ร้านลิลิธร้านขายแมวที่โด่งดังที่สุดในประเทศไทย แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าร้านลิลิธไม่มีมีดีแค่แมวแต่สามารถรักษาอาการแปลกประหลาดของคนที่โดนสิ่งเหนือธรรมชาติได้อย่างเหลือเชื่อ
ลิลิธเป็หญิงสาวที่มีผิวขาวซีดแต่มีอายุ100ปีแต่หน้าตาของเธอคือคนอายุเพียง20ปีเท่านั้นมีผมสีเงินยาวและใบหน้าที่สะสวยแต่เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอต่างพากันเสียชีวิตกันไปหมดแล้วบ้างคนก็พูดว่าเธอเป็ปีศาจบ้าง แม่มดเป็ แวมไพร์บ้าง แต่เธอก็ไม่สนใจคำพูดเ่าั้ และบ้างครั้งเธอเองก็ยังตอบกลับไปว่า ใช่คือฉันนี้แหละ
“พีพี....พีพี”ลิลิธพยายามตามหาพีพี เพื่อที่จะให้เขาลุกขึ้นมาทำงาน พีพีเป็แมวพยากรณ์ เขาเป็แมวขาวมณีตาสองสี และเอาแต่ใจแต่ลูกอ้อนของพีพีทำให้หลายๆคนโดนตกอย่างไม่เป็ท่า
“พีพี อยู่ไหน!!!!มาทำงาน!!!!”ลิลิธพยายามเรียกเขาอยู่ตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่เห็นวี่แววที่พีพีจะเดินออกมา
“ยังไม่ออกมาใช่ไหม”ลิลิธเริ่มโมโห
“ได้!!!!!”
หลังจากจบคำพูดลิลิธ เธอก็หันหลังไปหยิบบ้างสิ่งบ้างอย่างออกมา พร้อมกับถอนหายใจออกมา
“นี่ฉันต้องตามใจแกอีกแล้วใช่ไหม?”
“เมี๊ยวววว.....ฟึ่บบบบบบ”ไม่ทันไรพีพีก็เดินออกมา พร้อมกับแววตาที่เป็ประกาย และะโขึ้นบนหน้าอกลิลิธทันที และหลังจากนั้นเขาเริ่มคลอเคลียลิลิธและปากจุ้บแก้มของลิลิธ
“เห้อออ....จริงๆเลยน้า แล้วทำไหมฉันต้องใจอ่อนทุกครั้งเลย”ลิลิธพลางหันมองพีพี และส่งสายตาเอ็นดูพีพี
“ไปทำงานก่อนแล้วเดียวฉันจะให้เธอกิน โอเคไหม”เขาหันไปพูดกับแมว พร้อมกับก้มลงจุ้บบนหัวของพีพี
สิ่งที่ลิลิธเอามาให้พีพีนั้นคือปลาซาบะ พีพีเป็แมวที่ชอบกินปลาซาบะมาก และที่สำคัญปลาอื่นเขาไม่กินไก่เขาแทบจะกินไม่เป็เลย มันเลยทำให้เขาเป็แมวตัวเดียวภายในร้านที่เื่มากที่สุดในการกิน
“เมี๊ยววววว”หลังจากสิ้นสุดเสียงของพีพี ลิลิธเธอก็ลืมอุ้มพีพีไปยังหน้าร้านทันที
โดยหน้าร้านมีลูกค้าคนนึงที่มากับลูกสาวแต่ลูกสาวของเธอมีการแปลกคือเธอจะเหม่อลอยและมีน้ำตาไหลออกมาตลอด
“พีพี ช่วยน้องหน่อยนะ”ลิลิธกระซิบตรงหูของ ก่อนที่พีพีจะะโลงจากหน้าอกและเดินไปหาเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างแม่ของตน พีพีเดินลงไปและหยุดตรงหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้น
