Chapter 02
อัสตินและกลุ่มเพื่อนหันมามองอย่างใที่อยู่ๆมีคนะโชื่อเขาขึ้น เขาใกับภาพที่กำลังเห็นตอนนี้มากเด็กสาวตัวเอง ผมลอนยาวสีน้ำตาล แต่งตัวน่ารักกำลงวิ่งมาทางเขา เขาจำได้ โรเซล่าคนรักของเขา
อัสตินเห็นดังนั้นก็รีบปลีกตัวและวิ่งไปหาหญิงสาวการ์ดที่มาด้วยก็รีบวิ่งตามเ้านายไป กลัวจะเกิดขึ้นไม่ดีกับทั้งสอง
“ พิ่ตินใช่มั้ยคะ จำหนูได้มั้ย” โรเซล่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ทำไมพี่จะจำรักครั้งแรกของพี่ไม่ได้” เขาพูดพร้อมทั้งกอดโรเซล่าอย่างหวงแหน
“ คิดถึงจงเลยค่ะ ฮรืออออออออออออ” โรเซล่าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
เธอเจอเขาแล้ว วันนี้วันที่เธอรอมานานเขาคือคนเดียวที่โรเซล่าจะหมั้นหรือแต่งงานด้วย
“พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องนะ” อัสตินพูดปลอบ ทั้งกอดโรเซล่าไปด้วย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น น้องโรสรีบลงรถมาทำไมครับแล้วนี่ใคร คุณมากอดน้องโรสได้ไง” ไบตั้นรีบวิ่งตามโรเซล่ามาอย่างรีบร้อน
อัสตินเงยหน้ามองไปที่ไบตั้นตาเขียวปัดจนถึงขั้นทำให้ไบตั้นเลิ่กลั่ก
“นายเป็ใคร” อัสตินเอ่ยถามไบตั้นออกไป
“ผมเป็ว่าที่คู่หมั้นของน้องโรเซล่า แล้วคุณเป็ใครมีสิทธิอะไรมากอดน้อง” ไบตั้นพูด
“ผมชื่ออัสติน เป็ว่าที่คู่หมั้นและเ้าบ่าวเพียงคนเดียวของโรเซล่า” อัสตินพูด
โรเซล่าพอได้ยินอัสตินพูดแบบนั้นขึ้นเธอรู้สึกดีและมีความหวังมากขึ้น เธอรอเขามานานแสนนาน วันนี้เขามาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเสียงของไบตั้นและเพื่อนของอัสตินได้ขัดจังหวะขึ้น
“เฮ้ยไอ้ติน เกิดอะไรขึ้นวะ” เจเดนพูดขึ้น
อัสตินเงียบ เขาจ้องมองไปที่ไบตั้นโดยกอดโรเซล่าไว้ในอ้อมกอดไม่ปล่อย
“ ขอน้องโรสคืนด้วยครับเราจะกลับกันแล้ว” ไบตั้นพูด
“ ไม่เอานะ โรสไม่กลับ” โรเซล่าพูดอ้อนพร้อมเงยหน้ามองอัสติน
อัสตินที่เห็นสีหน้าของโรเซล่าแบบนั้นยิ่งทวีคูณความน่ารักทำเขาเสียอาการหนักมาก เขาอยากจะหอมแก้มนิ่มๆที่จัง อยากเอากลับบ้านด้วย
“ขอโทษนะครับ ผมจะไปส่งโรเซล่าเอง” อัสตินตอบ
หลังจากนั้นอัสตินก็จูงมือโรเซล่าเดินไปขึ้นรถพร้อมบอกลาเพื่อนๆอย่างรวดเร็ว
บนรถ
ทั้งสองคนเงียบตลอดั้แ่ขึ้นรถมาด้วยกัน
“เอ่อ...พี่ตินกลับมาเมืองไทยั้แ่ตอนไหนคะ’’ โรเซล่าเอ่ยถามขึ้น
“พึ่งกลับมาวันนี้” อัสตินตอบ
**แล้วสถานการณ์บนรถก็เกิดการเงียบขึ้นทั้งคู่รู้สึกถึงความประหม่า จนอัสตินเป็ฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง**
“คนนั้นใคร” อัสตินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
“พี่ตินหมายถึง พี่ไบตั้นหรอ” โรเซล่าตอบ
