นักบินยอดรัก ภาคสี่

        ​คอนโด Yanki  ชั้น 12 ตึกA

         เช้าวันค่อมา นิตยาตื่นแต่เช้ารีบเเต่งตัว เธอสวมชุดส่าหรีสีชมพูอ่อน วินนี่เดินเข้ามาในห้องนอนพอดี เขาร้องทัก  “ ว้าววว คุณจะไปสอนหรือไปดินเนอร์กับผม     เอ่ออ.....แต่เอาไว้ผมลาสึกก่อนนะครับ” ชายหนุ่มหันหลังเปลี่ยนสวมเสื้อยืดสีเหลืองแทน “เปลี่ยนชุดทำไมคะ” วินนี่นั่งลงสวมรองเท้ากีฬา “ผมไม่อยากให้พวกนักเรียนมองผมเป็นตัวประหลาดครับ”  เสียงกริ่งประตูดังขึ้น “ใครมาคะ วันนี้ไม่มีส่งนมสดนี่คะ” ความคิดของนักบินหนุ่มนึกไปถึงผู้กองเดฟ “ผมไปดูเองดีกว่า” วินนี่เปิดบานประตูออกกว้าง พบรภปมาส่งของให้เขา “ขอโทษครับ คุณวินนี่ครับ มีคนฝากของมาให้ครับ” ซองจดหมายที่น้ำตาลปิดผนึกอย่างดี จ่าหน้าซองถึง Vinesh V.M. “ใครส่ง บอกลักษณะคนส่งได้ไหม” ญาดาสส่ายหน้าไปมา “มันวางในช่องรับเอกสารของป้อมครับ ผมกลับลงไปก่อนนะครับ"

        นักบินหนุ่มฉีกซองจดหมายเปิดดูภายในซอง สิ่งที่เขาดึงออกมา เช็คเงินสดมูลค่า 2 ล้าน ลงชื่อผู้รับเงินคือ อัญญาน่า และมีจดหมายน้อย  เขาคลี่จดหมายน้อยออกอ่าน “ ถึงนิตยา  พี่ได้รับเงินค่าจ้างวานให้ฆ่าเธอ   แต่พี่คิดไปคิดมา พี่รักน้องมากกว่าเงินพวกนี้  ฝากเตือนน้องเขยให้ระวังตัวด้วย หลักฐานแค่นี้คงจะพอแล้วใช่ไหม และตอนนี้เธอก็รู้ว่าแล้วว่าใครคิดจะทำร้ายพวกเธอ” วินนี่ยื่นแผ่นจดหมายให้นิทตี้อ่าน สีหน้าตกใจและอาการกังวลทำให้นิทตี้ถามวินนี่  “เรายังมีศัตรูอีกเหรอค่ะ...” วินนี่กอดและจุมพิตที่หน้าผากของเธอ “พวกมันทำอะไรคุณไม่ได้ เรื่องนี้ผมขอคุยกับเดว  คุณเตรียมตัวไปโรงเรียนและผมจะไปรับคุณเวลาเลิกสอน”

        โรงเรียน Brighten Future

        รั้วใหญ่เปิดระหว่าง 6.00 ถึง 8.00 น เด็กนักเรียนเดินเข้าชั้นเรียนอย่างเป็นระเบียบ  ทั้งคู่เดินข้ามถนนข้ามฝั่งตรงเข้าไปในโรงเรียน   ในเวลานั้น อมิตรขับรถเก๋งสีน้ำเงินทรงยุโรปรุ่นล่าสุด เลี้ยวผ่านร่างทั้งสองอย่างเร็วใกล้เฉี่ยวร่างของทั้งคู่ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้ว ทำให้วินนี่ตกใจรีบดึงร่างของคู่หมั้นเข้ามาแนบร่างของเขาไว้ทันที  รถของครูใหญ่เยียบเบรกและจอดกะทันหัน  อมิตรก้าวลงจากรถวิ่งมาหาพวกเขา “นิตยา ผมขอโทษ ผมเลี้ยวตัดหน้าพวกคุณ” วินนี่ฉุนจัด ก้าวมาหยุดตรงหน้าครูใหญ่ ชี้หน้าครูใหญ่ “ถ้าพวกผมเป็นเด็กเล็ก คุณครูใหญ่จะกลายเป็นฆาตกรโดยไม่รู้ตัว” ชายหนุ่มทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอยู่กลางทางเดิน

