"แฮก แฮก"
เสียงหอบหายใจของเด็กวัย 10 ขวบขณะวิ่งหนีกลุ่มชายชุดดำอย่างสุดชีวิต ขณะที่ชายชุดดำนับสิบกำลังไล่ล่า
ผ่านมาสิบปี สมปอง เตรียมความพร้อมมาั้แ่ยังเป็ทารก เขาลืมตาขึ้นในร่างของทารกที่ถูกกลุ่มชายชุดดำลักพาตัวมา ภายหลังร่างกายสมปองเจริญเติบโตขึ้นจึงได้ทราบว่าเป็กองกำลังส่วนหนึ่งของชนเผ่าซีเซี่ย
ชนเผ่าซีเซี่ยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาณาจักรซ่งของจีนโบราณ ก่อนเหตุการณ์มหากาพย์ัหยก ตอนที่ถูกลักพามาสมปองรู้สึกตัวตลอดเวลาแต่เพราะร่างกายยังอยู่ในวัยทารกจึงไม่สามารถขัดขืนได้
เขาวางแผนหลบหนีมานาน ใช้เวลาฝึกฝนร่างกายโดยอาศัยความรู้ในการพัฒนานักกีฬาว่ายน้ำมาช่วยทำให้ร่างกายเจริญเติบโตเทียบกับเด็กวัยสิบสองในเวลาเพียงสิบปีกว่าที่ถูกลักพาตัวมา สมปองแอบทราบมาว่าชนเผ่าซีเซี่ยซ่องสุมกำลังเพื่อทำากับอาณาจักรซ่ง เขาถูกเลี้ยงรวมกับเด็กชาวซีเซี่ยจึงมีความเป็อยู่ไม่เลวนัก
คืนก่อนหน้านี้ที่กระโจมหลักมีกลุ่มคนเข้ามาจำนวนมากพากันร้องรำทำเพลง มีบุรุษประหลาดผู้หนึ่งร่ำร้องขอเด็กชายไปอยู่เป็เพื่อน สหายน้อยชาวซีเซี่ยถูกนำไปแต่ไม่ได้กลับมา คืนนี้ตนเองถูกทหารส่งคนมาควบคุมตัว นั่นกระไร
ไม่หนีจะอยู่ได้หรือ สมปองอาศัยจังหวะที่ทหารที่มาเฝ้าควบคุมเผลอลอบออกจากค่าย่พลบค่ำอาศัย่สับสนตอนเปลี่ยนเวรยามหนีออกจากค่ายสำเร็จ
เนินเขาที่ทอดยาวไปข้างหน้ามองไม่เห็นเส้นทางอื่น สมปองเร่งฝีเท้าอย่างไม่คิดชีวิต เขารู้สึกภูมิใจนิด ๆ ค่ายซี่เซี่ยนี้ถึงกับส่งยอดฝีมือชุดดำ 10 กว่าคนมาตามจับเขา ซึ่งปกติแล้วชายชุดดำเหล่านี้จะออกปฏิบัติการในเื่สำคัญเท่านั้น
ยอดฝีมือชุดดำที่นำหน้าโผขึ้นยอดไม้ตามมาติด ๆ ที่เหลือกระจายโอบล้อมไปด้านข้าง บ้างก็เหินขึ้นสูงเหนือยอดไม้ ส่งเสียงกราดเกรี้ยวตามหลังมา
"ไอ้สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องจะหนีไปไหน"
"รนหาที่ตาย จับได้เมื่อไหร่เจอดีแน่"
"ไอ้เด็กเวรนี่ หัวหน้าอุตส่าห์ดูแลดี ๆ จะหนีทำไม"
ไล่ตามกันมานานหลายชั่วยามสมปองเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าเขามองไปที่ชายชุดดำก่อนตัดสินใจพุ่งตัวออกไป
ยอดฝีมือชุดดำทั้งหลายเห็นสมปองหายวับไปกับตาก็ร้องด้วยความใ "เฮ้ย" ทั้งหมดเร่งความเร็วติดตามไปบนเนิน
เนินลาดสันเขาแห่งนี้อยู่ในเขตหวงห้ามเนื่องจากเป็เขตป่ามีสัตว์อสูรชุกชุมจึงไม่มีใครเคยเข้ามายกเว้นสมปอง
"มันหายไปไหนวะ"
ยอมฝีมือชุดดำหันไปถามคนอื่น ๆ
"มันหายไปจากตรงนั้น รีบมา รีบมา"
"แย่แล้วมันหายไปแล้ว"
หัวหน้ายอดฝีมือชุดดำไปถึงจุดที่สมปองหายไป ด้านล่างเห็นร่างเล็ก ๆ ร่วงลงไปในน้ำ
ตูม!
สมปองดำน้ำอยู่ชั่วขณะก็โผล่พรวดขึ้นมาจ้วงแขนว่ายไหลไปตามกระแสน้ำอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำเหม่อมองสมปองแหวกว่ายตามน้ำด้วยความตะลึง ไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ไปไกลหลายสิบจ้างแล้ว หัวหน้ายอดฝีมือชุดดำกวาดตามองชายฝั่งใกล้ ๆ เขาพลันยิ้มกริ่ม เขาดึงเอาคันธนูขึ้นสายแล้วส่งลูกธนูออกไปยังริมแม่น้ำที่หมายตาไว้
เวิ้งริมฝั่งแม่น้ำเป็ที่ลาด อสุรกายขนาดใหญ่ รูปร่างคล้ายจระเข้โบราณราวสิบตัวกำลังอ้าปากนอนอาบแดด พวกมันนอนอาบแดดอย่างสุขสบาย อยู่ห่างจากหน้าผาราวสองร้อยก้าว
ธนูดอกหนึ่งพุ่งไปกลางอากาศเหินข้ามแม่น้ำไปปักที่ปลายจมูกของไอ้จระเข้ตัวใหญ่ที่สุด มันสะดุ้งแผดร้องคำรามด้วยความเ็ป ดวงตามันเบิกกว้างด้วยความโมโห บรรดาจระเข้โบราณที่อยู่ใกล้ถูกเสียงแผดร้องทำให้แตกตื่นผละลงน้ำทันที
สมปองที่กำลังว่ายน้ำอยู่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดลอบด่ายอดยุทธ์ชุดดำในใจ ขณะที่หัวใจเต้นรัว ฟังว่าอสูรกายคล้ายจระเข้โบราณมันมีความแข็งแรงความว่องไวเมื่ออยู่ในน้ำเป็อย่างมาก ทางค่ายเคยส่งทหารไปหลายร้อยคนเพื่อกำจัดจระเข้โบราณแค่สองตัว เขาพยายามอาศัยการไหลเร่งความเร็วขึ้นอีกนิด สัตว์พวกนี้ประสาทััไวแรงสั่นะเืเล็กน้อยก็ยังจับความเคลื่อนไหวได้
อสุรกายโบราณที่กำลังแตกตื่นจับความเคลื่อนไหวในน้ำได้ก็หันมามอง จระเข้โบราณที่โดนธนูปักอยู่พุ่งลงน้ำด้วยความโมโหเข้าใจว่าสมปองเป็คนยิงธนูใส่มัน
หัวหน้าชายชุดดำเห็นว่าเป็ไปตามความคาดหมายก็ส่งเสียงหัวเราะชอบใจ
"5555"
"หัวหน้ามันต้องตายแน่นอน"
"หัวหน้าช่างหลักแหลมยิ่งนัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"เช่นนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่ามันจะหนีรอดไปได้"
10K