พีพียืนจ้องสักพักแต่เหมือนเด็กคนนี้ยังเหม่อลอยอยู่เด็กคนนั้นไม่สนใจพีพีเลยสักนิดจนพีพีกระโจนขึ้นหน้าอกของเธอ
“เห้ยไอ่แมวบ้าแกกล้ามามากมาทำลูกของฉัน”คนเป็แม่ทำท่าทางเหมือนกับจะตบพีพี แต่ก็โดนลิลิธคว้ามือเอาไว้
“ถ้าคุณตบพีพี พีพีจะไม่ช่วยลูกคุณ และลูกคุณจะไม่มีวันหาย”ลิลิธพยายามพูดไม่ให้เธอทำพีพี
‘ยัยนี่เดียวฉันจะสาปให้เป็ตัวเงินตัวทองซะให้เข็ด’ลิลิธได้แต่คิด ชีวิตเธอมีแต่แมว เธอไม่มีวันให้แมวของเธอเป็อะไรเด็ดขาด
‘ถึงอย่างไรถ้าเกิดแม่ของเด็กนั้นเกิดพลั้งมือทำพีพีขึ้นมาฉันไม่มีวันยอมแน่ ’ลิลิธมองหน้าคนเป็แม่ด้วยความไม่พอใจ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแมวของเธอ เธอไม่ปล่อยไว้แน่ ลูกค้าไม่ใช่พระเ้าสำหรับเธอ
“เมี๊ยวววว”เสียงพีพีร้องขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะเดินกลับมาหาลิลิธก่อนที่ลิลิธกับพีพีจะเดินพา2แม่ลูกไปยังด้านหลังของร้าน
“ลูกเจ็บไหม อีแมวบ้ากล้าทำเด็กน้อยของแม่ แม่ได้ไง ถ้าไม่หายนะฉันจะแกตีสะให้เข็ด”ทุกคำพูดเป็ของเธอลิลิธได้ยินหมด เธอไม่อยากจะช่วยแล้วจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าพีพี จะอยากช่วยเด็กคนนั้น
ห้องข้างล่างเป็ห้องโถงขนาดใหญ่และมีแมวมากมาย แต่ที่น่าแปลกก็คือลิลิธปล่อยแมวให้อยู่โดยไม่ได้ขังแมวสักตัว และในห้องที่ลิลิธและพีพีเดินนำเข้ามามีแต่คนพิเศษเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้
[คนพิเศษที่ลิลิธหมายถึงคือคนที่มีอาการแปลกๆและไม่สามารถรักษาได้ในวงการแพทย์หรือถ้าเรียกภาษาบ้านๆโดนของ แต่ถ้าเกิดมาร้านลิลิธแสดงว่าโดนคำสาป ที่แปลกๆหรือร้ายแรงจริงๆที่ไม่สามารถแก้ไขได้
อย่างเช่นเด็กคนล่าสุดที่มาหาลิลิธที่เธอมีอาการหม่อลอยเด็กคนนั้น ได้โดนคำสาปเกี่ยวกับการมองเห็นเธอจะมองเห็นสิ่งที่เล็กมากๆอย่างเช่นพวกฝุ่นละอองพวกอากาศสิ่งที่เราไม่สามารถมองเห็นได้เวลาปกติ มันเลยทำให้เด็กสาวคนนั้นเกิดอาการเหม่อลอยและเธอแทบไม่สนอะไรเลยนอกจากมองดูสิ่งที่เธอเห็นในแต่ละวัน]
“ตัวไหน”ลิลิธเอ่ยถามพีพีแมวประจำร้าน พีพีไม่ตอบกลับได้แต่มองหาแมวตัวที่เขา้า
“เมี๊ยวววว”เสียงพีพีดังขึ้นก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปหาแมวตัวนึงที่มีสีเทาและมีนิสัยที่น่ารักเป็แมวน่ารักและที่สำคัญสีเทาเป็แมวที่สามารถรักษาเด็กน้อยคนนั้นได้