**อัสตินพอได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาจากปากของโรเซล่าเขาค่อยๆหันไปมองโรเซล่าอย่างช้า ด้วยสายตานิ่งๆเขาไม่พอใจที่โรเซล่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นอย่างสนิทสนม**
“เอ่อ..เขาเป็ลูกของเพื่อนคุณพ่อค่ะ” โรเซล่าตอบอย่างใจเย็นเพราะเห็นสีหน้าอีกฝ่ายแล้วนั้น เหมือนอัสตินจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
“จะหมั้นกับเขาหรอ” อัสตินเอ่ยถามขึ้น
“คุณพ่อเขาเป็คนจัดแจงทุกอย่างเลยนะคะโรสไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นกับพี่ไบตั้นเลย”
“แล้วพี่ละ เธอเอาพี่ไปไว้ไหน” อัสตินเอ่ยตัดพ้อ
**โรเซล่าที่ได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมองไปคนข้างๆในใจเธอตอนนี้คือรู้สึกดีมากๆที่วันนี้ตอนนี้คนนี้ๆกลับมาอยู่ข้างเธออีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันอีกเลยั้แ่เธอเด็กๆ**
อัสตินจอดรถข้างฟุตบาทโรเซล่าที่เห็นอย่างจึงเอ่ยถามขึ้น
“พี่ตินจอดรถทำไมคะ”
“พี่มีเื่ที่อยากจะคุยกับเธอเยอะแยะมากมายไปหมดแต่เวลานี้มันคงไม่เหมาะ แต่มีนึงอย่างที่พี่ต้องถามเธอตอนนี้ให้ได้เลยคือ เธอคิดถึงพี่บ้างมั้ย” อัสตินพูด
“คือ....โรส....” โรเซล่าตอบอึกอักเพราะเธอเขินที่จะพูดออกไปว่าเธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกันแต่ถ้าเธอปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้เขาคงจะเสียความรู้สึก เธอเองก็ด้วย
**โรเซล่าไม่ทันได้ตอบกลับไปอัสตินคว้าคอของโรเซล่าเข้ามาใกล้ๆโน้มหน้าข้าไปพร้อมกับบรรจงจูบลงบนริมฝีปากของโรเซล่าอย่างละเมียดละไมโรเซล่าที่ใกับเหตุการณ์ แต่เธอก็ปล่อยใจปล่อยกายไปกับเขา
“อื้มมมมมมมม จ๊วบบบบบบ คิดถึงพี่มั้ย” อัสตินปล่อยจูบ และเอ่ยถามอีกครั้งทั้งๆที่ริมฝีปากของเขายังไม่ปล่อยออกจากโรเซล่าเลย
“ คิดถึงค่ะ คิดถึงมา..ก...” ไม่ท นที่โรเซล่าจะพูดจบอัสตินประกบจูบโรเซล่าอีกครั้งอย่างดูดดื่ม เขาจูบโรเซล่าอยู่อย่างนั้นเนินนานจนเสียงโทรศัพท์ของโรเซล่าดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง
“จ๊วบบบบ’’ เสียงอัสตินถอนจูบออก
กริ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
สายเรียกเข้า คุณพ่อ
“ว่าไงค่ะคุณพ่อ”
“โรสกำลังกลับบ้านแล้วค่ะ”
“เอ่อ..คือโรสกลับกับพี่ตินค่ะคุณพ่อ”
“ค่ะ จะถึงแล้วค่ะ เจอกันที่บ้านนะคะ”
โรเซล่าวางสายจากพ่อของเธอ
เธอมีสีหน้าที่เคร่งเครียดอัสตินที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามออกไป
“เป็อะไร” อัสตินเอ่ยถามพร้อมลูบหัวของโรเซล่าอย่างถนุถนอม
“คุณพ่อสั่งให้รีบกลับบ้านด่วนเลยค่ะโรสกลัว” โรเซล่ามีสีหน้ากังวล
“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่ เราจะไปพบคุณอาด้วยกัน”
