สิ้นเสียงตวาดอันโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่ม ไอ้สองนักเรียนอาชีวะที่กำลังจะอยู่ในอารมณ์เงี่ยนจัด ต่างก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
“เมื่อกี้แม่งบอกว่าเป็พ่อของอีสองคนนี้ใช่มั้ยวะไอ้ปาล์ม” ไอ้หรั่งหันไปหาเพื่อนมันก่อนเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เออ...กูก็ได้ยินแบบนั้นเหมือนกัน แล้วเอาไงต่อดีวะ”
“ตรงนี้มีกูกับมึงสองคน ส่วนไอ้เหี้ยนี้มีคนเดียว งั้นจะต้องกลัวอะไรวะ กุว่ากระทืบแม่งให้หมอบ แล้วทำได้แค่นอนมองดูลูกสาวตัวโดนเย็ดดีกว่า” ไอ้หรั่งระบายยิ้มชั่วร้ายก่อนเอ่ยออกมา ทว่า...ก้องภพที่ได้ยินแบบนั้น ไอ้ความโกรธที่มีอยู่ก่อนหน้าก็ยิ่งเพิ่มเป็เท่าทวีคูณ ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งเข้าใส่นักเลงทั้งสองราวกับพายุคลั่งที่ไม่อาจยับยั้ง
หมัดแรกของก้องภพพุ่งตรงเข้าปลายคางของไอ้หรั่งอย่างจัง จนร่างนั้นเซถลาไปชนกำแพงอิฐ เผยให้เห็นรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำปูดบวมแทบจะในทันที ไอ้ปาล์มเห็นท่าไม่ดีจึงพุ่งเข้าใส่พร้อมเงื้อหมัดหวัดซัดเข้าขมับ แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง ร่างของก้องภพพลิกตัวหลบได้อย่างเหลือเชื่อ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะฟาดเข้าที่ข้างกกหูของมันอย่างแรง จนเสียงตบดังสนั่นก้องอาคาร ไอ้ปาล์มทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือคลำใบหูที่ด้านชาด้วยความเ็ป
แต่เกมยังไม่จบ ไอ้ปาล์มแม้จะยังมึนงงแต่ก็กัดฟันลุกขึ้นยืน พลางเงื้อมือชกสวนกลับมา ทว่าสายตาของก้องภพฉายแวววาวจ้า เขาก้าวเท้าหลบแล้วปล่อยหมัดสวนเข้าลิ้นปี่ของไอ้ปาล์มอย่างแรงจนมันจุกจนตัวงอ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความทรมาน
“ไอ้แก่ มึงตาย!” ไอ้หรั่งที่เพิ่งฟื้นจากอาการมึนงงกลับมาพร้อมไม้หน้าสามในมือ มันเงื้อไม้สุดแรงฟาดเข้าใส่แผ่นหลังของก้องภพอย่างจัง "อั่ก!" เสียงอุทานด้วยความเ็ปหลุดออกมาจากริมฝีปาก เืร้อนผ่าวซึมผ่านเสื้อผ้าออกมาอย่างรวดเร็ว
อาการาเ็ทำให้การเคลื่อนไหวของก้องภพช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ไอ้หรั่งและไอ้ปาล์มไม่รอช้า พวกมันดาหน้าเข้ามาพร้อมทั้งเตะและต่อยไม่ยั้ง ร่างของก้องภพเซถลาไปมา พยายามยกแขนปัดป้องอย่างยากลำบาก แต่จำนวนที่มากกว่าทำให้เขากลายเป็เป้านิ่งที่ถูกรุมทำร้ายจนไม่อาจตอบโต้ได้มากนัก หมัดหนักๆ สองสามหมัดรัวเข้าที่ใบหน้าจนเืกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูก ตาข้างซ้ายเริ่มบวมปูดจนแทบจะปิดสนิท แรงเตะอีกหลายครั้งเข้าที่หน้าท้อง และซี่โครงจนเขาทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ลมหายใจติดขัด เขาไอสำลักพร้อมกับมีเืปนออกมาเล็กน้อย เสียงหัวเราะเยาะของไอ้หรั่ง และไอ้ปาล์มยิ่งตอกย้ำความเ็ป
ไอ้หรั่งจับหัวของก้องภพกดลงกับพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ ส่วนไอ้ปาล์มง้างเท้าเตรียมจะเตะซ้ำเข้าที่ศีรษะ ทว่า...ยังไม่ทันจะได้ทำเสียงตวาดลั่นก็ดัง “หยุดนะ! นี่เ้าหน้าที่ตำรวจ”
ภาพที่ทุกคนเห็นก็คือ กลุ่มคนกลุ่มกำลังยืนอยู่ไม่ห่างออกไปสักเท่าไหร่ ซึ่งในกลุ่มนั้นประกอบด้วย อารยา เหล่าอาจารย์ รปภ. และเ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองสามนาย ไอ้หรั่งและไอ้ปาล์มถึงกับหน้าถอดสี พวกมันรู้ดีว่าสถานการณ์พลิกผันแล้ว ไอ้หรั่งรีบหันไปบอกไอ้ปาล์มเสียงดัง "หนี!" สองนักเลงหื่นรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนที่ตำรวจจะวิ่งตามไปติด ๆ
จากนั้นทั้งอารยา เอม กับอร ก็รีบเข้ามาดูอาการของก้องภพ ซึ่งชายหนุ่มาเ็พอสมควร ก่อนที่เขาจะหมดสติไปในที่สุด...
