บทที่ 11
กลับบ้านเดิม
วันต่อมาสามคนพ่อแม่ลูกหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อยหนิงเหมยจูจึงอุ้มสามีใส่ในรถเข็น จากนั้นจึงเดินออกมาหน้าประตูรั้ว วันนี้เธอเตรียมของไปเยี่ยมแม่และน้องชายไม่น้อยหวังเพียงว่าทั้งสองคนจะไม่เป็อย่างที่เธอหวั่นใจและกลัวก็แล้วกัน
หนิงเหมยจูเข็นรถให้สามีนั่งส่วนเสี่ยวลู่เดินข้างๆ คอยจับมือพ่อไม่ปล่อยสามคนพ่อแม่ลูกเดินไปตามทางของหมูบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปบ้านหนิง ที่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ระหว่างทางมีชาวบ้านเมียงมองอย่างแปลกใจในสิ่งที่หนิงเหมยจูกระทำเพราะั้แ่ที่หนิงเหมยจูแต่งงานกับลูกชายคนที่สี่ของบ้านตงนั้นเธอไม่เคยสนใจลูกและสามีเลยมีแต่แต่งตัวสวยแล้วเดินไปเดินมาทั่วหมู่บ้านไม่คิดที่จะทำอะไรหากไม่พอใจใครก็จะะโด่าหรือหาเื่ตบตีเขาไปทั่ว
แต่วันนี้ทำไมเธอจึงเดินมาพร้อมกับลูกและสามีอีกทั้งดูเหมือนว่าตงซีเฉินจะกลายเป็คนพิการแล้วหลายเดือนที่เขาไม่ยอมออกจากบ้านคืออะไรแล้วทำไมวันนี้เขาจึงเลือกที่จะออกมาและทางที่ทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้าไปมันคือทางไปบ้านหนิงไม่ใช่เหรอแล้วนั่นคืออะไรเด็กน้อยเสี่ยวลู่ลูกติดของตงซีเฉินดูเธอไม่กลัวหนิงเหมยจูเลยสักนิดแถมยังเรียก หนิงเหมยจูว่าแม่ โอ๊ะนี่พระอาทิตย์ขึ้นผิดทางหรือว่าจะเกิดภัยหนาวกันแน่ชาวบ้านทั้งหลายต่างก็คิดคนละทิศละทาง แต่ก็มีชาวบ้านบางคนอดไม่ได้จึงเลือกที่จะถามตงซีเฉินแทน
"ซีเฉินจะไปไหนกันเหรอ แล้วอาการาเ็เป็ยังไงบ้าง"ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยทัก หนิงเหมยจูได้ยินเสียงชาวบ้านร้องทักสามีเธอจึงหยุดเดิน
"ดีขึ้นแล้วครับ ผมและครอบครัวจะไปเยี่ยมแม่ยายครับป้า"ตงซีเฉินพูดเสียงดังฟังชัด ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้มชาวบ้านคนอื่นที่ได้ยินความรู้สึกของพวกเขาตอนนี้เหมือนกับมีไม้ใหญ่ฟาดมาที่หัว
"เราสามคนขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวจะสาย"ตงซีเฉินเมื่อเห็นท่าทางของชาวบ้านเขาก็ไม่พูดอะไรต่อก่อนจะขอตัวจากไปทันทีไม่นานทั้งสามคนได้เดินมาถึงบ้านหนิงอย่างที่้า
หนิงเหมยจูได้แต่ขมวดคิ้วเพราะได้ยินเสียงโวยวายมาจากหลังบ้านซึ่งนั้นคือเสียงชายที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อของร่างนี้กำลังดุด่าฟู่เจียจิ่นแม่ของหนิงเหมยจูและหนิงฮุ่ยหมินของชายของเธออยู่
