ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“กู้เฟย นี่เจ้า...”เมื่อเห็นนางถอนใจระลอกหนึ่ง ทำเอาถังฮวนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แม้นางจะไม่ได้แสดงออก แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้มีความเมตตาอย่างแท้จริง ทั้งที่นางเห็นเขาแล้วจะทักเรียก นางกลับเปลี่ยนทิศทางไม่ต้องการให้ตัวเขาเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
“เย่ซี อย่าเพิ่งพูดอะไร”หลังจากรอให้ถังฮวนพูดจบกู้เฟยก็ขัดจังหวะขึ้น จากนั้นเงยหน้ามองไปที่ชายหนุ่มชุดขาว หยิบห่อเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อของนาง
“ถังหลง ข้าไม่ต้องการสิ่งนี้แล้ว ของที่เจ้าต้องการอยู่ที่นี่ เจ้าปล่อยเขาไปได้รึยัง? ข้าไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามายุ่งเรื่องระหว่างเรา สำหรับข้าแล้วจะฆ่าก็ฆ่าซะ”
“จะให้ข้าปล่อยเขาไปงั้นรึ?”หลังได้ยินคำพูดของกู้เฟย ชายหนุ่มผู้มีนามว่าถังหลงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาอดที่จะหัวเราะไม่ได้
“กู้เฟย เจ้านี่ไร้เดียงสาจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเจ้ารู้จักเขา ถ้าข้าฆ่าเจ้าแล้วปล่อยเขาไป มิกลายเป็นบอกตระกูลกู้ว่าเจ้าถูกข้าฆ่าตายหรอกหรือ?”
“ข้าเป็นเป็นคนชั่วร้าย ปกติแล้วข้าต้องต่อกรกับคนชั่วร้ายเช่นกัน ขอบอกเจ้าไว้เลย ข้าต้องการฆ่าเขา และก็ต้องการฆ่าเจ้าด้วย! ของที่เจ้ามีไม่ว่าเจ้าจะให้หรือไม่ ที่สุดแล้วมันก็จะต้องเป็นของข้าอยู่วันยังค่ำ!”ในขณะที่เขาพูดถังหลงคลี่ยิ้มเต็มใบหน้า แต่ลึกๆ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรังสีการฆ่าฟัน
“เจ้า...”ร่างของกู้เฟยสั่นสะท้านด้วยความโกรธ นางหน้าแดงก่ำและกัดฟันแน่น ร่างสง่างามของนางยืนอยู่ด้านหน้าถังฮวน
“เย่ซี รีบไปเร็ว! ข้าจะถ่วงเวลาไว้ครู่นึง ตอนนี้รีบหนีไปได้ไหม? ขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าแล้ว ปัดโธ่! เจ้าไม่ควรยืนอยู่ที่นี่เลย”
“ยอดเยี่ยมๆ น่าชื่นใจซะจริง”
ถังหลงมองไปที่พวกเขาทั้งสองแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่ต้องยุ่งยากเช่นนั้นหรอก พวกเจ้าทั้งคู่หนีไม่พ้นอยู่แล้ว เชื่อเถอะข้าจะฝังพวกเจ้าทั้งสองไว้ให้คู่รักได้อยู่คู่กัน ตอนจบจะได้สวยงาม พวกเจ้าควรต้องขอบคุณข้าถึงจะถูก”
“เย่ซี อย่าไปฟังเขาพูดไร้สาระ เจ้า...”กู้เฟยโกรธมาก โกรธจนใบหน้าขาวใสของนางกลายเป็นสีแดงก่ำคล้ายคนเมาอย่างไรก็ตามก่อนที่นางจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นถังฮวนก็ก้าวออกมา แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของนาง คล้ายกำลังบอกว่า เขาไม่คิดจะหลบหนี
“เจ้าก็คือถังหลงหรือ?”เมื่อมองถังหลงใกล้ๆ ถังฮวนอ้าปากค้างเหมือนคนน้ำท่วมปาก นัยน์ตามีน้ำรื้นอยู่เล็กน้อย ดวงตาสองคู่ที่สบมองกันเหมือนดาบแหลมคมที่ออกจากฝัก
“เจ้า.....เป็นบุตรของผู้นำตระกูลถังแห่งเมืองนู่ลั่ง?”