ก้องภพสลบไปราว ๆ ชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้ง และพบว่าเขานอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ตามเนื้อตัวมีผ้าพันแผลปิดอยู่ ความปวดที่ได้รับก่อนหน้าเริ่มกลับมาอีกครั้ง และในเวลานั้นเองประตูห้องพักก็เปิดออกพร้อมกับร่างของ อารยา และแพทย์วัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว
“อ้าวพี่ฟื้นแล้วเหรอคะ เป็ไงบ้าง” อารยาระบายยิ้มสดใสก่อนเอ่ยถาม
“ก็ยังปวด ๆ ยังเจ็บอยู่นิด ๆ ว่าแต่เด็ก ๆ เป็ไงบ้าง แล้วจับไอ้เลวสองตัวนั้นได้ไหม” ก้องภพถามด้วยท่าทางร้อนรน
“พี่ใจเย็น ๆ นะคะ ตอนนี้ยัยเอม กับยัยอรปลอดภัยดีหนูให้รออยู่ที่บ้าน พวกเธอเสียขวัญพอสมควรเพราะเจอเื่แบบนี้ ส่วนไอ้สองคนนั้นดูเหมือนตำรวจจะจับได้แล้วล่ะค่ะ พี่ไม่ต้องห่วงนะ พวกมันติดคุกหัวโตแน่ ทั้งทำร้ายร่างกาย ทั้งพยายามจะข่มขืน” พอก้องภพได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้สึกเบาใจอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มรีบถามนายแพทย์เ้าของไข้ทันที ว่าเขาจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร คำตอบก็คือ
พรุ่งนี้ตอนเที่ยง ๆ เพราะเขาอยากให้ชายหนุ่มนอนดูอาการที่นี่ 1 คืน...
ซึ่งก้องภพสุดแสนจะผิดหวังเพราะตอนนี้เขาอยากเจอหน้าลูกสาวฝาแฝดคนสวยทั้งสองใจจะขาด
“อดทนหน่อยนะคะพี่แค่คืนเดียวเอง พรุ่งนี้ก็กลับบ้านไปเจอยัยเอม ยัยอรแล้ว” อารยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก้องภพที่ไม่มีทางเลือกจึงได้แต่ระบายยิ้มแห้ง ๆ ตอบด้วยท่าทางผิดหวัง...
ค่ำคืนนั้นในโรงพยาบาลช่างผ่านไปเชื่องช้าเหลือประมาณ แต่สุดท้ายมันก็สิ้นสุดลง ตอนเที่ยง ๆ ของวันต่อมา อารยาก็มารับพี่เขยของเธอเพื่อพากลับบ้าน
“คุณพ่อ!!!” วินาทีแรกที่อรเห็น ก้องภพเธอถึงกับสองตาเบิกกว้าง ก่อนจะโผเข้ามากอดทั้งน้ำตา เอมเองก็น้ำตาอาบสองแก้มสวย ก่อนจะเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ พร้อมกับโอบกอด
“ไม่ต้องร้องนะเด็ก ๆ พ่ออยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว” ก้องภพโอบกอดลูกสาวทั้งสองก่อนจะปลอบโยนอย่างแ่เบา มันช่างเป็ภาพที่ดูอบอุ่นเสียเหลือเกิน เล่นเอาอารยากับคนใช้คนอื่น ๆ น้ำตาซึมเหมือนกัน แต่เพราะชายหนุ่มยังเจ็บแผลอยู่สุดท้าย อารยาจึงเข้ามาแยกทุกคน ก่อนจะพาก้องภพขึ้นไปพักบนห้องในที่สุด...