"เสี่ยวลู่หนูต้องเอามือปิดหูไว้นะคนเก่งห้ามจำในสิ่งที่ไม่ดีเด็ดขาดเข้าใจไหมลูกรัก" หนิงเหมยจูบอกลูกน้อยก่อนจะอุ้มนั่งบนตักของสามีและให้เขากอดลูกสาวไว้ในเมื่อพี่ซีเฉินบอกว่าขาของเขาไม่มีความรู้สึกแล้วให้ลูกสาวนั่งบนตักคงไม่เป็อะไร
"พี่กอดลูกไว้นะ หากเจอภาพไม่ดีก็ปิดตาลูกด้วยฉันไม่อยากให้เสี่ยวลู่เห็นความรุนแรง" หนิงเหมยจูบอกกับสามีก่อนจะเข็นรถไว้ใต้ต้นไม้หน้าบ้านจากนั้นเธอจึงถีบประตูรั้วและไม่สนใจว่ามันจะพังหรือไม่
"เพราะเธอเลี้ยงนังเหมยจูไม่ดี ทำให้นิสัยของมันถึงชั่วได้แบบนี้มันกล้าดียังไงทำร้ายหวยซินและเพ่ยชิงเจ็บหนักแบบนี้"หนิงฮวนด่าภรรยาคนแรกด้วยความไม่พอใจ เมื่อวานเขายังไม่ใส่ใจมาก แต่วันนี้ภรรยาอีกคนของเขาและลูกสาวกลับเจ็บมากกว่าเมื่อวานแทบจะเดินไม่ไหว
"พี่ฮวน พี่ก็รู้ว่าถ้าไม่มีใครไปหาเื่หรือวุ่นวายกับเหมยจูเธอจะทำร้ายกลับหรือไงทำไมพี่ไม่ไปถามภรรยาและลูกสาวของพี่ล่ะว่าไปหาเื่อะไรเหมยจูหรือเปล่า"
ฟู่เจียจิ่นเถียงกลับตลอดชีวิตนี้เธอทนมามากพอแล้ว เธอยอมมามากพอแล้วยอมแม้กระทั่งเป็คนไปขอภรรยารองอย่างหวยซินให้ด้วยตัวของเธอเองเพราะตอนนั้นแม่สามีกดดันว่าเธอไม่มีลูกชายอีกอย่างเื่ที่ลูกสาวอย่างเหมยจูของเธอไปทำร้ายภรรยาและลูกรักของสามีนั้นเธอไม่มองว่าเหมยจูผิดถ้าสองแม่ลูกนั่นไม่หาเื่ลูกสาวของเธอ เหมยจูคงไม่เล่นงานหนักขนาดนี้ไม่ว่าเหมยจูจะร้ายยังไงแต่สำหรับเธอเหมยจูคือลูก
"นี่แกกล้าเถียงฉันเหรอเจียจิ่น ถ้าฉันบอกว่ามันผิด มันก็ต้องผิดเธอไปหามันเดี๋ยวนี้นะ และให้มันมาขอโทษหวยซินเลยเพ่ยชิง"หนิงฮวนบังคับให้ภรรยาไปหาลูกสาวเพื่อให้มาขอโทษภรรยารักของเขาแต่ฟู่เจียจิ่นไม่ยินยอม ทำให้เขาโกรธจนเืขึ้นหน้า จึงได้ง้างมือตบภรรยาสุดแรงแต่กลายเป็หนิงเหมยจูเอาหน้าตัวเองไปรับแรงตบในครั้งนี้แทนฟู่เจียจิ่นเห็นว่าใครที่มารับแรงตบแทนเธอจึงร้องเรียกอย่างใ
"เหมยจู/พี่ใหญ่" ฟู่เจียจิ่นน้ำตาไหลไม่คิดว่าลูกสาวจะทำแบบนี้ถึงแม้ว่าร่างกายเธอจะไม่โดนตบให้เจ็บแต่เมื่อเห็นว่าลูกสาวเจ็บหัวอกคนเป็แม่เจ็บยิ่งกว่า
"แม่หนูไม่เป็อะไร ฮุ่ยหมินนายเป็อะไร ทำไมดูเหมือนาเ็"หนิงเหมยจูนั้นไม่มีความรู้สึกเจ็บที่โดนตบเพราะตอนเป็สตั๊นท์เกิร์ลเวลาผิดคิวมันเจ็บกว่านี้เยอะแต่พอเห็นสภาพน้องชายจึงอดขมวดคิ้วถามไม่ได้หนิงฮุ่ยหมินเห็นว่าพี่สาวถามด้วยความเป็ห่วงความเจ็บแค้นที่โดนกระทำมาตลอดจึงพูดให้พี่สาวฟังว่าเขาโดนคนเป็พ่อทุบตีระบายความโกรธเมื่อวานพอรู้ว่าลูกและภรรยาสุดที่รักโดนพี่ใหญ่ของเขาทำร้ายมา
