แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน เสียงนกและแมลงแ่ดังเหมือนการผสานเสียงจากธรรมชาติ แกรนด์ลืมตาขึ้นช้าๆ บิดี้เีไปมาสองสามรอบ เปิดหน้าต่างถูกเปิดออกเพื่อรับลมยามในยามเช้า
“อืมมมม อากาศยามเช้าของที่นี่สดชื่นดีจริงๆ”
เด็กน้อยผลักประตูเดินออกมาจากห้องก็พบเลล่ากำลังจัดเรียงจานอยู่ที่โต๊ะอาหารเตรียมพร้อมสำหรับมื้อเช้า
“อรุณสวัสดิ์จ้า แม่กำลังจะเข้าไปปลุกมากินอาหารเช้าอยู่เลย” เลล่ายิ้มรับให้ลูกชายเมื่อเห็นเด็กน้อยเดินออกมาจากห้อง
“ลูกโอเคมั้ย?” เธอถามด้วยความเป็ห่วง
“ผมไม่เป็ไร แล้วท่านตาไปไหนแล้วล่ะครับ?”
“ท่านตาออกไปเก็บผลไม้น่ะ เดี๋ยวก็กลับมา ลูกก็มานั่งก่อนสิ”
ระหว่างที่แม่กับลูกกำลังสนทนา ชายชราก็เปิดประตูเข้ามา ในมือถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยผลไม้หลายชนิด กว่าครึ่งในตะกร้าเป็แอปเปิ้ลจากในสวน
“ได้ผลไม้สดๆ เยอะเลย พวกเ้าต้องชอบมันแน่ๆ หื้ม เลล่า ซุปเนื้อของลูกหอมทั่วบ้านเลย ไม่ได้กินฝีมือลูกมานาน มันต้องอร่อยเหมือนเดิมแน่ๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ชายชราพูดอย่างมีความสุข อาหารมื้อแรกนี้ทั้งสามคนคุยเื่ต่างๆ บนโต๊ะอาหารอย่างออกรส สองแม่ลูกรู้สึกผ่อนคลายอย่างมากเมื่ออยู่ที่นี่
“เออ จริงสิ หลังกินข้าวเสร็จตามีอะไรจะให้ดู รับรองพวกเ้าต้องตื่นเต้นแน่”
“อะไรที่ตื่นเต้นหรอ ข้าชักอยากเห็นแล้วสิ”
แกรนด์พูดด้วยท่าทางที่ดูสนใจสิ่งที่ท่านตาพูดถึง หลังจากที่กินมื้อเช้าเสร็จ ท่านตาก็พาทั้งสองคนมาที่หลังบ้าน ที่นั่นมีเพิงเล็กๆ เหมือนคอกอะไรสักอย่าง ทั้งสามคนเดินไปข้างหน้าเพิ่งหลังนั้น
“นี่แหละสิ่งที่ข้าจะพาพวกเ้ามาดู”
ในเพิงหลังนั้นมีสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง รูปร่างบึกบึน สูงประมาณ160cm ผิวกายสีแดงอ่อนแกมส้ม มีเขี้ยวเล็กๆ ขึ้นมาจากกรามด้านล่าง สวมชุดหนังสัตว์เก่าๆ กำลังนั่งกินแอปเปิ้ลในเข่งอย่างสบายใจ พอเ้าสิ่งมีชีวิตนี้เหลือบเห็นคนแปลกหน้าสองคนมันก็ทิ้งแอปเปิ้ลและรีบวิ่งไปหลบที่มุมด้านหนึ่งของห้องทันที
“นี่มันออร์ค ไม่ใช่สิ ลูกออร์ค แถมยังเป็ออร์คแดงอีกต่างหาก!” เลล่าอุทานขึ้นมาด้วยความใ
“ออร์คงั้นหรอ แล้วออร์คแดงนี่คืออะไรเหรอท่านแม่?”