** โรเซล่ารู้สึกอุ่นใจ เธอพยักหน้าและทั้งสองก็บึ่งรถมุ่งตรงไปที่บ้านของโรเซล่า
บรื้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนเอี้ยยยดดดดดด
ทั้งสองลงมาจากรถและเดินจับมือกันเข้าไปในบ้านของโรเซล่าทันที่ที่ย่างเก้าเข้าไปในบ้านในห้องนั่งเลนตอนนี้มีทั้งพ่อแม่ของเธอและไบตั้นด้วย โรเซล่ากำมือแน่นอัสตินที่เห็นดังนั้น จึงลูบมือโรเซล่าให้คลายกังวล
“สวัสดีครับคุณหญิงทิพ คุณอเนกแล้วก็สวัสดีครับ” อัสตินเอ่ยสวัสดีพ่อแม่ของโรเซล่า ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยทักทายไบตั้น
“สวัสดีครับ” ไบตั้นตอบ
“สวัสดีจ๊ะอัสตินไม่ได้เจอกันนานเลยนะ โตเป็หนุ่มแล้วดูดีเลยนะ” คุณหญิงทิพพูด
**อัสตินไม่ตอบทำแค่ยิ้มรับอย่างนอบน้อม**
“ผมอยากจะคุยกับคุณอาเื่โรเซล่าครับ” อัสตินเอ่ยเปิดบทสนทนาหลังจากที่ทุกคนอึ้งที่เห็นเขาปรากฏตัวขึ้น
“โรสขึ้นไปบนห้อง เดี๋ยวนี้”อเนกสั่งลูกสาว
“แต่ว่าโรส..”
“พ่อสั่งว่ายังไง ทำตามด้วย”อเนกขึ้นเสียง พร้อมแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ค่ะ” โรเซล่าตอบเสียงหงอย พร้อมกับคลายมือออกจากอัสตินพร้อมโบกมือบายๆเขาอย่างน่าเอ็นดุ
“ไว้พี่จะโทรหานะครับ”อัสตินเอ่ยบอกกับโรเซล่าอย่างเอ็นดู
**โรเซล่าพยักหน้าหงึกๆๆ อย่างน่ารัก**
คล้อยหลังโรเซล่าเดินขึ้นห้องไป ไบตั้นก็พูดขึ้น
“คุณอาครับผมไม่ยอมเสียน้องโรสให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นนะครับ”ไบตั้นกล่าว
อัสตินหันไปมองที่ไบตั้นสายตานิ่งๆ **
“ไบตั้นกลับไปก่อนนะเดี๋ยวหน้าจะจัดการเอง ไม่ต้องเป็ห่วงนะ” อเนกตอบ
“ครับ”พร้อมกับหันไปมองหน้าอัสตินอย่างผู้ชนะ และเขาก็เดินผ่านหน้าอัสตินไป
บทสนทนาอัสตินกับอเนก
“อาไม่คิดว่าตินจะกลับมาเมืองไทยเร็วขนาดนี้นะ”
“ครับและผมก็ไม่คิดว่าคุณอาจะไม่ทำตามคำสัญญาที่เคยลั่นวาจาไว้กับผมเมื่อ 6 ปีก่อนเลยนะครับ”อัสตินพูดพร้อมแสยะยิ้ม
“เอ่อ...อาไม่คิดว่าตินจะยังจำมันได้และอาเองก็เห็นข่าวตินกีบผู้หญิงมากหน้าหลายตาอยู่บ่อยๆอาไม่คิดว่าอาจะยอมยกลูกสาวให้กับคนที่มีข่าวกับผู้หญิงหรอกนะ” อเนกตอบ
“เหอะ..ผมไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของคุณอเนก”
“ผมอัสติน จอนสันขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า ผู้หญิงที่ชื่อโรเซล่าต้องเป็ของผมแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิยุ่ง และคุณอเนกอย่าลืมนะครับว่าเคยลั่นวาจาอะไรไว้ผมมีเอกสารสัญญาต่างๆ ถ้าคุณอยากจะเสียชื่อเสียงเสียบริษัทผมจะจัดให้หนักๆไม่เหลืออะไรเลยครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”อัสตินกล่าว
“นี่! นายกล้าขู่ฉันหรอ ห้ะ “ อเนกเอ่ยออกะไปอย่างโทสะ
“คนอย่างอัสติน ไม่มีแค่คำขู่ครับเอาจริง” อัสตินกล่าวพร้อมกับหันหลังเดินออกจากบ้านพร้อมสตาร์ทรถออกไปChapter 02