ใบหน้าของกู้เฟยเปลี่ยนไปทันที นางรู้ว่าเขาจะใจสลายเมื่อรับรู้เรื่องนี้ถังหลงผู้นี้เป็นบุตรชายของถังเทียนเหรินและเหม่ยซิน ถังฮวนที่เป็นลูกนอกสมรสของถังเทียนเหริน จะนับว่าพวกเขาเป็นพี่น้องร่วมบิดาเดียวกันก็ไม่ผิด
ทว่าพี่น้องคู่นี้ บางทีก็คงไม่ต่างจากศัตรูกัน!
เท่าที่นางรู้เกี่ยวกับถังฮวน นางไม่รู้จักเบี้องหลังของอีกฝ่ายดีนัก แต่ตอนนี้นางรู้แล้ว นางกลัวว่าเขาจะไม่หนีไปไหน แม้ว่านางจะตายไปแล้วก็ตาม
“ถูกต้อง ข้ามีชื่อเสียงขนาดนั้นเชียว?”ถังหลงยิ้มกว้างรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เด็กหนุ่มในชุดดำที่อยู่ตรงหน้ามีแววตาแปลกมาก แต่ความแปลกนั้นอยู่ที่ไหน ตอนนี้เขายังไม่อาจบอกได้
อย่างไรก็ตามถังหลงเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันนักสิ่งที่ชายหนุ่มคิดในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย เพราะอีกไม่นานเขาจะเปลี่ยนพวกมันเป็นเถ้าธุลีบนภูเขาเฟิงหมิงนี่แหละเขาไม่จำเป็นต้องรู้ความคิดของคนที่จะต้องตายสักหน่อย
“แน่นอนว่า เป็นเชื้อสายของถังเทียนเหริน แสดงว่าก็ต้องเป็นเหมือนเขาเช่นกัน”ถังฮวนยิ้มเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เขาอาศัยอยู่ในเมืองนู่ลั่งมากกว่าสิบปีแล้ว สมาชิกในตระกูลถังที่เขาเคยเห็นก็มีไม่น้อย ยกตัวอย่างเช่น ถังจ้าว ถังหง ถังเจียง ถังจวิ้นเจวี๋ย และคนอื่นๆ สำหรับถังหลงเขาเคยได้ยินแต่ชื่อ แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย
ถังหลงเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในบรรดาพี่น้องตระกูลถังแห่งเมืองนู่ลั่งว่ากันว่าถังหลงถูกส่งไปที่เมืองเทียนจู้ตั้งแต่ยังเด็ก และกราบผู้พิทักษ์นักรบที่ทรงอำนาจอย่างมากเป็นอาจารย์เท่าที่ถังฮวนรู้ ถังหลงปีนี้ก็น่าจะอายุประมาณยี่สิบเอ็ด
ด้วยอายุเท่านี้ สามารถกลายเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าและพร้อมที่จะก้าวไปขั้นที่หกได้ทุกเมื่อ ย่อมคู่ควรกับชื่อเสียงความเป็นอัจฉริยะของเขาแล้วถังฮวนไม่เคยคิดมาก่อนว่าพวกเขาทั้งคู่จะได้พบกันในสถานที่เช่นนี้ตอนเป็นเด็กถังฮวนเกลียดพี่ชายที่ไม่มีใครเทียบได้ของเขามากเมื่อเขาอายุมากขึ้น ความเกลียดชังก็ค่อยๆ จางหายไป แต่ถ้าจะบอกว่าถังฮวนมีความรู้สึกแบบพี่น้อง มันเป็นเรื่องไร้สาระ
ในใจของถังฮวน ถังหลงไม่ต่างจากคนแปลกหน้าดีๆ นี่เอง และเป็นการดีที่จะไม่ไปข้องเกี่ยวกัน ถ้าได้เจอเขาที่อื่นก็อาจจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน แต่ ณ เวลานี้ ถ้าเขาต้องการจะกำจัดตนเอง ถังฮวนก็จะไม่แสดงความเมตตาให้สักนิดเดียว