แกรนด์ถามด้วยความสงสัย แน่นอนว่าเขารู้จักออร์ค พวกมันเป็เผ่าพันธุ์ที่มีรูปร่างใหญ่โตอย่างมากเมื่อเทียบกับมนุษย์ โดยปกติตัวโตเต็มที่จะสูง 2.5-3 เมตร มีรูปร่างกำยำล่ำสัน ตามตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มีพละกำลังมหาศาลที่สามารถบดขยี้มนุษย์ได้เหมือนเหยียบหนู ซึ่งโดยทั่วไปออร์คจะมีสติปัญญาด้อยกว่าเผ่ามนุษย์มาก ปกติแล้วมีนิสัยดุร้ายและไม่เป็มิตรกับมนุษย์
“ออร์คแดงคือออร์คที่เกิดขึ้นมาพิเศษกว่าออร์คตัวอื่นๆ น่ะสิ ปกติออร์คจะตัวสีเขียว โอกาสที่จะเจอออร์คแดงเกิดในเผ่านั้นมีแค่1ในหมื่น ออร์คแดงที่เกิดมาส่วนมากจะโตมาเป็หัวหน้าเผ่าออร์ค มีพละกำลังเหนือออร์คทั่วไป ออร์คแดงบางตัวสามารถร่ายเวทย์ของเผ่าออร์คได้ ว่ากันว่ามันฉลาดและมีความสามารถในการเรียนรู้เหนือออร์คทั่วไปเป็อย่างมาก” เลล่าอธิบายแกรนด์ฟัง
“สองปีก่อนข้าออกป่าล่าสัตว์ในป่า เห็นขบวนสินค้าของเมืองอื่นถูกโจมตีโดยกระทิงเขาเกรียวที่กำลังคลุ้มคลั่ง หนึ่งในสินค้ามีลูกออร์คอยู่ในกรงรวมอยู่ด้วย ตอนถูกเ้ากระทิงนั่นโจมตีขบวนกรงมันพัง เ้านี่เลยวิ่งหนีออกมา แต่ก็าเ็หลายแห่ง ข้าช่วยมันไว้ ตอนนั้นมันยังตัวเล็กๆ เท่าเด็ก 5 ขวบอยู่เลย ดูตอนนี้สิ ตัวเกือบเท่าข้าแล้ว โตไวจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชายชราเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นด้วยความภูมิใจ
“ท่านพ่อ จะดีหรอที่ท่านเลี้ยงลูกออร์คไว้แบบนี้?” เลล่าถามผู้เป็พ่อด้วยความสงสัย เพราะตามปกติ ออร์คกับมนุษย์เป็ศัตรูทางธรรมชาติของกันอยู่แล้ว การเอาลูกอสูรร้ายแบบนี้มาเลี้ยงไว้ในบ้านแบบไม่ล่ามโซ่รึขังในกรงเลยคงไม่มีใครเขาทำกัน
“ตอนที่ข้าเจอมันยังเป็แค่เด็กแถมยังาเ็ ่แรกๆ ที่พามาข้าให้มันอยู่ในกรง ดูมันท่าทางกลัวมนุษย์มาก คงเพราะถูกมนุษย์จับมาล่ะนะ มันไม่เป็เหมือนอย่างที่ข้าคิดไว้ในตอนแรกเลย เ้าออร์คตัวนี้นอกจากภาษาออร์คแล้วมันยังเรียนรู้ภาษามนุษย์จากข้าได้อีกด้วย ภูมิปัญญาของออร์คสายพันธุ์พิเศษนี่น่าทึ่งจริงๆ ตอนที่ข้าปล่อยมันออกมาทีแรกนึกว่ามันจะหนี แต่มันเดินตามข้าไปทุกที่เลยล่ะ ข้าตั้งชื่อให้มันว่า บ็อบ สอนให้มันพูดภาษามนุษย์และก็ให้มันช่วยงานในสวนนี่แหละ คงพาออกไปให้คนพบเห็นข้างนอกไม่ได้หรอก” ชายชราเล่าพลางเปิดประตูเข้าไป
“บ๊อบ ไม่ต้องกลัว คนพวกนี้ไม่ทำร้ายเ้าหรอก ออกมาได้แล้ว”
ออร์คน้อยหลบอยู่ที่โต๊ะมุมห้องด้วยความหวาดระแวง สายตามองมาที่บุคคลแปลกหน้าทั้งสองคนด้วยความหวาดกลัว
“ออกมาเร็วเข้า มาทักทายพวกเค้าหน่อย เขาจะมาอยู่กับเรานะ”
“มา..อยู่..กับ..เรา” ออร์คน้อยเดินออกมาหน้าประตูอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ดีมาก จากนี้เ้าก็เป็เพื่อนเล่นกับแกรนด์นะ”
“เพื่อน? ..แกรนด์?” ออร์คน้อยมองไปที่เด็กชายอย่างสงสัย
“ท่านพ่อ โดยธรรมชาติเผ่าออร์คจะชอบกินเนื้อสดๆ ข้าไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะกินผลไม้ด้วย” เลล่ามองดูแอปเปิ้ลในเข่งที่ออร์คน้อยกินไปแล้วหลายลูกอย่างสงสัย