ในคืนนั้น ก้องภพกำลังนอนอ่านข่าวจากมือถืออยู่เตียง ซึ่งเหมือนจะมีข่าวของเขาด้วย
‘สองอาชีวะสุดหื่นถูกตำรวจรวบคาห้องพัก หลังจากก่อคดี ฉุดสองนักศึกษาสาวไปหมายจะข่มขืน แต่เดชะบุญผู้เป็พ่อพวกเธอมาช่วยได้ทันเวลาพอดี’
“ฟู่-----โชคดีจริง ๆ ที่เราไปช่วยยัยเอม กับยัยอรได้ทันเวลาไม่งั้นจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้” ก้องภพพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะเอ่ยพึมพำ ทว่า...ภาพที่เขาเห็นในเวลานั้นมันก็ดันปรากฏขึ้นในหัวตามมาติด ๆ ไม่ใช่ภาพตอนต่อสู้ชกต่อย หากแต่เป็ภาพของเอมที่กำลังอ้าปากอมท่อนเอ็นของไอ้เลวอาชีวะคนนั้น และภาพของอรที่โดนถลกเสื้อนักเรียนขึ้นไปถึงคอ จนเผยให้เห็นสองเต้าขาวอวบอล่างฉ่าง
ใบหน้าของผู้เป็พ่ออย่างก้องภพแดงซ่าน ร่างกายร้อนผะผ่าว หัวใจเต้นโครมคราม พร้อมกับท่อนเนื้อตรงหว่างขาที่เริ่มพองแข็ง
“อึก! หยุดนะไอ้ก้องนั้นลูกสาวมึงนะ มึงพึ่งช่วยพวกเธอมาจากไอ้เดนนรกพวกนั้น แต่ตอนนี้มึงกลับมาคิดอัปรีย์ซะเอง มันไม่ใช่ป่าววะ” ก้องภพพยายามรวบรวมสติ และสลัดความคิดโสมมต่ำตมทั้งหมดทิ้ง ทว่า...ในเวลานั้นเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คุณพ่อคะนี่อร กับเอมนะคะ ให้พวกหนูเข้าไปได้มั้ย? เสียงสดใสของอรเอ่ยถามขึ้น ก้องภพใมาก เขาไม่รอช้าพลันหยิบหมอนมาปิดอวัยวะบางอย่างที่กำลังจะผงาดง้ำขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยบอกให้ลูกสาวที่สองคนเข้ามาได้
เอม กับอรเปิดประตูห้องออก และรีบเดินตรงมาหาก้องภพทันที พวกเธอนั่งลงข้างเขาก่อนจะยิงคำถามใส่ชุดใหญ่ว่า ชายหนุ่มเป็ไงบ้าง? เจ็บตรงไหนมั้ย? ให้พวกเธอนวดให้มั้ย? ้าให้อะไรรึเปล่า? ก้องภพได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เพราะไม่รู้จะตอบคำถามไหน หรือตอบใครก่อนดี เขาทำได้แต่บอกว่าตนเองไม่เป็อะไร เมื่อนั้น เอมกับอร จึงเปลี่ยนมาเป็ระบายความแค้นถึงเื่ที่เกิดให้ก้องภพฟังแทน
ชายหนุ่มผู้เป็พ่อได้แต่นั่งนิ่งพร้อมพยักหน้ารับเป็่ ๆ เพราะหนึ่งเขาไม่รู้จะพูดอะไร และสอง...ยามนี้ก้องภพดูเหมือนจะมีสมาธิอยู่กับอย่างอื่นแทนซึ่งมันก็คือ ชุดนอนลายน่ารักสีชมพู กับสีฟ้าของเอมกับอรนั้นเอง
ชุดนอนนี้ทั้งบาง ทั้งหลวม ทั้งคอกว้าง แค่อยู่ใกล้ ๆ ก้องภพก็มองเห็นร่องนมขาวสวยของสองสาวฝาแฝดชัดเจน โชคดีที่ยามนี้เขามีหมอนปิดทับเ้าอวัยวะ ‘ส่วนนั้น’ ไม่งั้นงานเข้าแน่ ๆ ก้องภพไม่อยากคิดอกุศลกับลูกสาวตัวเองแม้แต่น้อย ทว่า...ด้วยความทรงจำที่หายไป ด้วยความบังเอิญที่เกิดขึ้น มันก็นำพาให้ชายหนุ่มต้องเผลอคิดจนได้
“พ่อขอโทษนะเอม อร ถ้าลูกออกไปจากห้องเมื่อไรพ่อคงต้อง.....ใช้มือระบายความหมกมุ่นอีกครั้ง” ก้องภพคิดในใจอย่างเงียบงั้น ทว่า...ในเวลานั้นเองสิ่งไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น!!
