารกิจทุกอย่างคงจะง่ายขึ้นมิใช่น้อย
“กลับ” เมื่อได้ของที่เป็เป้าหมายมาแล้วเนี่ยฟงก็ออกคำสั่งให้กลับ แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกไปเสียงกรีดร้องของนางโจรก็ดังมาให้ได้ยินก่อน ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่มีเวลาให้คิดมากแล้วเนี่ยฟงโยนกล่องให้จื่อเถิงลั่วถือเอาไว้ก่อนจะรับตัวจื่อเถิงลั่วมาอุ้มเอาไว้เองเด็กหนุ่มไม่ชินเท่าไหร่นักที่มือขวาของประมุขเป็ผู้อุ้มตนแบบนี้แต่ทว่าด้วยความเร็วที่จะต้องใช้หนีเขาด้อยกว่าคนอื่น จึงจำเป็ต้องพึ่งความช่วยเหลือจากเนี่ยฟงอีกทั้งเขายังปล่อยให้ตัวเองเป็อะไรไปไม่ได้เพราะพี่ลี่อินรอให้เขากลับไปอยู่
“ไป” สิ้นเสียงของเนี่ยฟงคนสนิททั้งสองคนก็พุ่งตัวออกไปก่อนเพื่อเปิดทางให้กับเนี่ยฟงร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วหลบหลีกกลุ่มโจรที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างง่ายดายพลิกตัวหลบมีดสั้นที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ค่อยใส่ใจพร้อมพุ่งตัวออกไปจากนอกวิหารจื่อเถิงลั่วทึ่งในความเร็วของเนี่ยฟงมากไม่รู้ต้องฝึกมามากแค่ไหนจึงจะเคลื่อนไหวได้เร็วถึงเพียงนี้
“แยก” พวกเขาแยกออกไปเป็สองทางตอนนี้กลุ่มโจรปล่อยเ้าตัวประหลาดให้ไล่ล่าพวกเขาแล้วนางโจรโกรธเกรี้ยวแทบคลั่งเมื่อของที่นางชิงมาถูกฉกไปซึ่งๆหน้านางถูกถังเหมินหยามหน้ามาหนหนึ่งแล้ว นางจะไม่ยอมถูกหยามเป็ครั้งที่สองอีก
“เอาของกลับมาให้ได้แล้วฆ่าพวกมันทิ้งซะ!” ตัวประหลาดคล้ายจะฟังคำสั่งของนางพวกมันออกวิ่งอย่างรวดเร็วผิดกับขนาดตัวมาก พื้นดินแตกระแหงยามที่พวกมันวิ่งผ่านไปเนี่ยฟงวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลดฝีเท้าลงในตอนนั้นเองที่จื่อเถิงลั่วกำลังทำอะไรบางอย่างกับกล่องเนี่ยฟงย่อตัวหลบหินขนาดใหญ่ที่ถูกขว้างมาพลางก้มลงมองจื่อเถิงลั่วก่อนจะพบว่าภายในอ้อมแขนเล็กๆนั่นมีกล่องที่คล้ายกันอยู่สองกล่อง
“ท่านเนี่ยฟง”
“ไม่เลว” เนี่ยฟงสอดส่องสายตาไปรอบๆก่อนจะเห็นลูกน้องคนสนิทอยู่ไม่ไกลพวกเขาวิ่งไปรวมตัวกันก่อนจะแยกออกไปอีกครั้งหนึ่งทั้งตัวประหลาดทั้งกองโจรที่ไล่ตามมาจึงแยกเป็สองกลุ่มเช่นกันคนสนิทล่อกลุ่มหนึ่งเข้าไปภายในป่าก่อนจะลอบสังหารไปทีละคนแต่ก็ยังมีปัญหาตรงที่ไม่สามารถจัดการกับตัวประหลาดได้ในทันทีเหมือนพวกกลุ่มโจรทั้งเนี่ยฟงทั้งคนสนิทต่างล่อพวกมันไปคนละทางจนไม่มีใครสังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่ไม่รู้ว่าหายตัวไปั้แ่เมื่อไหร่