อัสตินและกลุ่มเพื่อนหันมามองอย่างใที่อยู่ๆมีคนะโชื่อเขาขึ้น เขาใกับภาพที่กำลังเห็นตอนนี้มากเด็กสาวตัวเอง ผมลอนยาวสีน้ำตาล แต่งตัวน่ารักกำลงวิ่งมาทางเขา เขาจำได้ โรเซล่าคนรักของเขา
อัสตินเห็นดังนั้นก็รีบปลีกตัวและวิ่งไปหาหญิงสาวการ์ดที่มาด้วยก็รีบวิ่งตามเ้านายไป กลัวจะเกิดขึ้นไม่ดีกับทั้งสอง
“ พิ่ตินใช่มั้ยคะ จำหนูได้มั้ย” โรเซล่าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ทำไมพี่จะจำรักครั้งแรกของพี่ไม่ได้” เขาพูดพร้อมทั้งกอดโรเซล่าอย่างหวงแหน
“ คิดถึงจงเลยค่ะ ฮรืออออออออออออ” โรเซล่าร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
เธอเจอเขาแล้ว วันนี้วันที่เธอรอมานานเขาคือคนเดียวที่โรเซล่าจะหมั้นหรือแต่งงานด้วย
“พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องร้องนะ” อัสตินพูดปลอบ ทั้งกอดโรเซล่าไปด้วย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น น้องโรสรีบลงรถมาทำไมครับแล้วนี่ใคร คุณมากอดน้องโรสได้ไง” ไบตั้นรีบวิ่งตามโรเซล่ามาอย่างรีบร้อน
อัสตินเงยหน้ามองไปที่ไบตั้นตาเขียวปัดจนถึงขั้นทำให้ไบตั้นเลิ่กลั่ก
“นายเป็ใคร” อัสตินเอ่ยถามไบตั้นออกไป
“ผมเป็ว่าที่คู่หมั้นของน้องโรเซล่า แล้วคุณเป็ใครมีสิทธิอะไรมากอดน้อง” ไบตั้นพูด
“ผมชื่ออัสติน เป็ว่าที่คู่หมั้นและเ้าบ่าวเพียงคนเดียวของโรเซล่า” อัสตินพูด
โรเซล่าพอได้ยินอัสตินพูดแบบนั้นขึ้นเธอรู้สึกดีและมีความหวังมากขึ้น เธอรอเขามานานแสนนาน วันนี้เขามาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเสียงของไบตั้นและเพื่อนของอัสตินได้ขัดจังหวะขึ้น
“เฮ้ยไอ้ติน เกิดอะไรขึ้นวะ” เจเดนพูดขึ้น
อัสตินเงียบ เขาจ้องมองไปที่ไบตั้นโดยกอดโรเซล่าไว้ในอ้อมกอดไม่ปล่อย
“ ขอน้องโรสคืนด้วยครับเราจะกลับกันแล้ว” ไบตั้นพูด
“ ไม่เอานะ โรสไม่กลับ” โรเซล่าพูดอ้อนพร้อมเงยหน้ามองอัสติน
อัสตินที่เห็นสีหน้าของโรเซล่าแบบนั้นยิ่งทวีคูณความน่ารักทำเขาเสียอาการหนักมาก เขาอยากจะหอมแก้มนิ่มๆที่จัง อยากเอากลับบ้านด้วย
“ขอโทษนะครับ ผมจะไปส่งโรเซล่าเอง” อัสตินตอบ
หลังจากนั้นอัสตินก็จูงมือโรเซล่าเดินไปขึ้นรถพร้อมบอกลาเพื่อนๆอย่างรวดเร็ว
บนรถ
ทั้งสองคนเงียบตลอดั้แ่ขึ้นรถมาด้วยกัน
“เอ่อ...พี่ตินกลับมาเมืองไทยั้แ่ตอนไหนคะ’’ โรเซล่าเอ่ยถามขึ้น
“พึ่งกลับมาวันนี้” อัสตินตอบ
**แล้วสถานการณ์บนรถก็เกิดการเงียบขึ้นทั้งคู่รู้สึกถึงความประหม่า จนอัสตินเป็ฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง**
“คนนั้นใคร” อัสตินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
“พี่ตินหมายถึง พี่ไบตั้นหรอ” โรเซล่าตอบ