พีพีเริ่มเดินไปหาสีเทาก่อนที่จะมองหน้าสีเทา
“เมี๊ยววว{พร้อมหรือยัง}”พีพีหันไปพูดกับสีเทา
“......”ไม่มีเสียงตอบกลับจากสีเทา มีแต่แววตาอันเศร้าที่สีเทาส่งให้พีพี
{เป็อะไรไป}
{แต่ผมไม่อยากไปอยู่กับเขา}สีเทาตอบพีพีด้วยแววตาที่เศร้า พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า
{ไม่เป็ไรนะ เชื่อพีสิว่าเด็กนั้นจะทำให้สีเทาสนุกเหมือนกับอยู่ที่นี้}พีพีมองเข้าไปในตาของสีเทา สีเทารู้ว่าพีพีไม่มีทางโกหกแน่นอน แต่ด้วยความที่สีเทายังเด็กมันเลยทำให้สีเทาไม่อยากจากที่นี้ไป
{สีเทาไม่ต้องกลัวนะต่อให้เขาทำไม่ดีกับสีเทาพีก็จะเป็คนช่วยสีเทาออกมาจากตรงนั้นเองสีเทาอย่าลืมสิ พีพีมีตาวิเศษนะ} แมวทั้ง2ตัวกำลังพูดคุยกันโดยที่ลิลิธกำลังมองและกำลังรับรู้ได้ถึงความเศร้าของชสีเทาลิลิธเองเธอก็เสียงใจที่ทุกครั้งที่ต้องขายแมวในร้านให้กับคนที่มาซื้อแต่ทำไงได้มันเป็คำสาปนิยังไงเธอต้องทำ ถึงแม้เธอไม่อยากจะขายแมวที่เธอมีก็ตาม
“แล้วแมวตัวไหนที่จะมาช่วยลูกของฉันได้!!!! ถ้าช่วยไม่ได้อีแมวขาวนั้นตายแน่!!!!”คนเป็แม่ที่ยังโกรธเื่ที่พีพีกระโจนใส่ลูกของเธอ
“ถ้าคุณยังหยาบคายแบบนี้ฉันก็จะไม่ให้พีพีช่วยเื่คำสาป และลูกของคุณก็จะไม่มีวันหาย”ลิลิธเริ่มทนไม่ไหวกับคำหยาบคายที่คนเป็แม่พูดขึ้น ด่าเธอด่าได้แต่อย่ามาด่ามาว่าแมวของเธอ
คนเป็แม่ได้ยินถึงกลับสตั้น เพราะเธอเองก็รักลูกสาวของเธอเหมือนกันแต่เธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องทรมารแบบนี้แล้ว เธอเองก็แทบจะขาดใจเช่นกัน
หลังจากนั้นทั้ง 2 คนเริ่มทำสัญญากันในเื่ของการซื้อขายแมวกัน
ในสัญญาจะระบุไว้ว่าห้ามทำร้ายแมวและห้ามขายแมวให้กับคนอื่นต่อ เพราะแมวที่ได้เป็แมวที่ประจำตัวแต่คนแต่ละคนจะได้แมวที่ไม่เหมือนกัน และที่สำคัญการแก้คำสาปโดยใช้แมวมันอาจจะต้องใช้เวลาแต่ลิลิธรับประกันว่าทุกอย่างจะดีคำสาปที่แก้ก็จะหายออกจากตัวแน่นอน ไม่เคยมีใครที่แก้แล้วไม่หาย ลิลิธเธอรับประกัน
“ถ้าไม่หายแม่จะพามันไปปล่อยวัด”คนเป็แม่กระซิบสาวน้อยที่เหม่อลอย
สิ่งที่เขาพูดลิลิธได้ยินทั้งหมดลิลิธอยากจะกระชากหัวคนเป็แม่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ต้องกลั้นเอาไว้ เพราะดูเหมือนว่าอาการเด็กคนนี้หนักมากจริงๆ
77K