เนี่ยฟงกางปีกเทียมส่งตัวไปทางแม่น้ำก่อนจะเล็งหน้าไม้เก็บกลุ่มโจรไปทีละคนล่อเ้าตัวประหลาดให้ชนกับต้นไม้เพื่อประหยัดแรงในการต่อสู้คอยหลบหลีกหินใหญ่ที่ขว้างมาพร้อมทั้งกระหน่ำยิงหน้าไม้ใส่
จื่อเถิงลั่วออกมาจากที่ซ่อนบริเวณที่เขาอยู่เงียบเชียบไร้วี่แววของพวกกองโจรและตัวประหลาดเขาเร้นกายหายไปในความว่างเปล่าถือกล่องที่เป็เป้าหมายในการทำภารกิจมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายเนี่ยฟงมอบหน้าที่ส่งมอบของให้จื่อเถิงลั่วส่วนพวกเขาที่เหลือจะล่อกองโจรให้ออกห่างเพื่อไม่ให้พวกมันติดตามไปใช้เวลาเพียงไม่นานจื่อเถิงลั่วก็มาถึงยังสถานที่นัดพบ
ที่ตรงนั้นมีคุณชายผู้หนึ่งกำลังนั่งดื่มชาราวกับกำลังรอคอยการมาของเขาอยู่แล้วจื่อเถิงลั่วชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของคนคุ้มกันของหลี่ไป๋เหวิน
ิเอี้ยว
เดิมทีจื่อเถิงลั่วไม่คบค้าอะไรกับิเอี้ยวและไม่ได้มีปัญหาอะไรเป็การส่วนตัวแต่ไม่รู้ทำไมยามที่ได้ยินชื่อนี้หรือได้เห็นรูปลักษณ์นี้มันทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกโดยเฉพาะใบหน้าที่อยู่ภายใต้ฮูดหนังสีดำแดงนั่นที่มองไม่ออกว่าเป็คนยังไงหรือก็คือเขาไม่ชอบโดยไม่รู้สาเหตุเช่นกัน
“มาแล้วรึ” จื่อเถิงลั่วยืนห่างออกไปไม่ไกลด้วยความที่เขาไม่ชอบคนคุ้มกันของหลี่ไป๋เหวินและแอบไม่พอใจอยู่เล็กน้อยที่คุณชายหลี่จ้างวานทั้งถังเหมินและิเอี้ยวพร้อมกันพวกเขาไม่เคยร่วมในภารกิจเดียวกันนับั้แ่ที่จื่อเถิงลั่วจำความได้ไม่เคยมีในบันทึกด้วยซ้ำว่าถังเหมินและิเอี้ยวเคยร่วมมือกัน
แม้ครั้งนี้จะไม่ใช่การร่วมมือกันตรงๆแต่พวกเขาก็ถูกจ้างวานโดยคนคนเดียวกัน
ไม่ชอบใจเลยจริงๆ
“ของที่คุณชาย้าขอรับ” จื่อเถิงลั่วมอบกล่องที่ได้รับภารกิจให้ไปเอามาให้กับผู้คุ้มกันของหลี่ไป๋เหวินก่อนจะถอยออกไปหลี่ไป๋เหวินมองปฏิกิริยานั้นเล็กน้อย เด็กหนุ่มคนนี้คงอายุไม่เท่าไหร่ไม่คิดว่าจะได้รับภารกิจที่เสี่ยงอันตรายแบบนี้ดูท่าถังเหมินคงมีคนให้หมุนเวียนไม่น้อยทีเดียว