“จริงๆ เ้าตัวเล็กนี่มันก็กินเนื้อนั่นแหละ แต่เพื่อให้อยู่ร่วมกับมนุษย์ข้าเลยสอนให้กินเนื้อสุกหรือบางทีก็อาหารของมนุษย์ แต่ดูเหมือนว่ามันจะชอบกินผลไม้ด้วยนะ”
ชายชราหันไปทางออร์คน้อยก่อนเอ่ยขึ้น “บ็อบ ทักทายพวกเขาหน่อยสิ”
“สวัสดี..ข้าคือ..บ็อบ” ลูกออร์คกล่าวทักทายทั้งสองคน
“สวัสดี แหม เก่งจัง เรียนรู้ได้เร็วจริงๆ” เลล่าเอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“สวัสดี ข้าชื่อแกรนด์นะ ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไรเ้าหรอก” แกรนด์เอ่ยขึ้นบ้าง
“อ่ะ เช้าวันนี้ตาจะพาหลานไปดูสวนแอปเปิ้ลของเรากัน บ็อบ เตรียมเข่งไปสามใบนะ”
ออร์คน้อยผงกหัวตอบรับแล้วหยิบเข่งผลไม้ 3ใบออกมา ทั้ง 3 สะพายเข่งไว้ด้านหลังและเดินเข้าไปในสวน เลล่าอยู่ทำความสะอาดภายในบ้าน เธอมองไปที่ทั้งสามแล้วยิ้มอย่างมีความสุข
บารานด์พาหลานเดินรอบๆ สวนของเขา แกรนด์ดูตื่นเต้นเป็อย่างมาก เขาดูสนุกและสนใจสิ่งแปลกใหม่ตามประสาของเด็กผู้ชาย ในบริเวณบ้านของบารานด์ประกอบด้วยบ้านชั้นเดียวหลังกะทัดรัด หลังบ้านเป็เพิงที่อยู่ของบ็อบ ข้างบ้านมีคอกม้าเล็กๆ ซึ่งมีม้าสีน้ำตาลเข้าตัวหนึ่งกับรถไม้ไว้เทียมสำหรับเข้าไปขายผลผลิตในเมือง สวนแอปเปิ้ลของบารานด์มีอยู่ 300 ต้น มีสระน้ำธรรมชาติอยู่หลังสวนแอปเปิ้ล เป็ที่ที่ชายชรามานั่งตกปลาบ่อยๆ บริเวณหน้าบ้านเป็ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เขียวขจี มีทางรถม้าสายเล็กๆ ตรงมายังบ้านของเขา มองไปหน้าบ้านไกลลิบเห็นเมืองกลอเซนเป็กระจุกเล็กๆ ด้านข้างและหลังบ้านสวนของเขาล้อมรอบไปด้วยป่าที่ขึ้นสูง เป็บริเวณของชายป่าแบล็กฟอเรสต์
หลายวันผ่านไปแกรนด์รู้สึกสนุกและมีความสุขที่อยู่ที่นี่ ท่านตาได้พาไปทำนั่นนี่ที่ถือว่าเป็ประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับเขา ทั้งเก็บผลไม้ หาของป่า หาปลา ทำกับดัก ล่าสัตว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการยิงธนู แกรนด์เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและยิงได้ดีมาก ทั้งสายตา การกะระยะ ท่วงท่า ล้วนแต่เรียนรู้ได้รวดเร็วกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก แกรนด์เหมือนจะรับรู้ความสามารถในด้านการใช้ธนูของตนและเขายังรู้สึกชอบการยิงธนูเป็พิเศษอีกด้วย แกรนด์สามารถล่าสัตว์ตัวเล็กๆ อย่างเช่นไก่ป่าได้แล้ว บารานด์ได้สอนเทคนิคในการยิงธนูให้แกรนด์อย่างเต็มที่ เขาคิดว่าถึงแกรนด์จะไม่มีพลังในการต่อสู้ แต่ถ้าเป็เทคนิคการใช้ธนูก็สามารถอุดช่องว่างนี้ได้ แถมแกรนด์ยังเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วและเรียนรู้เทคนิคการพรางตัวได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย
ไม่นาน เวลาก็ผ่านล่วงมาแล้วกว่าครึ่งปี แกรนด์รู้สึกชินและชอบการอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่บ้านตระกูลฟลูตัน กิจวัตรประจำวันของเขาหลังจากตื่นเช้ามาเขาจะชวนบ็อบออกไปหาของป่าไม่ก็ล่าสัตว์มาทำอาหาร เด็กชายค่อนข้างที่จะสนใจในการทำอาหาร ซึ่งเลล่าก็สอนแกรนด์ทำอาหารต่างๆ แกรนด์หัดทำอาหารเมนูไหนๆ ก็จะใช้บ็อบให้ช่วยชิมทุกครั้งไป อาหารที่แกรนด์ทำออกมาค่อนข้างคุณภาพดี สำหรับบ็อบนั้นรสชาติอาหารเป็เื่รอง ปริมาณคือเื่หลัก บ็อบกินอาหารในปริมาณมากในแต่ละวัน สำหรับบ็อบแล้วแกรนด์เป็เพื่อนเพียงคนเดียวของเขา เวลาที่ออกไปไหนแกรนด์จะชวนบ็อบออกไปด้วยทุกครั้ง โดยเฉพาะเวลาออกไปล่าสัตว์แถวๆ ชายป่า บ็อบจะเป็คนหาไก่แล้วชี้เป้าให้แกรนด์ เวลาที่ไปหาปลาที่สระน้ำหลังบ้าน แกรนด์จะเป็คนยิงและให้บ็อบลงไปเก็บมา ทั้งสองชอบทำปลาย่างแบ่งกัน โดยที่ 90%จะเป็ของบ็อบ เพราะขนาดกระเพาะที่เหมือนหลุมดำของลูกออร์คตัวนี้ บ็อบจะเรียกแกรนด์ว่า “ลูกพี่” เป็คำที่บ็อบเรียกจนติดปาก
ในเช้าวันหนึ่ง
“เฮ้ บ็อบ วันนี้เราไปล่ากระต่ายขนแดงกัน เ้าจะไปรึเปล่า?” แกรนด์เอ่ยปากชวน
“ไปสิ..ลูกพี่”
บ็อบเดินออกมาจากเพิงที่นอนพร้อมด้วยขวานตัดไม้เล่มหนึ่ง บ็อบมักใช้ขวานเล่มนี้เป็อาวุธ แกรนด์ได้เตรียมอุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็ไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองออกจากบ้านในเวลาเช้าตรู่ กระต่ายแดงเป็สัตว์ที่อาศัยในบริเวณใกล้ๆ พวกมันออกหากินที่ทุ่งหญ้าใกล้ๆ และออกหากินเวลาเช้าตรู่ เคลื่อนไหวได้ว่องไว เป็สัตว์ที่ไม่ดุร้าย ขนของมันสีมีแดงออกจะหยาบๆ หน่อย ขายได้ 20-30 เหรียญตามคุณภาพ เนื้อของมันก็อร่อยใช้ได้อยู่ บ็อบเดินตามแกรนด์ไปน้ำลายไหลไป วันนี้จะได้กินเนื้อกระต่ายอีกแล้วเหรอเนี่ย แกรนด์มองไปที่บ็อบแล้วอดที่จะขำไม่ได้ พอมาถึงบริเวณที่ใกล้จุดที่กระต่ายแดงหากินแกรนด์กับบ็อบก็ไปซุ่มอยู่ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง เช้านี้มีกระต่ายมาหากินอยู่บริเวณนี้ 12 ตัว กระต่ายพวกนี้แพร่พันธุ์เร็วมาก ถึงล่ามันไปวันละหลายๆ ตัวก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะหมดไปจากรอบๆ บ้านเลย แกรนด์ดึงลูกธนูไม้ออกมาประทับสายธนู รั้งสายไปด้านหลัง สายตาเล็งไปที่กระต่ายแดงตัวที่ใหญ่ที่สุดซึ่งอยู่ห่างประมาณ 20 เมตร
เฟี้ยว! ฉึก! ลูกธนูเสียบหัวกระต่ายแดงเข้าอย่างจัง กระต่ายพวกที่เหลือใวิ่งหนีไปทางอื่น บ็อบยกนิ้วโป้งให้แกรนด์พร้อมกับวิ่งออกไปเอากระต่ายตัวนั้นด้วยความดีใจ จากนั้นทั้ง 2 ก็ย้ายไปซุ่มจุดอื่นที่กระต่ายหากินอยู่ ผ่านไปประมาณ 2 ชั่วโมง แกรนด์กับบ็อบก็กลับมาที่บ้าน บ็อบมัดขากระต่ายไว้เป็พวง ครั้งนี้ได้กระต่ายแดงจากการล่าทั้งหมด 9 ตัว 5 ใน 9 ตัวนั้นโดนยิงเข้าที่หัว
“วันนี้ได้มาเยอะเลยนะ” บารานด์มองหลานชายด้วยสีหน้าชื่นชม
“เ้าช่างมีพร์ในการเป็นักล่ายิ่งนัก อายุแค่นี้แถมยังฝึกธนูแค่ครึ่งปีก็ทำได้ขนาดนี้แล้ว ตาจะสอนเ้าใช้อาวุธอย่างอื่นเพื่อป้องกันตัวด้วย”
จากนั้นชายชราก็หันมาทางบ็อบ
“เ้าก็เก่งขึ้นมากเหมือนกันบ็อบ กินเก่งขึ้นน่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“เหอะๆ ๆ ๆ” บ็อบเอามือเกาหัวและหัวเราะอายๆ
