บทที่ 5 เป็เด็กดี
“ฉันเป็ลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่ พวกท่านรักฉันที่สุด แน่นอนว่าต้องเป็ห่วงฉัน”
เสิ่นเมิ่งเบี่ยงตัวหลบมือของเสิ่นเจียอย่างแเี แล้วเดินไปประคองแขนของลู่ผิง
“แม่ หนูกลับมาแล้ว ก่อนหน้านี้หนูไม่ดีเอง ต่อไปหนูจะเชื่อฟังคำสั่งสอน จะไม่ทำให้พ่อกับแม่โกรธอีกแล้ว”
“ดีแล้วลูก กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” ลู่ผิงแทบไม่กล้าเชื่อว่าลูกสาวจะกลายเป็เด็กดีขึ้นมาทันที แต่พอเห็นลูกสาวกลับมาอย่างปลอดภัย เธอก็คลายความกังวลไปได้มาก
แต่เสิ่นจงเฉิงกลับไม่ยอมเชื่อคำพูดของเธอ เขาจ้องมองแล้วถามย้ำ “แกเลิกกับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ เหรอ”
เสิ่นเมิ่งรีบเดินเข้าไปชงชาด้วยตัวเอง แล้วนำไปให้เสิ่นจงเฉิงอย่างนอบน้อม ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วกล่าวเสียงเบา
“พ่อคะ หนูไม่กล้าโกหกพ่อหรอก ก่อนหน้านี้หนูไม่ดีเอง หนูขอถวายชาแทนสุรา ขอให้พ่อใจเย็นลงได้ไหมคะ”
“หึ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าผิด!” แต่เสิ่นจงเฉิงกลับไม่รู้สึกขอบคุณเลยแม้แต่น้อย “ลูกสาวคนอื่นเขานอนค้างกับผู้ชายง่าย ๆ แบบนี้ แกคิดว่าดูดีหรือไง”
“หนูไม่ได้นอนค้างกับเขา เมื่อคืนหนูนอนคนเดียวที่โรงแรม พ่อคะ หนูยังเป็สาวบริสุทธิ์อยู่ พนักงานโรงแรมกับกล้องวงจรปิดเป็พยานให้หนูได้”
เสิ่นเมิ่งอธิบายอย่างจริงจัง เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสวยคู่นั้นกระจ่างใส
มองดวงตากลมโตสดใสคู่นั้น ไม่รู้ทำไมความโกรธของเสิ่นจงเฉิงถึงได้ลดลงไปครึ่งหนึ่ง เขารับถ้วยชาไปทันที
“แม่แกป่วยเพราะเื่ของแกนี่แหละ! ถ้าครั้งหน้ายังไม่เชื่อฟัง ก็ไม่ต้องกลับมาอีก!”
ถึงแม้เสิ่นจงเฉิงจะพูดเสียงดุดัน แต่ถ้วยชานั้นก็ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากจิบไปอึกหนึ่งแล้ว
แต่ลู่ผิงกลับร้อนใจ ลุกขึ้นยืนจากโซฟา รีบโบกมือ
“ลูกรัก อย่าฟังที่พ่อพูดเลย ถ้ามีอะไรก็บอกพ่อแม่นะ อย่าได้วิ่งออกไปข้างนอกโดยพลการเด็ดขาด ที่นี่คือบ้านของเรา เป็บ้านของหนูตลอดไป”
“คุณแม่…” เธอรู้สึกจมูกแสบ น้ำตาคลอเบ้าในชั่วพริบตา ‘พ่อแม่รักฉันจริง ๆ’
“แม่ไม่ต้องห่วง หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว หนูจะเป็ลูกสาวที่ดีของพ่อกับแม่”
“ดีจ้ะ ลูกรัก”
ลู่ผิงอดสะอื้นไม่ได้ แต่ในใจกลับรู้สึกดีใจ เสิ่นเมิ่งประคองแม่นั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้น ยิ้มอ่อนหวานจะนวดให้แม่ แม่ลูกสองคนเอาแก้มมาแนบชิดกัน ช่างน่ารักเหลือเกิน
พ่อเห็นแม่ลูกสองคนสนิทสนมกัน ความโกรธในใจก็หายวับไปหมด จิบชาทีละอึก ริมฝีปากค่อย ๆ ผุดรอยยิ้ม
บรรยากาศกลายเป็อบอุ่นกลมเกลียวในพริบตา ส่วนเสิ่นเจียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับดูเก้อเขินเป็พิเศษ แต่เธอไม่มีทีท่าจะไปไหนเลยสักนิด
แน่นอนว่าเธอไปไม่ได้ เพราะเธอแอบติดต่อกับเมิ่งเจียงอวี่ไปแล้ว ‘ไอ้ผู้ชายเลวคนนี้ไม่รู้เป็อะไร โทรศัพท์ก็ไม่รับ ข้อความและวีแชตก็ไม่ตอบ ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าไอ้ผู้ชายเลวคนนี้เลิกกับเสิ่นเมิ่งจริง ๆ?’
‘มันจะเป็ไปได้ยังไง แบบนี้แผนการทั้งหมดก็จะยุ่งเหยิงไปหมดน่ะสิ’
เสิ่นเจียอยู่ต่อด้วยหน้าด้าน ๆ ไม่เพียงแค่อยู่ทานมื้อเย็นเท่านั้น ตอนกลางคืนยังจะมานอนบนเตียงของเสิ่นเมิ่งอีก
เสิ่นเมิ่งย่อมรู้ว่าในใจเสิ่นเจียกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่แสดงออกมา ั้แ่โต๊ะอาหารจนถึงห้องนอน เธอก็ทำเป็เมินหญิงสาวไปเลย
จนกระทั่งฉันอาบน้ำเสร็จขึ้นเตียงนอน เสิ่นเจียก็ค่อย ๆ เข้ามาหาพร้อมกับยิ้มเจื่อน ๆ
“น้องสาว เธอโกรธพี่หรือเปล่า”
“ฉันจะโกรธเธอทำไมกัน” เสิ่นเมิ่งตอบรับอย่างขอไปที ขณะกำลังเช็ดผมอยู่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
“แต่เสิ่นเจีย การเป็คนไม่ควรชั่วร้ายเกินไปนะ เป็เธอเองที่แนะนำฉันให้หนีออกจากบ้านไปหาเมิ่งเจียงอวี่ แล้วทำไมถึงได้หันหลังกลับมาฟ้องพ่อแม่ฉันว่า ฉันไม่ให้เกียรติตัวเองและไปนอนกับผู้ชายล่ะ”
“ฉัน… ฉันไม่ได้ทำ!” เสิ่นเจียปกปิดความร้อนรนของเธอ ดูเหมือนจะรู้สึกน้อยใจเป็พิเศษ
“ฉันแค่หลุดปากไปโดยไม่ได้ตั้งใจ! เมิ่งเมิ่ง พวกเราเป็เพื่อนสนิทกันมาตลอดไม่ใช่เหรอ…”
“เฮอะ!” เสิ่นเมิ่งหัวเราะเ็า เงยหน้ามองไปที่เสิ่นเจียที่กำลังพยายามแสดงละครต่อหน้าเธอ
ผู้หญิงคนนี้แสดงได้แย่ขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงไม่เคยจับได้เลยล่ะ หรือว่าโง่เกินไปกันนะ!
1K