“อย่าดูถูกเขาไป เขาเป็คนสนิทของรองประมุขเชียว”หนึ่งในผู้คุ้มกันเอ่ยเมื่อเห็นสายตาของหลี่ไป๋เหวิน คนฟังเลิกคิ้วทั้งๆที่อีกฝ่ายสวมหน้ากากเต็มหน้าแบบนั้นแท้ๆรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือคนสนิทของรองประมุขฉางลี่อิน
“รู้ดีเสียจริง”
“หน้าตายังน่ารักเสียด้วย” จื่อเถิงลั่วคิ้วกระตุกไม่ได้มองคนที่กำลังเอ่ยถึงเขาซึ่งๆหน้า จื่อเถิงลั่วไม่ชอบน้ำเสียงนั้นสักนิด แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็คนสนิทของพี่ลี่อินแอบติดตามกันรึ
“เช่นนั้นเ้าไม่ควรหยาบคายใส่เขาหลิ่งกวาง” หลี่ไป๋เหวินเอ่ยเตือนแค่อยู่ไกลๆยังััได้ถึงความไม่พอใจที่ร่างเล็กแผ่ออกมาสาเหตุอาจจะมาจากเขาด้วยที่จ้างวานิเอี้ยวให้มาคุ้มกันตัวเองในขณะที่จ้างวานถังเหมินให้ไปเอาของที่ถูกขโมยไปกลับมา
จะทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้เขามีสหายรักอย่างสวี่ชิงเค่อกันล่ะ
หลี่ไป๋เหวินเป็คุณชายมาจากตระกูลใหญ่ในแถบที่ิเอี้ยวดูแลอยู่รู้จักกับสวี่ชิงเค่อมาั้แ่เด็กเพราะหลงคารมวาจาของเ้าคนหัวแดงนั่นจนได้คบค้าสมาคมกันเมื่อก่อนหลี่ไป๋เหวินร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมักเป็สวี่ชิงเค่อที่คอยไปเยี่ยมและพาหนีออกจากบ้านมาเล่นข้างนอกแล้วก็ได้รู้จักกับหลิ่งกวางที่เป็คนสนิทของสวี่ชิงเค่อเช่นกันไม่รู้ว่าไปอย่างไรมาอย่างไรพวกเขาก็เป็เพื่อนกันมาั้แ่ตอนนั้นอีกทั้งหลิ่งกวางเองเมื่อก่อนเคยสังกัดอยู่ที่พรรคิเอี้ยวแต่เพราะสาเหตุอะไรบางอย่างจึงได้ขอถอนตัวออกไป ที่กลับมาคราวนี้คล้ายจะเป็เพราะสวี่ชิงเค่อเรียกตัวมาแล้วก็ไม่รู้แล้วว่าเ้าเพื่อนผมแดงนั่นหายหัวไปไหนในตอนนี้
หลี่ไป๋เหวินถูกกองโจรกลุ่มนี้ขโมยของชิ้นหนึ่งไปเขา้าของสิ่งนี้คืนจึงได้มาจ้างวานสวี่ชิงเค่อเพื่อออกตามหาของชิ้นนี้จนได้รู้ว่ากองโจรพวกนี้ซ่อนของเอาไว้ที่ไหนสวี่ชิงเค่อจึงช่วยวางแผนเอาของชิ้นนี้กลับมาโดยทำทีเป็จ้างวานโจรกลุ่มนี้หาของชิ้นนี้แล้วจะทำการซื้อขายในขณะเดียวกันสวี่ชิงเค่อก็จะปลอมเป็เขาเพื่อไปทำการแลกเปลี่ยนเพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียพวกโจรก็ย่อมโลภนอกจากจะไม่ยอมแลกเปลี่ยนพวกมันก็คงเอาทองที่จะใช้แลกเปลี่ยนของชิ้นนั้นไปด้วยสวี่ชิงเค่อจึงจะลงมือเองแล้วให้หลี่ไป๋เหวินมารออยู่ที่นี่เพื่อความปลอดภัยพร้อมทั้งส่งคนของตัวเองมาคุ้มกันหลี่ไป๋เหวินก็มีฝีมือใช่น้อยแต่เพราะความเคยชินสมัยยังเป็เด็กที่หลี่ไป๋เหวินร่างกายอ่อนแอสวี่ชิงเค่อจึงนิ่งนอนใจปล่อยเพื่อนอยู่ตามลำพังไม่ได้เขาเองก็เหนื่อยที่จะคัดค้านอะไรเพราะพูดไปเ้าผมแดงนั่นก็ไม่เห็นด้วยท่าเดียว
