ตอนที่ 17 อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ! (1)
แม้ภายนอกหลิงเย่ว์พยักหน้าเหมือนเชื่อฟังคำพูดของกู้อันซิน แต่เขาก็รู้ดีว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนการทะเลาะวิวาท
เขาขว้างมีดใส่นิ้วเท้าของเฉินหลงเฟยจนได้รับาเ็ ทำให้เฉินหลงเฟยเสียหน้า
แก้แค้น ผู้ชายที่มีจิตใจคับแคบอย่างเฉินหลงเฟย ในเวลานี้คิดได้เพียงแต่การแก้แค้นเท่านั้น
นอกจากนี้เฉินหลงเฟยยังมีความคิดที่ว่า ‘หากไม่ได้มาก็ทำลายเธอ’ ต่อกู้อันซินอีก จะเป็แค่การคุยกันเฉยๆ ได้อย่างไร
แต่ไม่ว่าเฉินหลงเฟยจะทำเช่นไร ตราบใดที่วันนี้เขากล้าลงมือก็ต้องชดใช้ตามราคาที่ต้องจ่าย!
หลิงเย่ว์มองกู้อันซินด้วยสายตาล้ำลึก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินหลงเฟยก็เข้ามาจากประตูด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสวนดอกไม้ฮั่นเจีย
เขาไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังยังมีผู้ชายตามมาด้วยสี่คน
กู้อันซินคาดไม่ถึง เธอมองชายฉกรรจ์สี่คนด้านหลังเฉินหลงเฟย ดวงตาเบิกกว้าง
เธอเคยคิดว่าเฉินหลงเฟยต้องเตรียมอาวุธร้ายแรงมา แต่คิดไม่ถึงว่าจะเตรียมคนมาเยอะขนาดนี้!
เมื่อเห็นชายฉกรรจ์มากมายขนาดนี้เข้ามาใกล้ กู้อันซินก็นึกถึงคำสองคำ ‘แย่แล้ว’
หากเกิดความขัดแย้งขึ้นจริง ต่อให้เธอมีแขนยาวๆ แปดข้างก็สู้ไม่ได้!
แต่เื่มาถึงจุดนี้ เธอฝืนบังคับให้ตัวเองสงบนิ่งไว้
อีกอย่างในมือเธอยังมีจุดอ่อนของเฉินหลงเฟยอยู่ เธอมีหลักฐานว่าเฉินหลงเฟยยักยอกเงินค่าต้นฉบับของนักเขียน เธอมีไพ่ต่อรองกับเฉินหลงเฟย!
เฉินหลงเฟยกับคนตามหลังส่วนหนึ่งเห็นกู้อันซินจากที่ไกลๆ ก็หัวเราะลั่นทันที
“คิดไม่ถึงเลยว่ากู้อันซินจะซื่อสัตย์ขนาดนี้ มาคนเดียวงั้นเหรอ ฮ่าๆๆๆ!”
กู้อันซินฝืนข่มกลั้นไม่ให้อาเจียนข้าวเมื่อคืนใส่ใบหน้าที่น่ารังเกียจของเฉินหลงเฟย
“บอกอเฉิน คุณชวนฉันมาคุยด้วย แล้วพวกเขามาทำอะไรกัน” กู้อันซินชี้ชายฉกรรจ์สี่คนด้านหลังเฉินหลงเฟย รู้สึกไม่พอใจมาก “คุณมาเพื่อเจรจาหรือมาทะเลาะวิวาทกันแน่”
“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้พาคนมาด้วย ยังไงซะฉันก็เป็คนขับไล่เธอออกจากวงการการ์ตูน” เฉินหลงเฟยพูดและมองป่าด้านหลังกู้อันซิน กลัวว่าเธอจะซ่อนคนเอาไว้
กู้อันซินกังวลว่าเขาจะมองเห็นหลิงเย่ว์ จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและเปลี่ยนเื่คุย “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว พูดเื่สำคัญเถอะ ต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมปล่อยฉันไป หรือคุณ้าให้ฉันเปิดเผยเื่การทุจริตค่าต้นฉบับนักเขียนของคุณ ถึงเวลานั้นฉันอยู่ในวงการวาดการ์ตูนไม่ได้ คุณก็อยู่ในตำแหน่งบรรณาธิการไม่ได้เช่นกัน!”
ในเมื่อเฉินหลงเฟยพาคนมาด้วย กู้อันซินก็ไม่อ้อมค้อมกับเขาอีก
เฉินหลงเฟยเช็ดมุมปาก ดวงตาฉายแววโเี้
“เธอคืนใบแจ้งยอดธนาคารมาให้ฉัน พรุ่งนี้ฉันจะช่วยเธอเคลียร์เื่การลอกงาน” เฉินหลงเฟยพูด
แต่กู้อันซินไม่หลงกล
“คุณจะโกหกใคร หากฉันคืนให้คุณวันนี้แล้ว พรุ่งนี้ฉันยังจะหาคุณเจอไหม กรุณาโทรหาคนดูแลเว็บไซต์ตอนนี้เลย! ชี้แจงให้ชัดเจนว่าฉันไม่ได้ลอกงานใคร!”
เฉินหลงเฟยพลันหัวเราะ เขามองกู้อันซิน ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว “กู้อันซิน เธอรู้ไหมว่าฉันชอบเธอตรงไหน”
กู้อันซินถูกเขาบีบให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “มีอะไรก็พูดมา อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”
เฉินหลงเฟยไม่ฟังยังคงเดินเข้ามาใกล้กู้อันซิน “ฉันชอบความฉลาดและแข็งแกร่งของเธอ ฉันรู้จักเธอมาสองปี หากไม่ใช่เพราะเธอเคยติดคุก ฉันคงจีบไปนานแล้ว”
1K