ผ่านไปวันแล้ววันเล่าที่แกรนด์อาศัยอยู่ที่นี่ เด็กชายฝึกการล่าสัตว์ วิถีแห่งการต่อสู้เบื้องต้น การรุกและยุทธวิธีต่างๆ เขามีคู่ซ้อมการต่อสู้คือบ็อบ แม้ว่าแกรนด์จะอ่อนแอและพลังด้อยกว่าอย่างเทียบไม่ติด แต่ด้วยเทคนิคการต่อสู้เฉพาะตัวแบบการลอบโจมตีก็ไม่ได้ทำให้แกรนด์ด้อยไปกว่าบ็อบนัก ซึ่งอาวุธที่บารานด์แนะนำให้ฝึกคือมีดสั้นสำหรับประชิดและธนู ซึ่งเป็อาวุธหลักระยะไกล ส่วนบ็อบที่มีพละกำลังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเผ่ามนุษย์หลายเท่าก็ฝึกการใช้อาวุธหนักอย่างขวาน
ในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยมาอีกครึ่งปี
ตอนนี้แกรนด์อายุ11ปี เด็กน้อยใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้มากว่า1ปีแล้ว เขาเป็เด็กชายที่มีสุขภาพดี ไม่เหมือนเด็กขี้โรคขาดพลังเหมือนอย่างที่คนอื่นๆ เข้าใจ กิจวัตรประจำวันของเขาคือ การออกไปล่ากับบ็อบและกลับมาฝึกแนวทางการต่อสู้กับท่านตา เขาเป็เด็กฉลาด สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและทำมันได้ดี
ค่ำคืนในฤดูร้อนคืนหนึ่ง เค้าลางแห่งโศกนาฏกรรมได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้ตัว ดวงตาเปล่งประกายคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมาทางบ้านของบารานด์จากมุมมืดในยามราตรี สายตาคู่นั้นเป็สายตาของสัตว์ดุร้ายกระหายเื คนที่สบตากับดวงตาคู่นั้นร่างกายจะอ่อนแรงและไม่สามารถขยับไปไหนได้ เป็จิตคุกคามของนักล่าที่เห็นสัตว์อื่นเป็แค่เหยื่อของมันเท่านั้น
“ฮี้!! ฮี้!! ฮี้!!”
เสียงมาในคอกข้างบ้านร้องขึ้นในกลางดึก ปลุกทุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น?” บารานด์เปิดประตูและวิ่งออกไปดูที่คอกม้า ภาพที่เขาเห็นคือม้าที่เลี้ยงไว้กำลังถูกสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งกำลังกัดกิน ดวงตามันจ้องมาที่บารานด์อย่างช้าๆ สายตาคู่นั้นของมันแทบจะสะกดให้ชายชราตกอยู่ในภวังค์
“เสือเขี้ยวดาบลายคราม! มันมาอยู่นี่ได้ยังไง?”
สัตว์ร้ายตัวนั้นเป็เสือตัวสูงใหญ่ ความสูงของมันร่วมๆ 3 เมตร เขี้ยวเล่มใหญ่ทั้งสองยาวลงมาเกินขากรรไกรล่างดูน่าเกรงขาม ดวงตาสีแดงก่ำพร้อมที่จะสะกดเหยื่อให้ตกอยู่ในการควบคุม ขาทั้งสี่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ขนสีขาว มีลายสีครามพาดผ่านทั่วทั้งลำตัว เป็สัตว์อสูรสายเืโบราณ ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเป็ “อสูรสายเืโบราณ” เป็สัตว์อสูรที่สืบเชื้อสายมาจากสัตว์อสูรโบราณ เมื่อโตเต็มที่จะมีความแข็งแกร่งพอๆ กับผู้ใช้เวทย์หรือนักรบที่อยู่ในคลาสที่7เลยทีเดียว หลายวันก่อนบารานด์เข้าเมืองเพื่อนำหนังสัตว์เข้าไปขาย มีข่าวว่าเสือเขี้ยวดาบลายครามอาละวาดอยู่ในอาณาจักรข้างเคียง ขบวนสินค้าโดนมันโจมตีไปหลายขบวน ทางการได้จัดตั้งกองกำลังเพื่อออกล่าตัวมันอยู่ บารานด์ไม่ได้กังวลกับข่าวนี้เท่าไหร่ เพราะจากข่าวการพบมันล่าสุดอยู่ห่างจากเมืองกลอเซนมาก แต่ตอนนี้ ทำไมมันอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?
“ท่านพ่อ! นั่นมันสัตว์อสูรสายเืโบราณนี่!” เลล่ามีสีหน้าตะลึงเมื่อเห็นสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมาที่ชายชรา
“พวกเ้ารีบหนีไป! ข้าจะถ่วงเวลามันไว้ รีบหนีไปหาที่ซ่อนซะ ไม่งั้นพวกเราจะตายกันหมด!”