สวี่ชิงเค่อเล่าแผนให้ฟังอีกว่าให้หลี่ไป๋เหวินไปจ้างวานถังเหมินให้สะกดรอยตามโจรกลุ่มนั้นกลับไปที่รังของพวกมันเพื่อหาที่ซ่อนของหลังจากที่พวกเขาทำให้การเจรจาแลกเปลี่ยนล้มเหลวแน่นอนว่าสวี่ชิงเค่อไม่ได้เอาทองไปด้วยจริงๆแค่ทำทีว่าจะไปแลกเปลี่ยนเท่านั้นทำให้พวกมันไม่ได้อะไรกลับไปดังนั้นพวกมันจะต้องรีบเอาของชิ้นนั้นไปหลอกคนอื่นเพื่อให้ได้ทองอย่างที่้าเมื่อถึงตอนนั้นก็ให้ถังเหมินเอาของกลับมาส่งคืนให้กับหลี่ไป๋เหวินสวี่ชิงเค่อจ้างวานถังเหมินให้มาคุ้มกันตัวเองเช่นกันจนเหมือนกับว่าหลี่ไป๋เหวินจ้างวานเพียงแค่ถังเหมินเท่านั้นโดยแท้จริงแล้วสวี่ชิงเค่อเป็คนวางแผนทุกอย่างและเป็คนที่จ้างวานถังเหมินด้วยตัวเอง
หลี่ไป๋เหวินคิดว่าสวี่ชิงเค่อมีหัวการค้าใช่ย่อยแล้วยังเ้าเล่ห์ใช่น้อย หากเป็พ่อค้าวานิชคงทำกำไรได้เป็กอบเป็กำนอกจากนั้นภารกิจนี้สวี่ชิงเค่อยังเป็คนจ่ายค่าจ้างวานทั้งหมดอีกด้วย
มองอย่างไรเ้าสหายผมแดงของเขาต้องมีแผนไม่อย่างนั้นจะลงทุนลงแรงถึงขนาดนี้ทำไมแล้วยังเรียกตัวหลิ่งกวางที่ถอนตัวไปตั้งนานแล้วกลับมาอีก
คิดจะทำอะไรกันแน่
“แล้วของเป็อย่างไร” หลิ่งกวางเอ่ยถามหลี่ไป๋เหวินตรวจสอบของที่อยู่ในกล่องแล้ว ทุกอย่างยังอยู่ดีไม่มีอะไรเสียหายสมแล้วที่เป็ถังเหมิน ของทุกอย่างได้กลับคืนมาอย่างครบถ้วนไม่มีตกหล่น
จื่อเถิงลั่วมองหลี่ไป๋เหวินที่คุยอยู่กับคนคุ้มกันหน้าที่ส่งมอบของเสร็จสิ้นแล้วจื่อเถิงลั่วก็ไม่จำเป็ต้องอยู่รอเช่นกันค่าจ้างวานอีกฝ่ายจ่ายล่วงหน้ามาเต็มจำนวนแล้วแต่ที่จื่อเถิงลั่วยังยืนอยู่ตรงนี้เพราะตรงนี้คือสถานที่รวมพลที่เนี่ยฟงบอกเอาไว้สิ่งที่ทำได้จึงมีเพียงแต่รอให้ฝ่ายนั้นกลับไป
จะว่าไปก่อนหน้านี้ในระหว่างที่รอกองโจรแยกตัวออกมาเขาเห็นพี่ลี่อินอยู่กับหลี่ไป๋เหวินหมายความว่าภารกิจที่พี่ลี่อินรับมาคือภารกิจคุ้มกันหลี่ไป๋เหวินแต่ทำไมเขาถึงไม่เห็นพี่ลี่อินอยู่ที่นี่แต่กลับเป็คนของิเอี้ยวแทนที่อยู่กับหลี่ไป๋เหวิน
นี่พวกเ้าเอารองประมุขของถังเหมินไปไว้ที่ไหน
