มีอามองยัยคุณหนูริต้าตรงหน้าด้วยสีหน้ามึนงงราวกับสงสัยเสียเต็มประดาว่ายัยนี่มาได้ยังไงแต่ฉันไม่บอกหรอกว่ายัยคุณหนูนี่มาพร้อมกับคนตระกูลวาร์ลและเป็ว่าที่พี่สะใภ้ของมีอา ทำแบบนั้นมันก็ไม่สนุกนะสิ
“โฮสต์อย่าคิดจะทำเื่ไม่ดีนะครับไม่อย่างนั้นระบบอาจจะหักคะแนนความประพฤติของโฮสต์ได้”
‘ถ้าประพฤติไม่ดีหักครั้งละเท่าไหร่ล่ะ’ฉันเอ่ยถามในใจแต่ผลที่ตอบกลับก็เป็เพียงแค่ความว่างเปล่า
พ่อระบบนางเอกคงไม่อยากตอบคำถามนี้ของฉันสินะคงไม่อยากบอกเพราะกลัวฉันคิดว่าถูกหักก็ไม่เป็ไร ดูก็รู้แล้วว่ามีพิรุธ ที่หักคงไม่มากมายขนาดนั้นหรอก
ขณะที่ฉันคิดแบบนั้นเสียงของพ่อระบบก็ดังขึ้นทันที
“ประพฤติไม่ดีมีสามระดับครับระดับต่ำ กลาง และสูง หัก สามสิบ แปดสิบ และร้อยยี่สิบคะแนนครับ”
ที่แท้ก็หักหนักใช่เล่นเลยนะเนี่ย
“คะแนนที่หักนี้อยู่ในกระดับต่ำกว่าเกณฑ์นางเอกแต่เมื่อไหร่ที่โฮสต์เลื่อนขั้นไประดับเกณฑ์นางเอกและสูงกว่านั้นโฮสต์จะถูกหักมากกว่านี้อีกครับ”
ฉันเริ่มไม่ใส่ใจคำพูดอธิบายเื่ราวต่างๆของพ่อระบบนางเอกแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับยัยคุณหนูตระกูลวาร์ลอีกครั้ง
“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“แล้วทำไมริต้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”มีอาถามกลับสีหน้าเริ่มไม่พอใจที่มีคนมาหาเื่น้องสาวที่เธอแต่งตั้งขึ้นมาเองอย่างลอยๆ
“นี่ ฉันต่างหากที่ชื่อริต้า เธอไม่มีสิทธิ์ชื่อริต้า”
ปัญญาอ่อนชะมัดคุยกับเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้คนชื่อริต้ามีทั่วเมืองมาพูดแบบนี้อยากโดยกระทืบหรือไงกันถ้ายัยคุณหนูนี่ไม่มีตระกูลวาร์ลหนุนหลังเห็นทีคงไม่กล้าออกจากบ้านแน่เลย
“เธอสิไม่สิทธิ์!”มีอาเริ่มหัวเสียทันทีทำให้เสียงที่มีก็คล้ายจะดังขึ้น
“ฉันมีสิทธิ์ พวกเธอแหละไม่มีสิทธิ์!”
เด็กหญิงสองคนนี้ขึ้นเสียงจนบรรดาสาวใช้ต้องรีบวิ่งเข้ามาห้ามแต่ดูเหมือนว่ามีอาจะไม่พอใจเป็อย่างมากด้วยความที่เป็ลูกสาวคนเดียวของบารอนที่ถูกบารอนเนสตามใจการที่ถูกเด็กหญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาขึ้นเสียงใส่ใบหน้าเล็กนั่นก็ถึงกลับเบะแล้วร้องไห้จ้าเสียงดังทันที
ฉันยังไม่ได้เริ่มทะเลาะด้วยเลยสักประโยคทำไมบทสรุปมันไวแบบนี้ล่ะ
“มีอา ใจเย็นๆนะโอ๋ๆไม่ร้อง”ฉันเอ่ยปลอบอย่างเป็ธรรมชาติจนบางครั้งฉันก็เริ่มคิดแล้วละนะว่าระบบนางเอกมันคงแทรกซึมและดัดสันดานฉันไปแบบไม่รู้ตัวแน่เลย
“ฉันจะฟ้องท่านแม่ ริต้าไปกับฉัน”
อ่า ไปก็ไป
“หยุดนะ พวกเธอไปไหนไม่ได้! เธอต้องขอโทษฉันก่อนรู้ไหมว่าฉันเป็ใคร?”