**อัสตินพอได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาจากปากของโรเซล่าเขาค่อยๆหันไปมองโรเซล่าอย่างช้า ด้วยสายตานิ่งๆเขาไม่พอใจที่โรเซล่าเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นอย่างสนิทสนม**
“เอ่อ..เขาเป็ลูกของเพื่อนคุณพ่อค่ะ” โรเซล่าตอบอย่างใจเย็นเพราะเห็นสีหน้าอีกฝ่ายแล้วนั้น เหมือนอัสตินจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่
“จะหมั้นกับเขาหรอ” อัสตินเอ่ยถามขึ้น
“คุณพ่อเขาเป็คนจัดแจงทุกอย่างเลยนะคะโรสไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นกับพี่ไบตั้นเลย”
“แล้วพี่ละ เธอเอาพี่ไปไว้ไหน” อัสตินเอ่ยตัดพ้อ
**โรเซล่าที่ได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมองไปคนข้างๆในใจเธอตอนนี้คือรู้สึกดีมากๆที่วันนี้ตอนนี้คนนี้ๆกลับมาอยู่ข้างเธออีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันอีกเลยั้แ่เธอเด็กๆ**
อัสตินจอดรถข้างฟุตบาทโรเซล่าที่เห็นอย่างจึงเอ่ยถามขึ้น
“พี่ตินจอดรถทำไมคะ”
“พี่มีเื่ที่อยากจะคุยกับเธอเยอะแยะมากมายไปหมดแต่เวลานี้มันคงไม่เหมาะ แต่มีนึงอย่างที่พี่ต้องถามเธอตอนนี้ให้ได้เลยคือ เธอคิดถึงพี่บ้างมั้ย” อัสตินพูด
“คือ....โรส....” โรเซล่าตอบอึกอักเพราะเธอเขินที่จะพูดออกไปว่าเธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกันแต่ถ้าเธอปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้เขาคงจะเสียความรู้สึก เธอเองก็ด้วย
**โรเซล่าไม่ทันได้ตอบกลับไปอัสตินคว้าคอของโรเซล่าเข้ามาใกล้ๆโน้มหน้าข้าไปพร้อมกับบรรจงจูบลงบนริมฝีปากของโรเซล่าอย่างละเมียดละไมโรเซล่าที่ใกับเหตุการณ์ แต่เธอก็ปล่อยใจปล่อยกายไปกับเขา
“อื้มมมมมมมม จ๊วบบบบบบ คิดถึงพี่มั้ย” อัสตินปล่อยจูบ และเอ่ยถามอีกครั้งทั้งๆที่ริมฝีปากของเขายังไม่ปล่อยออกจากโรเซล่าเลย
“ คิดถึงค่ะ คิดถึงมา..ก...” ไม่ท นที่โรเซล่าจะพูดจบอัสตินประกบจูบโรเซล่าอีกครั้งอย่างดูดดื่ม เขาจูบโรเซล่าอยู่อย่างนั้นเนินนานจนเสียงโทรศัพท์ของโรเซล่าดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง
“จ๊วบบบบ’’ เสียงอัสตินถอนจูบออก
กริ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
สายเรียกเข้า คุณพ่อ
“ว่าไงค่ะคุณพ่อ”
“โรสกำลังกลับบ้านแล้วค่ะ”
“เอ่อ..คือโรสกลับกับพี่ตินค่ะคุณพ่อ”
“ค่ะ จะถึงแล้วค่ะ เจอกันที่บ้านนะคะ”
โรเซล่าวางสายจากพ่อของเธอ
เธอมีสีหน้าที่เคร่งเครียดอัสตินที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามออกไป
“เป็อะไร” อัสตินเอ่ยถามพร้อมลูบหัวของโรเซล่าอย่างถนุถนอม
“คุณพ่อสั่งให้รีบกลับบ้านด่วนเลยค่ะโรสกลัว” โรเซล่ามีสีหน้ากังวล
“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่ เราจะไปพบคุณอาด้วยกัน”