“หาอะไรอยู่?” จื่อเถิงลั่วผงะถอยหลังเมื่อหนึ่งในผู้คุ้มกันที่ชื่อหลิ่งกวางโน้มตัวลงมาถามเขาที่ยืนอยู่ั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้หลิ่งกวางหัวเราะในลำคอเบาๆเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น
ไม่แปลกใจเลยที่เหนือหัวของิเอี้ยวจะหลงใหลได้ปลื้มรองประมุขแห่งถังเหมินเสียขนาดนั้นแม้แต่หลิ่งกวางยังรู้สึกเอ็นดูมือสังหารตัวเล็กผู้นี้เลย
ไม่ถอดหน้ากากยังััได้ถึงความน่ารักน่าชังถึงเพียงนี้
“เปล่า” จื่อเถิงลั่วถอยออกไปสองก้าวหลิ่งกวางก็เดินตามมาติดๆ
จะเดินตามข้าทำไมกัน!
“แต่ข้าเห็นว่าเ้ากำลังมองหาอะไรอยู่”
“ข้าแค่สงสัยว่ารองประมุขฉางลี่อินอยู่ที่ไหน” ร่างเล็กๆถอยไปเรื่อยๆจนเผลอถอยไปชนกับต้นไม้ดังปัก! จื่อเถิงลั่วนิ่วหน้าเขาถอยมาไกลมากแล้วแต่เ้าคนชื่อหลิ่งกวางนั่นยังเดินตามเขามาอีก
“หืม? เขาไม่ได้มาที่นี่”หลิ่งกวางเลิกคิ้วจากนั้นก็หันกลับไปมองหลี่ไป๋เหวินที่ยักไหล่บอกว่าไม่รู้เหมือนกันจื่อเถิงลั่วจึงขมวดคิ้ว
“แต่ข้าเห็นว่ารองประมุขเป็คนคุ้มกันท่านตอนที่ไปเจรจากับกองโจร”หลี่ไป๋เหวินนิ่งคิดก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้จึงได้หันมาบอกมือสังหารตัวเล็ก
“นั่นไม่ใช่ข้าหรอกเด็กน้อย” หลี่ไป๋เหวินอยู่ที่นี่ตลอดเวลาย่อมไม่มีทางไปเจรจากับกองโจรได้แน่เช่นนั้นแล้วรองประมุขที่มือสังหารตัวเล็กถามถึงคงจะอยู่กับสหายผมแดงของเขากระมัง
อืม เื่นี้มีอะไรจริงๆเสียด้วย
“ไม่ใช่ท่าน?”
“หลี่ไป๋เหวินอยู่ที่นี่กับพวกข้าตลอดเ้าคงจะมองผิดไปแล้วล่ะ” จื่อเถิงลั่วกะพริบตาปริบๆหมายความว่าอย่างไรกันที่ว่าหลี่ไป๋เหวินอยู่ที่นี่ตลอด
หรือว่าคนที่อยู่กับพี่ลี่อินจะเป็คนอื่น
“เดี๋ยวก่อนเ้าตัวเล็ก”
“อย่ามาเรียกข้าแบบนั้นนะ!” หลิ่งกวางคว้าตัวมือสังหารตัวเล็กเอาไว้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะพุ่งตัวไปที่อื่นคงจะร้อนใจเมื่อรู้ว่ารองประมุขของตนไม่ได้อยู่ที่นี่แต่ถ้าหากเป็อย่างที่มือสังหารตัวเล็กพูดจริงรองประมุขฉางลี่อินก็อยู่ในมือคนที่แข็งแกร่งที่สุดของิเอี้ยวแล้วปลอดภัยยิ่งกว่าคนทั้งพรรคช่วยกันปกป้องเสียอีก
“อย่าห่วงไปเลย เขาอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว”
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าปลอดภัย” อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้อย่างนั้นน่ะรึ!