ประสาท!ยัยคุณหนูตระกูลวาร์ลมาบ้านเขาแล้วยังอวดเบ่งอีกได้ข่าวว่าเธอเป็แค่คุณหนูตระกูลพ่อค้านะ ส่วนมีอานะลูกสาวบารอน
“ทำไมฉันจะต้องขอโทษเธอนะแหละต้องขอโทษฉัน”มีอาเอ่ยปากเถียงกลับ
“เธอต้องขอโทษฉัน!”
“ไม่”มีอายังพูดต่อ ส่วนสาวใช้ทั้งสองด้านก็พยายามปราบปรามอันธพาลน้อยทั้งสองอย่างเต็มที่แต่ดูเหมือนริต้า วาร์ลผู้นั้นจะไม่ฟังใคร
“ปล่อยฉันนะ พวกเธอกล้าดียังไงมาจับฉันฉันจะฟ้องพ่อต่อไปพวกเธอต้องเสียใจแน่”
โอ้! ข่มขู่คนอื่นั้แ่เด็กนิสัยนี้เหมือนคุ้นๆอยู่นะ ไม่ใช่มันเหมือนนิสัยของฉันเมื่อตอนก่อนมาโลกนี้หรือไงกัน
ไฮเมื่อก่อนฉันดูน่าเกียจขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
“เธอต้องขอโทษฉัน”
“เธอนะแหละต้องขอโทษฉันและก็ริต้าด้วย”มีอามีความเอาแต่ใจตามแบบฉบับคุณหนูจริงฉันละยอมยกนิ้วให้เลย
“ได้ถ้าไม่ขอโทษก็ต้องเจอนี่!"ยัยคุณหนูริต้ายกมือขึ้นสีหน้าดูจริงจังแฝงความอำมหิตนิดๆ
ฉันมองดูท่าทางจับจ้องนั้นของเด็กหญิงตรงหน้าแล้วก็ต้องใเพราะนั่นมันคือท่าร่ายเวทย์ใช้พลังธาตุนี่ไม่คิดว่ายัยคุณหนูริต้าจะเล่นใหญ่ใจกล้าขนาดนี้
ฉันมองมีอาที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรก็ต้องร่ำร้องว่าแย่แล้วในใจมือฉันได้แต่โอบกอดมีอาเอาไว้แล้วร่ายเวทย์ที่เคยร่ำเรียนมาด้วยสมองอันน้อยนิดนั่นทันที
ปฏิกิริยาในตอนนั้นมันคล้ายจะช้าแต่ก็เด่นชัดในสายตาของฉันพลังธาตุิญญาที่ฉันร่ายเริ่มก่อตัวก่อนที่จะฉุดรั้งร่างของฉันและมีอาให้เคลื่อนไหวไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
ในสายตาของสาวใช้นั้นแทบจะถลนออกมานอกเบ้าส่วนปลายนิ้วมือของยัยคุณหนูริต้าที่ฉันเห็นนั่นก็คือลูกไฟลูกเล็กๆเท่านิ้วหัวแม่มือวัยเด็กของฉันกำลังค่อยๆลอยออกมาจากการร่ายเวทย์ของเด็กหญิงอย่างช้าๆก่อนจะตกปุ๊กลงที่พื้นหญ้าแล้วสลายหายไป
ไหนเลยมันจะเหมือนจินตนาการที่ฉันคิดเอาไว้!
ฉันอาจจะลืมไปว่าตัวพวกฉันทั้งสามอายุแค่ห้าหกขวบเท่านั้นให้ตายเถอะ! ใช้พลังไปเยอะเลยนะนั่น
รู้สึกเหมือนร่างกายของฉันไร้เรี่ยวแรงก่อนจะได้ยินเสียงพูดของพ่อระบบนางเอกเบาๆข้างหัวทีหนึ่งเท่านั้นแล้วก็หมดสติไป
“โฮสต์เล่นใหญ่ไปไหมครับเนี่ย”
สงสัยว่าจะใหญ่ไปจริงๆ
….
ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยแต่ก็ทำใจลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ดูเหมือนว่ามีใครสักคนกำลังยุ่มย่ามกับร่างกายของฉันก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจแล้วพูดคุยกันของผู้หญิงสองคน คนหนึ่งน่าจะเป็ป้าเซเรียส่วนอีกคนฉันเดาว่าเป็บารอนเนสคอนเนอร์ท่านแม่ของมีอา
“เด็กเพียงทะเลาะกันเท่านั้นบารอนเนสอย่าทำให้ฉันต้องลำบากใจเลยค่ะ"
“เซเรีย เธอไม่เห็นต้องลำบากใจมันเป็เื่ดีสำหรับริต้านะ”
"แต่เื่นี้ยังไงก็ต้องได้รับอนุญาติจากแม่ของริต้าก่อนนะคะฉันไม่มีสิทธิ์อะไรด้วยซ้ำ”
“ไม่เป็ไรฉันรอได้ ฉันเชื่อว่าแม่ของริต้าจะต้องตอบตกลง”
หลังจากนั้นเสียงของคนทั้งคู่ก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะดังขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสาวใช้เข้ามาภายในห้อง
“ส่งคนตระกูลวาร์ลกลับไปแล้วใช่ไหม?”บารอนเนสเอ่ยถาม
“ค่ะ”
“ก็ดีต่อไปถ้าไม่จำเป็ไม่ต้องให้คนตระกูลวาร์ลเข้ามาที่คฤหาสน์คอนเนอร์อีกโดยเฉพาะเด็กน้อยคนนั่น”
“ค่ะบารอนเนส”
สาวใช้รับคำเสียงเบาก่อนจะออกไปจากห้องฉันที่นอนฟังอยู่ก็ได้แต่มองคนในห้องเวลานี้เงียบๆเท่านั้น
“ยังดีที่ไม่ได้หมั้นหมายกันจริงๆเด็กนิสัยไม่ดีถึงเพียงนั้นอนาคตแต่งให้มาเทโอก็มีแต่เื่ร้ายๆที่คอยอยู่อีกอย่างพลังธาตุของคนทั้งคู่ก็ขัดแย้งกันด้วย มันดูไม่เหมาะสมั้แ่แรกแล้ว”
“คุณชายมาเทโอไปเรียนที่โรงเรียนประจำอาณาจักรเอวานแล้วย่อมพบเจอบุตรสาวตระกูลดีๆอีกมากบารอนเนสไม่ต้องเป็กังวลว่าจะหาสะใภ้ดีๆไม่ได้หรอกค่ะ”
“ฉันก็หวังว่าจะเป็แบบนั้น”
โอ้ในที่สุดตระกูลวาร์ลก็ถูกตัดออกจากการเป็ว่าที่คู่หมั้นมาเทโอจนได้สินะฉันกระพริบตามองเพดานห้องนิ่งๆจนกระทั่งป้าเซเรียหันมามองเห็นจึงแย้มรอยยิ้มเดินมาข้างกายฉัน
“ตื่นแล้วเหรอริต้า”
“ค่ะป้าเซเรีย”
“เด็กดีขอบคุณมากนะที่ช่วยเหลือมีอาไว้”บารอนเนสยิ้มแล้วลูบผมฉันเบาๆ
อยากจะบอกว่าต่อให้ฉันไม่ช่วย ลูกไฟเล็กๆนั่นก็ไม่น่าจะทำอะไรมีอาได้หรอกฉันเล่นใหญ่แบบที่พ่อระบบนางเอกพูดเอาไว้นั่นแหละ
“ยินดีด้วยนะครับโฮสต์ตอนนี้คะแนนความประพฤติของโฮสต์ถึงระดับเกณฑ์นางเอกแล้ว”
ฮืม นี่ฉันได้ยินไม่ผิดไปใช่ไหม? ฉันถึงระดับเกณฑ์นางเอกได้ยังไงกัน?เหลืออีกตั้งเกือบห้าสิบคะแนนแหนะ
18K
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)