แม้ว่าถังฮวนจะไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง เขาก็ไม่รู้สึกว่าการเปิดเผยตัวตนของเขาจะขัดขวางความตั้งใจที่จะฆ่าของถังหลงได้ บางทีอาจจะทำให้ถังหลงลงมือทำร้ายตัวเขาเองเร็วขึ้นอีกด้วยซ้ำไป
“เรื่องไร้สาระจบลงแล้ว ใกล้ถึงเวลาที่พวกเจ้าทั้งสองคนต้องไปตามทางที่ควรแล้ว” ถังหลงหัวเราะออกมาและทันใดนั้นก็ลดข้อมือลง
“โอ้!”ทันใดนั้นเสียงร้องอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้น กระบองที่ดูยืดหยุ่นกวัดแกว่งไปมาเหมือนระรอกคลื่น เกือบจะพร้อมกัน ลมหายใจหนักหน่วงก็พรูออกมาดั่งคลื่นโหมกระหน่ำ ราวกับว่าต้องการขจัดสิ่งต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้าให้หมดสิ้น
ใบหน้าของกู้เฟยซีดเผือด นางทำได้เพียงถอยหลังไปสองก้าว
อย่างไรก็ตามถังฮวนไม่ได้ถอยหนี หอกอัคคีสีแดงที่แหลมคมของเขาแผ่คลื่นความร้อนปั่นป่วนอย่างรุนแรง อุณหภูมิโดยรอบสูงลิบลิ่ว ดูคล้ายกับถังฮวนจะไม่ได้ถืออาวุธที่หลอมมาจากแร่เหล็ก แต่เป็นเปลวไฟแท่งยาวแท่งหนึ่ง แรงกระตุ้นที่กระจัดกระจายออกไปดูเหมือนจะแผดเผากระทั่งอากาศได้
ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างสง่างามพร้อมจะฟาดฟันได้ทุกเมื่อ
“แหม บุตรชายของตระกูลถังนี่ทรงพลังจริงๆ”ตอนนี้เองมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังกึกก้องไปทั่วป่าโดยไม่มีสัญญาณเตือนมาก่อน เสียงนี้ค่อนข้างแปลก เป็นเสียงที่แหบและแหลมราวกับว่ามันสามารถแทงทะลุแก้วหูของคนได้
ตอนนี้ไม่เพียงแค่กู้เฟย ยังมีสายตาของถังฮวนและถังหลงที่เผชิญหน้ากัน ถูกดึงดูดไปทางต้นเสียงจากนั้นไม่นานเงาดำก็ปรากฏขึ้นในสายตาของถังฮวนที่จ้องมองอย่างแปลกประหลาด
ถังฮวนเขาไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเงาดำปรากฏขึ้นได้อย่างไร ด้วยความประหลาดใจทำให้ถังฮวนมองอย่าระแวดระวัง เงาดำนั้นเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบ เขาดูเตี้ยและผอมบาง น่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ใบหน้าของเขาค่อนข้างหล่อเหลา
มือของชายร่างเล็กผอมนั้นว่างเปล่า เขาไม่มีอาวุธติดตัวมาเลย เพียงเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ริมฝีปาก
“ถังซี!”เมื่อเห็นคนผู้นี้ถังหลงถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย เขาย่นจมูกตะคอกใส่อย่างเย็นชา
“ข้าคาดไม่ถึงจริงๆว่าจะเป็นคนทรยศเช่นเจ้า เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่เขาเฟิงหมิงจริงๆ เศษสวะของตระกูลที่ไร้ประโยชน์ กล้ามากนะที่มาแสดงตัวต่อหน้าข้า!”
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 100 ถังหลง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 100 ถังหลง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้