“หากข้าเดาไม่ผิดรองประมุขของเ้าคงจะอยู่กับสวี่ชิงเค่อ” หลี่ไป๋เหวินเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาให้หลิ่งกวางว่าเลิกแกล้งมือสังหารตัวเล็กได้แล้วเขาจะต่อยเ้าอยู่แล้วยังมองไม่ออกอีกรึ
“สวี่ชิงเค่อ?”
“เหนือหัวของิเอี้ยว เ้าไม่รู้จักหรอกรึ” จื่อเถิงลั่วเอียงคอ เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนแล้วที่บอกว่าเป็เหนือหัว หมายถึงเป็ประมุขของิเอี้ยวน่ะรึ?
“เหนือหัว...หมายถึงประมุขของิเอี้ยว?” คราวนี้เป็คนที่เหลือที่เอียงคออย่างสงสัย มือสังหารตัวเล็กผู้นี้อายุน่าจะสักสิบหกหรือสิบเจ็ดแต่ท่าทางแบบนี้ราวกับไม่รู้ว่าเหนือหัวของิเอี้ยวคือใครหรือหมายถึงอะไรหมายความว่าอย่างไรกัน
“ใช่ เ้าไม่รู้จักจริงๆรึ?” หลิ่งกวางถามจื่อเถิงลั่วก็ส่ายหน้าไปตามความจริงเขารู้จักแค่ว่านอกจากถังเหมินมีอีกสถานที่หนึ่งที่เป็มือสังหารเช่นกันนั่นก็คือิเอี้ยวนอกจากนั้นเขาก็ไม่รู้อะไรอีก คิดว่าคนอื่นๆก็เช่นกันแต่แค่ได้ยินชื่อพวกเขาก็รู้สึกเป็ศัตรูกันแล้ว จึงไม่ได้สนใจที่จะรู้อะไรเกี่ยวกับิเอี้ยว
“เ้าเป็มือสังหารของถังเหมินแต่ไม่รู้จักเหนือหัวของิเอี้ยวรึ”คนตัวเล็กกอดอกจากนั้นก็มองหลิ่งกวางเป็เชิงว่าเขาไม่อยากรู้เสียหน่อย
“ข้าไม่ได้อยากรู้ คนอื่นก็ไม่รู้ในตำราสักเล่มก็ไม่เคยเอ่ยถึง อาจารย์ก็ไม่เคยเอ่ยถึงด้วย” จะใกันไปทำไมคนมันไม่รู้แล้วก็ไม่ได้อยากรู้ด้วย
ทุกคนเงียบกริบ เป็ไปได้อย่างไรที่ว่าแม้แต่ในตำราก็ไม่ได้เอ่ยถึงไม่มีคนเอ่ยถึงพวกเขาเป็หนึ่งในพรรคทั้งแปดที่ได้รับอำนาจมาจากองค์จักรพรรดิให้ปกครองดินแดนทั้งแปดทิศของแคว้นจะไม่รู้จักเื่พวกนี้ได้อย่างไร
“หลี่ไป๋เหวิน เ้ากลับไปก่อน”
“ข้าก็คิดว่าไม่ควรอยู่เหมือนกัน” เท่าที่ฟังมาหลี่ไป๋เหวินคิดว่ามันอยู่นอกเหนือเื่ที่เขาควรรู้ไปแล้วยิ่งเป็เื่ภายในของพรรคทั้งแปดคนนอกอย่างเขายิ่งไม่ควรรู้
เขาคงต้องรอสหายของเขามาบอกเล่าเื่พวกนี้ให้ฟังในคราวหลัง
“เ้าก็รีบกลับไปสมทบกับสวี่ชิงเค่อเถอะ” หลี่ไป๋เหวินเอ่ยก่อนจะหายไปจากตรงนั้นหลิ่งกวางจึงหันกลับมามองมือสังหารตัวเล็กที่สูงแค่ถึงอกเขาอีกครั้ง