        สายตาของวินนี่iจ้องนัยต์ตาของอมิตรเขม็ง  เสียงครูเฝ้าประตูวิ่งเข้ามา “ครูใหญ่คะ เมื่อขอโทษด้วยนะ ครูหักรถหลบเด็กๆวิ่งออกมาจากแถว ดิฉันดูแลเด็กไม่ดีเองค่ะ” เสียงของครูฝึกหัดที่ตกใจและหวาดกลัว “ไม่เป็นครับ ผมไม่ได้ชนใคร  คุณครูกลับไปในแถวได้ครับ”  นิทตี้ดึงชายเสื้อของนักบินหนุ่มไว้ “คุณใจร้อนไปนะคะ เขาหลบเด็กเล็ก 2คนนั้น” สิ่งที่เธอกังวล เขาจะกล่าวอะไรออกไปอีกหรือเปล่า “ผมขอโทษ” วินนี่ระงับความโกรธได้ทัน เขาคว้าเอวบางของเธอแนบลำตัวของเธอ ก้มลงจุมพิตริมฝีปากต่อหน้าครูใหญ่   อมิตรขยับขอบแว่นตาเล็กๆน้อย หันหน้าไปทางอื่น   ร่างของทั้งสองผละออกจากกัน

        วินนี่ส่งกระเป๋าและกล่องอาหารให้เธอ  ฝ่ามืออุ่นลูบกลุ่มผมของเธอ  เขากระซิบข้างๆหูของเธอ “ ถ้าคุณตัดผมสั้นครั้งหน้า..... ผมจะโกนหัวประชดคุณ ผมชอบผู้หญิงผมยาว“ ทั้งคู่หัวเราะ  เธอเอนร่างพิงร่างหน้า “วันนี้ ฉันทำอาหารของโปรดคุณ อย่าลืมทานด้วยนะคะ“ เธอดึงชายเสื้อของเขาอีกครั้ง “ รักคุณค่ะ “ นิทตี้ก้าวเร็วเข้าไปในอาคารใหญ่ทันที

        พักเที่ยง

        ครูทุกคนมานั่งรวมกันรับประทานอาหารเที่ยงในห้องอาหารของโรงเรียน นิทตี้กำลังล้างมือ และเก็บกล่องอาหารเที่ยงของเธอในกระเป๋า  “คุณครูนิตยาครับ ครูใหญ่....ให้ผมมาตามคุณครู ครับ” ภาวนาเดินเข้ามาหาเพื่อนสาว เมื่อได้ยินว่าครูใหญ่ตามตัวเพื่อนรัก “ เดี๋ยวนี้ เขาเรียกหาเธอทุกวันเลย มันแปลกๆนะ ระวังตัวด้วย“

        ทางเดินยาวบนระเบียงตึกผ่านห้องพักครู  ระหว่างทางนักเรียนนั่งเล่นตามทางเดิน   ห้องพักครูใหญ่ตั้งอยู่ด้านหลังอาคาร ทางเดินประดับด้วยต้นไม้นานาพันธุ์    นิตตี้ยืนถอนหายใจหน้าห้อง อ่านป้ายชื่อของครูใหญ่แล้วเคาะประตู “ เชิญครับ “ ชายหนุ่มร่างสูงสวมแว่นตากรอบทอง  ใบหน้าคม คิ้วหนา จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักรับกับใบหน้า   สวมสูทสีดำสนิท ยืนเกาะริมหน้าต่าง ทอดสายตามองเด็กๆที่วิ่งเล่นในสนาม  นิทตี้ก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงาน   อมิตรหันหน้ามองเรืองร่างของหญิงสาวที่ยืนตรงหน้าของเขา ใบหน้าของเธอไร้รอยยิ้มและคำทักทาย ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ  “ ผมอยากคุยเรื่อง งบประมาณสร้างห้องสมุด  รายงานของคุณที่ชี้แจงสิ่งที่โรงเรียนต้องเพิ่มเติม  ผมชอบมาก แต่คุณคำนวณต้นทุนจากอะไร “ นิทตี้หย่อนร่างลงนั้งบนเก้าอี้ตรงหน้าของครูใหญ่  อมิตรถามทั้งๆที่คำตอบมีอยู่ในรายงาน แสดงว่าอมิตรไม่สนใจจะอ่านหรือต้องการเรียกเธอมาพบ “ในรายงานหน้าที่ 20 มีรายละเอียดหมดทุกอย่าง”   น้ำเสียงไพเราะจับใจ ทำให้อมิตรเงยหน้าขึ้นฟังเธอพูดอย่างตั้งใจ และเปลี่ยนเรื่องทันที  “ ผมเข้าใจแล้วครับ   ผมอยากดื่มกาแฟ ชงให้ผมได้ไหม “ อมิตรก้มหน้าลงอ่านรายงานต่อ