** โรเซล่ารู้สึกอุ่นใจ เธอพยักหน้าและทั้งสองก็บึ่งรถมุ่งตรงไปที่บ้านของโรเซล่า
บรื้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนเอี้ยยยดดดดดด
ทั้งสองลงมาจากรถและเดินจับมือกันเข้าไปในบ้านของโรเซล่าทันที่ที่ย่างเก้าเข้าไปในบ้านในห้องนั่งเลนตอนนี้มีทั้งพ่อแม่ของเธอและไบตั้นด้วย โรเซล่ากำมือแน่นอัสตินที่เห็นดังนั้น จึงลูบมือโรเซล่าให้คลายกังวล
“สวัสดีครับคุณหญิงทิพ คุณอเนกแล้วก็สวัสดีครับ” อัสตินเอ่ยสวัสดีพ่อแม่ของโรเซล่า ประโยคสุดท้ายเขาเอ่ยทักทายไบตั้น
“สวัสดีครับ” ไบตั้นตอบ
“สวัสดีจ๊ะอัสตินไม่ได้เจอกันนานเลยนะ โตเป็หนุ่มแล้วดูดีเลยนะ” คุณหญิงทิพพูด
**อัสตินไม่ตอบทำแค่ยิ้มรับอย่างนอบน้อม**
“ผมอยากจะคุยกับคุณอาเื่โรเซล่าครับ” อัสตินเอ่ยเปิดบทสนทนาหลังจากที่ทุกคนอึ้งที่เห็นเขาปรากฏตัวขึ้น
“โรสขึ้นไปบนห้อง เดี๋ยวนี้”อเนกสั่งลูกสาว
“แต่ว่าโรส..”
“พ่อสั่งว่ายังไง ทำตามด้วย”อเนกขึ้นเสียง พร้อมแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ค่ะ” โรเซล่าตอบเสียงหงอย พร้อมกับคลายมือออกจากอัสตินพร้อมโบกมือบายๆเขาอย่างน่าเอ็นดุ
“ไว้พี่จะโทรหานะครับ”อัสตินเอ่ยบอกกับโรเซล่าอย่างเอ็นดู
**โรเซล่าพยักหน้าหงึกๆๆ อย่างน่ารัก**
คล้อยหลังโรเซล่าเดินขึ้นห้องไป ไบตั้นก็พูดขึ้น
“คุณอาครับผมไม่ยอมเสียน้องโรสให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นนะครับ”ไบตั้นกล่าว
อัสตินหันไปมองที่ไบตั้นสายตานิ่งๆ **
“ไบตั้นกลับไปก่อนนะเดี๋ยวหน้าจะจัดการเอง ไม่ต้องเป็ห่วงนะ” อเนกตอบ
“ครับ”พร้อมกับหันไปมองหน้าอัสตินอย่างผู้ชนะ และเขาก็เดินผ่านหน้าอัสตินไป
บทสนทนาอัสตินกับอเนก
“อาไม่คิดว่าตินจะกลับมาเมืองไทยเร็วขนาดนี้นะ”
“ครับและผมก็ไม่คิดว่าคุณอาจะไม่ทำตามคำสัญญาที่เคยลั่นวาจาไว้กับผมเมื่อ 6 ปีก่อนเลยนะครับ”อัสตินพูดพร้อมแสยะยิ้ม
“เอ่อ...อาไม่คิดว่าตินจะยังจำมันได้และอาเองก็เห็นข่าวตินกีบผู้หญิงมากหน้าหลายตาอยู่บ่อยๆอาไม่คิดว่าอาจะยอมยกลูกสาวให้กับคนที่มีข่าวกับผู้หญิงหรอกนะ” อเนกตอบ
“เหอะ..ผมไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากของคุณอเนก”
“ผมอัสติน จอนสันขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า ผู้หญิงที่ชื่อโรเซล่าต้องเป็ของผมแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิยุ่ง และคุณอเนกอย่าลืมนะครับว่าเคยลั่นวาจาอะไรไว้ผมมีเอกสารสัญญาต่างๆ ถ้าคุณอยากจะเสียชื่อเสียงเสียบริษัทผมจะจัดให้หนักๆไม่เหลืออะไรเลยครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”อัสตินกล่าว
“นี่! นายกล้าขู่ฉันหรอ ห้ะ “ อเนกเอ่ยออกะไปอย่างโทสะ
“คนอย่างอัสติน ไม่มีแค่คำขู่ครับเอาจริง” อัสตินกล่าวพร้อมกับหันหลังเดินออกจากบ้านพร้อมสตาร์ทรถออกไป
จบตอน
136