ชายชราแผดเสียงก้อง ยังไงซะเขาก็เป็ถึงนักรบคลาส 5 คลาสยอดฝีมือ ถึงจะอายุมากแล้วแต่ความแข็งแกร่งก็ยังไม่ลดลงมากเท่าไหร่ เขารู้แต่แรกแล้วว่าไม่มีทางที่จะเอาชนะเ้าสัตว์ร้ายนี้ได้ ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรสายเืโบราณนั้นเหนือกว่าพลังของเขาไปมาก
“เลล่า ติดต่อดูเอลแล้วบอกให้ส่งกองกำลังมากำจัดเ้านี่ให้เร็วที่สุด”
เลล่าคว้าไปที่สร้อยที่ห้อยคออยู่ สร้อยเส้นนี้เป็สร้อยเวทย์ระยะไกล ทำผนึกสื่อสารไว้สำหรับติดต่อกัน ซึ่งอีกเส้นดูเอลได้ห้อยมันเอาไว้ เลล่าเพ่งจิตไปที่อัญมณีสีแดงที่สร้อย แสงสีแดงปรากฏขึ้นรางๆ เปรี๊ย! อัญมณีสีแดงเกิดรอยร้าวและแตกออกเป็เสี่ยงๆ เลล่าใมากที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น บารานด์ที่คุมเชิงเ้าสัตว์ร้ายอยู่ถึงกับหน้าซีด
“บัดซบ ดูเอล ไอ้ตัวบัดซบนั่น มันลบตราผนึกของเ้าออกด้วยงั้นเหรอ”
บารานด์ตวาดลั่นควาดความโกรธ เสือเขี้ยวดาบลายครามเดินเข้ามาหาบารานด์ช้าๆ มันจ้องชายชราอย่างไม่ละสายตาราวกับว่ากำลังเล่นกับเหยื่ออยู่
“พาเด็กๆ หนีไปหาที่ซ่อนซะ ข้าจะถ่วงเวลามันไว้” เลล่ารีบวิ่งไปหาแกรนด์ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่กับบ็อบ เ้าสัตว์ร้ายเหมือนจะรู้ว่าคนที่เหลือกำลังจะหนี มันจึงเปลี่ยนเป้าหมายกระโจนไปจู่โจมที่เด็กทันที แกรนด์ซึ่งเป็เป้าหมายของมันโดนสายตามันสะกดจนขยับตัวไม่ได้ มันพุ่งมาที่เด็กน้อย และใช้กรงเล็บตะปบ เลล่าวิ่งสุดชีวิตะโมากอดลูกชายไว้
แคว๊ก!!
เสียงกรงเล็บของสัตว์ร้ายฉีกเนื้อหนังของมนุษย์ เืสาดกระจายเต็มพื้น ด้วยความรุนแรงของแรงตะปบทำให้เลล่าจะแกรนด์กระเด็นไปไกลร่วม10เมตร แกรนด์ที่ถูกเลล่ากอดเอาไว้รู้สึกถึงแค่แรงกระแทกตอนที่กระเด็นออกมา แต่เสียงกรงเล็บเฉือนเนื้อเมื่อกี้มันดังกระจ่างเหมือนอยู่ห่างรูหูไม่ถึงเมตร แค่อึดใจเดียว เด็กน้อยก็รู้สึกอุ่นๆ ที่มือ ของเหลวไหลลงมาอาบทั่วแขนทั้งสองข้างที่กอดแม่ไว้
“ท่านแม่ ท่านแม่เป็อะไรไป ท่านแม่” เด็กน้อยรู้สึกสับสนมึนงงและช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั่วทั้งร่างของเลล่าตอนนี้อาบไปด้วยเื แผลขนาดใหญ่ 4 รอยยาวจนเต็มแผ่นหลัง แผลนั้นเหมือนเอาเลื่อยขนาดใหญ่มาฟันลง าแไม่ได้เกิดขึ้นแค่เฉือนเนื้อ แต่มันลึกจนตัดกระดูก
“เลล่า!!!”
บารานด์จับขวานใหญ่ที่ใช้ผ่าฟืนกระโจนใส่เ้าสัตว์ร้ายสุดกำลัง
“ขวานแยกภูผา!!!”
บารานด์ใส่พลังลงไปในขวานและฟันในแนวขวาง เส้นพลังสีขาวปรากฏขึ้นตามแนวที่ขวานฟันพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง เ้าสัตว์ร้ายรับรู้ได้ถึงพลังทำลายจึงะโข้ามเส้นพลังนั้น
ฟึ๊บ! ครึ้นๆ ๆ ๆ ๆ
ต้นไม้หลายสิบต้นล้มลงด้วยการฟันแค่ครั้งเดียว บารานด์พุ่งไปโจมตีเ้าสัตว์ร้ายอย่างบ้าคลั่ง
“แกรนด์! หนีไป ไปหาที่ซ่อนซะ รีบไปเร็ว!”