“เ้าตัวเล็ก”
“อย่ามาเรียกข้าแบบนี้” จื่อเถิงลั่วชักจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้วเขาพร้อมที่จะวิวาทเต็มที่ถ้าหากอีกฝ่ายยังยั่วโมโหเขาแบบนี้
“แล้วเ้าชื่ออะไร”
“ทำไมข้าต้องบอก”
“เช่นนั้นข้าจะเรียกเ้าว่าเ้าตัวเล็ก” หลิ่งกวางยักคิ้ว เ้าตัวเล็กช่างยั่วโมโหง่ายเสียจริงเห็นแล้วมันน่าหมั่นเขี้ยวใบหน้าน่ารักนั่นจะต้องมีแก้มนุ่มๆกับริมฝีปากเล็กกระจับที่แสดงถึงความรั้นเป็แน่
เขาเริ่มที่จะเข้าใจเหนือหัวขึ้นมาบ้างแล้วว่าทำไมถึงได้หลงรองประมุขแห่งถังเหมินเป็บ้าเป็หลังถึงขนาดนั้น
“จื่อเถิงลั่ว”
“จื่อเถิงลั่ว?” แม้แต่ชื่อก็ยังไพเราะน่ารัก
“เ้าตัวเล็ก”
“นี่เ้ากำลังยั่วโมโหข้าใช่ไหม!!” มือเล็กๆกำหมัดเตรียมเหวี่ยงเข้าใส่คนที่สูงกว่าแต่มือหนาก็รวบมือนั้นเอาไว้อย่างง่ายดาย ก่อนจะจับคนตัวเล็กหมุนแล้วดึงเข้าในอ้อมแขนทำให้แผ่นหลังเล็กแนบติดอยู่กับอกแกร่งใบหน้าหล่อจัดเกยอยู่บนไหล่เล็กที่สั่นเบาๆเพราะความโกรธ
อ่า แบบนี้แหละที่ถูกใจเขา ความดื้อรั้นนี้ กลิ่นกายหอมๆนี้กับความน่ารักน่าชังนี้
“นี่เ้า!!”
“โกรธแล้วจะไม่น่ารักนะ”
“ปล่อยข้า!” จื่อเถิงลั่วทนไม่ได้ถ้าไม่ได้ต่อยเ้าคนผู้นี้สักหมัดแต่กระนั้นก็ขุดตัวเองออกจากแขนใหญ่นั้นไม่ได้ หลิ่งกวางเห็นแล้วพอใจนัก
“หืม? ดูเหมือนมีคนมาเสียแล้วถ้าอย่างนั้น….” ใบหน้าหล่อจัดซุกเข้าที่ซอกคอขาวก่อนจะเม้มทิ้งรอยแดงเอาไว้จื่อเถิงลั่วขนลุกซู่อ้าปากค้างกระทืบเท้าใส่อีกคนอย่างแรงทำให้หลิ่งกวางต้องปล่อยตัวจื่อเถิงลั่วอย่างช่วยไม่ได้ร่างสูงะโหลบศรหน้าไม้ที่ยิงมาก่อนจะโบกมือให้
“แล้วเจอกันเ้าตัวเล็ก”
“ข้าจะฆ่าเ้า!” คนตัวเล็กะโด้วยความโมโหแต่อีกฝ่ายทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะแล้วเร้นกายหายจากไปมือเล็กต่อยเข้าไปที่ต้นไม้อย่างระบายอารมณ์
เจอกันคราวหน้าข้าจะยิงเ้าให้พรุน! เ้าคนน่าโมโห!! เ้าคนชั่วช้า!
656
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 2 (เล่มจบ) [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711118234_30245092.webp)