“จริงสิอรยังไม่ได้บอกพ่อเลย”
“หือ? บอกอะไรลูก”
“คืนนี้...อรกับพี่เอมขอ....ขอนอนกับคุณพ่อนะคะ” คำขอของอร ทำเอาก้องภพใสุดขีด
“มะ...ไม่ได้เหรอคะ? ทำไมคุณพ่อทำหน้าใแบบนั้น” เอมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“ปะ...เปล่าลูก ไม่ใช่ไม่ได้ คือ....คือ...” ก้องภพเหงื่อแหกซีด เพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี คิดดูเอาเถิด แค่สองลูกสาวนั่งกอดอยู่ในระยะประชิดขนาดนี้ ชายหนุ่มยังใจเต้น ไอ้นั่นแข็งจนแทบจะะเิ แล้วถ้าต้องนอนร่วมเตียงกันทั้งคืน เขาจะไม่หน้ามืด เงี่ยนจัด จนเผลอทำอะไรลูกสาวคนสวยตัวเองเลยรึไง แต่ครั้นจะให้บอกปฏิเสธก็ดูใจไม้ไส้ระกำเกินไป สุดท้ายก้องภพจึงตอบว่า
“มันต้องได้อยู่แล้วสิลูก พ่อเองก็จำไม่ได้เหมือนกันว่านอนกับพวกหนูครั้งสุดท้ายเมื่อไร งั้นคืนนี้เราสามคนผัว เอ่อ พะ...พ่อ ลูกนอนด้วยกันเนอะ” พอก้องภพบอกแบบนั้นทั้งเอมกับอรก็ยิ้มแป้น ก่อนพวกเธอจะกอดเข้าแน่น ตอนกอดไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้เต้าอวบอัดเด้งดึ๋งทั้งสี่เต้าที่เบียดบี้นี่สิ เล่นเอาก้องภพขนลุกซู่ ส่วนไอ้นั่นลุกเป็รอบที่ล้าน มันแข็งจนปวดแทบะเิ...
จากนั้นเอมกับอรก็คุยนั้นคุยนี่ให้ก้องภพฟัง พวกเธอพูดเก่งมาก ๆ เวลาพูดดวงตาจะสาดประกายสดใส พร้อมกับรอยยิ้มชวนฝัน ใครเห็นเป็ต้องหวั่นไหว รวมถึงตัวก้องภพในเวลานี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มฟังเื่ที่เอม กับอรเล่าอย่างตั้งใจ จนมารู้ตัวอีกที สองสาวก็ผล็อยหลับไปเรียบร้อย...
“อะ...อ้าว หลับไปซะแล้ว ท่าทางจะพูดจนเหนื่อยสินะลูกสาวเรา ไอ้เราก็ฟังเพลินเลย ฟังจน...ลืมความคิดแบบนั้น ฟังจนไอ้นั่นหายแข็งเลยฮ่า ๆ ๆ ๆ” ก้องภพระบายยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมา เมื่อลูกสาวทั้งสองหลับแล้ว เขาเองก็ตั้งใจจะหลับบ้าง ทว่า...ในเวลานั้นดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับความรู้สึก และสามัญสำนึกของผู้เป็พ่ออย่างเขา
สายตาของก้องภพดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่ตรงคอเสื้อของอรเข้าพอดี ซึ่งมันก็คือ ร่องนมขาวเนียนที่เบียดชิดกันอยู่นั้นเอง เ้างูั์ตาเดียวตรงหว่างขาที่พึ่งจะจำศีลไปเมื่อครู่ กลับลืมตาพองตัวตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนผู้เป็เ้าของมันนั้น นั่งตัวแข็งทื่อ สายตาจ้องเป้าหมายตรงหน้าไม่กะพริบ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะยกขึ้นอย่างแช่มช้า และเตรียมเคลื่อนขยับเข้าไปใกล้ ๆ สิ่งที่กำลังมองเห็น
จบตอน
2K