แกรนด์ยังคงคุกเข่าอยู่หน้าร่างของเลล่าที่นอนจมกองเือยู่ เด็กน้อยช็อกจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง
“ท่านแม่ ท่านอย่าจากข้าไป ท่านแม่ ท่านตอบข้าหน่อยสิ ท่านแม่” แกรนด์ทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ไม่แม้แต่จะได้เอ่ยคำลา
“เ้า ฆ่าแม่ข้า!” เด็กชายพูดขึ้นพร้อมกับสีหน้าและอารมณ์ที่เปลี่ยนไป
“เ้าฆ่าแม่ข้า เ้าสารเลว!” ดวงตาสีฟ้าของเด็กชายค่อยๆ เปล่งแสงออกมา สติของเขาเลือนรางลง
“อ๊ากกกกกกกกก!!!!”
แสงสีฟ้าพุ่งออกมาปกคลุมร่างกายเด็กชายและเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็สายฟ้า สายฟ้าที่ปกคลุมร่างกายนั้นดูเกี้ยวกราดและพร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่มันัั บารานด์ที่กำลังถูกเ้าสัตว์ร้ายไล่ต้อนอยู่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมา สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้คือหลานชายของเขาที่ถูกสายฟ้าที่เกรี้ยวกราดล้อมรอบตัว ดวงตาเื่แสงสีฟ้าส่องสว่าง
“แกรนด์? นี่มัน...” ในตอนที่บารานด์เสียสมาธิไปชั่วครู่ เ้าสัตว์ร้ายก็ได้ทีกระโจนมาโจมตีที่เขา
“อ้ากกกกกก!!!” เสือเขี้ยวดาบลายครามได้กัดเข้าที่หัวไหล่ซ้ายของบารานด์ เขี้ยวที่ใหญ่ยิ่งกว่าดาบฝังลึกลงไปในร่าง มันกัดลงจมเขี้ยวและสะบัดหนึ่งครั้ง ร่างของชายชราก็กระเด็นหลุดออกจากปาก ในปากของมันมีแขนและหัวไหล่ซ้ายติดออกมา บารานด์นอนแน่นิ่งที่พื้นด้วยสภาพที่น่าอนาถยิ่ง เ้าสัตว์ร้ายเดินมาที่ร่างของชายชราอย่างพึงพอใจ
“ตายซะ!!!”
แกรนด์รวบรวมพลังสายฟ้าไว้ที่มือขวา พลังที่เอ่อล้นถูกปล่อยออกไปเป็เส้นตรงพุ่งไปที่เสือเขี้ยวดาบลายคราม
เปรี้ยงงงงงง!!!
เสียงะเิดังสะท้านป่า พลังที่แกรนด์ปล่อยออกไปนั้นรุนแรงพอๆ กับฟ้าผ่าลูกย่อมๆ สายฟ้าเส้นนั้นทำให้เ้าสัตว์ร้ายร่างั์ถึงกับล้มลงไม่เป็ท่า
“โฮกกกกกกกกกกก!!!!”
เ้าสัตว์ร้ายร้องด้วยความเ็ป ดวงตาข้างซ้ายของมันถูกทำลาย มีรอยไหม้รอบๆ ดวงตา มันรีบลุกขึ้นและวิ่งหนีเข้าป่าอย่างรวดเร็ว
แสงสีฟ้าที่ตาของแกรนด์อ่อนลง เด็กชายได้สติกลับคืนมา ความปวดร้าวและความเมื่อยล้าเข้าแทรกซึมทั่วทั้งร่างกาย แกรนด์นอนหายใจหอบอย่างหนักหน่วง “พลังเวทย์สายฟ้า?”