        5 นาทีผ่านไป นิทตี้กลับมาพร้อมถาดเล็กๆ มีถ้วยกาแฟเพียงถ้วยเดียว “ฉันไม่ได้ใส่น้ำตาล นะคะ “ อมิตรเลื่อนถาดกาแฟเข้ามาใกล้  และเริ่มชงกาแฟ “ ผมจะเติมน้ำตาลเองครับ “ เขาหยิบกล่องขนมหวานออกมา ยื่นให้เธอ “คุณแม่ผมส่งขนมหวานพวกนี้มาให้ ลองชิมสิครับ “ อมิตร จิบกาแฟส่วนนิทตี้รับขนมหวานมาชิม 1 ชิ้นและดื่มน้ำเปล่า  “เดียวผมมา รอผมแค่ 2 นาที”  ร่างของครูใหญ่เดินออกไปจากห้องทำงาน และเพียง 2นาที เขาเปิดประตูเดินกลับมา พร้อมถาดน้ำชาร้อน “ขนมนี้ต้องทานกับน้ำชาร้อนๆ ผมไม่ได้ใส่น้ำตาลครับ”

        “คุณมีคู่หมั้นแล้ว เขาคนนั้นใช่ไหมครับ นักบินของ Life “ อมิตรจ้องหน้าเธอ เขาต้องการให้เธอเปิดใจคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง “ ทราบแล้วจะถามทำไมค่ะ “ นิทตี้ตอบอย่างไร้มารยาทเพราะเธออึดอัดตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในห้องนี้  อมิตรอมยิ้มพร้อมจิบกาแฟไปเรื่อยๆ  ในใจคิดผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าของเขา ไม่รับไมตรีจิตแม้แต่นิดเดียว   “ ขอโทษครับ “ นิทตี้ยิ้มที่มุมปาก และจิบน้ำชาร้อนเพื่อเป็นการไม่ให้เสียมารยาท “ ไม่มีอะไรอีกใช่ไหมคะ ฉันขอกลับไปสอนในช่วงบ่ายค่ะ “

        อมิตรลุกยืนเพื่อจะห้ามเธอไว้  แต่ริมชายผ้าส่าหรีของเธอเกี่ยวพนังพิงเก้าอี้    นิทตี้ต้องหยุดและหันมาแกะชายผ้าออก “ใจเย็นๆ ผมแกะให้เองดีกว่า “ เมื่ออมิตรช่วยเธอเสร็จ นิทตี้ถอยห่างเขาพอสมควร “ คือ.....ฉันอยากจะบอกว่า ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันมาพบได้ไหมค่ะ “ นิทตี้หลุดปากออกมา เธอรีบปิดปาก อมิตรสงสัย “ทำไม ....คุณคิดอะไร“  ร่างสูงก้าวมายืนบังประตูไม่ให้เธอเปิดประตู “นิตยา คุณคิดว่าผมจะทำสกปรกกับคุณ ใช่ไหมครับ “สุ่มเสียงของเขาไพเราะไม่แพ้นักบินหนุ่ม  “ผมเป็นเจ้าของโรงเรียน ไม่ใช่..” นิทตี้ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาของเขา  “ ฉันขอออกไปค่ะ “ อมิตรไม่ยอมหลีกทางให้เธอ “ ขนมอร่อยไหมครับ “ นิทตี้ตอบอย่างเร็ว “ อร่อยค่ะ “

        “งั้นเราเป็นเพื่อนกันได้ไหม ผมทราบว่าคุณมีเจ้าของแล้วและผมไม่ล้ำเส้นใครแน่นอน“ อมิตรก้าวขาตรงมาหาเธอ   ขาสองทั้งสองของนิทตี้ถอยหลังที่ละก้าว เธอไม่ระวังโต๊ะเล็กขวางอยู่ด้านหลังและเธอสะดุดปลายโต๊ะเล็ก ร่างของเธอจวนจะล้มลง  “ ระวังด้วยครับ “ อมิตรใช้มือขวาสอดเข้าคว้าเอวของเธอไว้และรวบร่างของในวงแขนของเขา  มือซ้ายของนิทตี้คว้าแฟ้มเอกสาร ฟาดลงที่หัวไหล่อย่างแรงทันที “ โอ๊ยยย คุณตีผมทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรคุณ“

        นิทตี้ทิ้งแฟ้มลงบนพื้นห้อง จ้องใบหน้าเขาด้วยสายตาโมโหสุดขีด  “ จะไล่ฉันออกก็ได้ คำตอบของฉัน คือ ไม่รับคุณเป็นเพื่อนค่ะ ไม่ใช่เพราะฉันมีคู่หมั้นหรือว่าอะไร แต่ไม่ชอบวิธีการขอเป็นเพื่อนของคุณ“ หญิงสาวก้าวออกจากห้องครูใหญ่อย่างรวดเร็ว   อมิตรก้มลงเก็บแฟ้มขึ้นมา สะบัดหัวไหล่ด้วยความเจ็บ  “มือหนักน่าดู  นิสัยไม่ชอบการจู่โจม แต่เราก็ไม่ได้จู่โจม เธอจะล้มเองนี่ หรืออะไร”