บารานด์พึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่รวยริน เป็ไปได้อย่างไร? แกรนด์อาศัยอยู่กับเขามาร่วมปี ถึงแม้เขาจะตรวจสอบหลายรอบแล้วก็ไม่พบพลังเวทย์ที่แฝงในร่างของเด็กชายเลย เขาก็ได้แต่ทำใจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นว่าแกรนด์มีพลังเวทย์เป็ 0 จริงๆ แต่เมื่อกี้นี้ แกรนด์ปล่อยเวทย์สายฟ้าออกมา แถมยังทรงพลังจนทำให้สัตว์อสูรสายเืโบราณาเ็ได้ เวทย์สายฟ้านี้มาได้อย่างไร? แต่ก่อนเลล่าเป็ผู้ใช้เวทย์ไฟ ดูเอลเองก็สืบทอดเวทย์ไฟทางสายเื เป็ไปได้อย่างไรที่แกรนด์จะมีพลังเวทย์ธาตุสายฟ้า สายฟ้าเป็ธาตุที่หายากในเผ่ามนุษย์ มีทั้งความเร็ว พลังที่รุนแรง แต่ยากต่อการควบคุม ผู้ใช้เวทย์และผู้ฝึกตนธาตุสายฟ้าล้วนมีข้อจำกัดด้านพลังการฝึกฝนเพราะตำราวิชาสายฟ้าหายากและยังฝึกยากอีกต่างหาก
“เกิดอะไรขึ้นกับข้า?” เด็กชายถามตัวเองก่อนที่จะพยุงร่างขึ้นอย่างยากลำบาก มองไปรอบๆ มีร่องรอยของการต่อสู้เป็วงกว้าง ทั้งพื้นดินและต้นไม้บริเวณนี้หักระเนระนาด
หันไปด้านซ้ายเห็นบ๊อบพยายามยามใช้ผ้าซับเลือกบารานด์อย่างลุกลี้ลุกลน
“ท่านตา!!!” แกรนด์วิ่งเข้าไปดูอาการของชายชรา
“แกรนด์ เ้าใช้เวทย์ได้ด้วยหรอ? เป็เวทย์ที่ทรงพลังยิ่งนัก ดีจริงๆ เสียแต่แม่เ้าไม่มีโอกาสได้ชื่นชม” ชายชราพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ฟังตาให้ดี เ้าไปเอากล่องไม้แกะสลักที่อยู่ในตู้เก็บของในห้องของตา ในนั้นมีแผนที่และสร้อยตราสัญลักษณ์ จงเดินทางไปที่หมู่บ้านโอ๊คแลนด์และนำของสิ่งนั้นไปให้เลออน ลุงของเ้า เขาจะสอนวิชาการต่อสู้และการควบคุมเวทย์ให้เ้า แค่ก! แค่ก!” ชายชราพ่นลิ่มเืออกมาจากปาก
“ท่านตา...”
“ตาภูมิใจในตัวหลานนะ ฝากดูแลบ็อบแทนตาด้วย ถึงมันจะซื่อๆ แต่ก็พึ่งพาได้”
พูดจบดวงตาของชายชราก็เหม่อลอยและค่อยๆ ปิดอย่างช้าๆ แกรนด์น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอบข้าง วันนี้เขาได้สูญเสียบุคคลสำคัญทั้งสองคนไป บ็อบยืนน้ำตาไหลอยู่ข้างๆ แกรนด์ ทั้งสองช่วยกันฝังร่างของเลล่าและบารานด์เสร็จก็เป็่รุ่งเช้าพอดี
“ท่านแม่ ท่านตา ข้ามาลาพวกท่านเพื่อจะเดินทางไปหาท่านลุง ข้าสัญญาว่าข้าจะกลับมาหาพวกท่านอีก และเมื่อข้าแข็งแกร่งเพียงพอข้าจะเชือดไอ้เสือนั่นล้างแค้นให้พวกท่าน ส่วนคนคนนั้นข้าจะไม่นับมันเป็พ่ออีก และข้าจะไม่ใช้นามสกุลฟลูตันอีกแล้วเช่นกัน ขอให้พวกท่านหลับให้สบาย” แกรนด์ลุกขึ้นหยิบธนูและสะพายกระเป๋าขึ้น
“ไปกันเถอะบ็อบ”
แกรนด์มีความรู้สึกที่หลากหลายในตอนนี้ เดิมทีเขา้าที่จะพิสูจน์ตัวเองให้พ่อของเขาได้เห็น แต่เมื่อคืน สร้อยที่ใช้ติดต่อระยะไกลโดนลบผนึกออก ท่านแม่เชื่อใจคนนั้นจนวันสุดท้าย เวลาที่คับขันที่สุดท่านก็นึกถึงคนๆ นั้นเป็คนแรก จากความน้อยใจพลันสะสมเป็ความเคียดแค้น ที่ท่านแม่และท่านตาของเขาต้องตายส่วนหนึ่งเป็เพราะชายคนนั้น ข้าจะกลับมาที่นี่อีก รอก่อนเถอะ!
ทั้งสองมุ่งหน้าไปตามแผนที่ไปยังจุดหมาย
8 ปีผ่านไป
“ความพิโรธแห่งสรวง์ สายฟ้าแห่งการลงทัณฑ์ก่อกำเนิด พลังแห่งเทพัผู้ปกครองผืนฟ้าจงสถิต – คัมภีร์ัเทวะอสนีบาต : อสนีบาตะเิดารา!”
เปรี้ยงงงงงงงงง!!!
เสียงะเิของสายฟ้าดังสนั่น ผืนน้ำที่เงียบสงบสั่นกระเพื่อมเหมือนูเาพังลงในน้ำ
“ไงล่ะฝีมือข้า ตายเรียบเลยมั้ยล่ะ หึหึ”
“สุดยอดเลยลูกพี่ สะใจข้าจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
195