"เจ็บไหมฮุ่ยหมิน แล้วทำไมไม่ไปโรงเรียน"หนิงเหมยจูสงสารน้องชายจับใจเื่ทั้งหมดเกิดมาจากเธอควรจะมาลงที่เธอไม่ใช่กับน้องชายหรือผู้เป็แม่
หนิงฮุ่ยหมินไม่เคยได้รับความอ่อนโยนและน้ำเสียงที่อบอุ่นแบบนี้เขาได้แต่ตาแดงและบอกว่าไม่เจ็บ
"ไม่เจ็บครับพี่ ก่อนหน้านี้เจ็บกว่า ส่วนเื่เรียน..."หนิงฮุ่ยหมินไม่กล้าพูดว่าพ่อบังคับให้เขาลาออกทั้งๆ ที่เขาใกล้จะเรียนจบแล้วแต่เขากลับใช้สายตามองไปที่พ่อแทนเพื่อให้พี่สาวของเขารู้ว่าต้นเหตุมาจากอะไร
"ไม่เป็ไร เื่เรียนเราค่อยคุยกันยังไงนายก็ต้องกลับไปเรียนต่อให้จบและต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้หน้าที่ของนายหลังจากนี้มีเพียงแค่นั้น ส่วนที่เหลือพี่จัดการเอง"หนิงเหมยจูบอกน้องชายด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นก่อนจะหันกลับมามองชายที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อด้วยสายตาที่ดุดันในเมื่อเธอฝากคำเตือนมาแล้วถ้าอย่างนั้นมันก็พังกันไปข้างหนึ่งก็แล้วกัน หลังจากนี้อยู่ที่แม่จะตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงจะไปอยู่กับเธอหรือจะยอมอยู่ที่นรกแห่งนี้
"แกมาทำไมนังลูกชั่ว" หนิงฮวนไม่คิดว่าหนิงเหมยจูจะมาที่นี่เมื่อเห็นหน้าเธอทำให้เขาใไปเหมือนกันพอนึกถึงคำพูดที่ภรรยาบอกว่านังเหมยจูฝากมาบอกอะไรทำให้หน้าเขาเริ่มซีด เพราะรู้ดีว่าลูกชั่วคนนี้พูดจริงทำจริงเพราะไม่อย่างนั้นมันคงไม่หาวิธีชั่วๆบังคับให้เ้าลูกชายบ้านตงแต่งเธอออกไปแน่นอน
"เมื่อวานฉันฝากคำเตือนมากับภรรยาและลูกสุดที่รักของคุณแล้วไม่จำเข้าสมองเลยใช่ไหมว่าถ้าแม่และฮุ่ยหมินมีรอยแม้แต่แมวข่วนฉันจะพังทุกอย่างให้ราบ"หนิงเหมยจูจ้องตาไม่หลบและพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเ็าทำให้หนิงฮวนเย็บวาบไปทั้งหลัง
"แกกล้าเหรอ ฉันเป็พ่อแกนะ"
"แน่ใจเหรอว่าเป็พ่อ มีพ่อที่ไหนทำกับลูกเมียแบบนี้และที่สำคัญคุณตบหน้าฉัน นั่นคือการตอบแทนบุญคุณที่ทำให้ฉันเกิดมาแล้วเพราะอย่างนั้นเราไม่มีบุญคุณต่อกันอีก" หนิงเหมยจูพูดไปด้วยค่อยๆเดินเข้าหาหนิงฮวนอย่างช้าๆก่อนจะหันกลับมาถามแม่ด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง
"แม่กับฮุ่ยหมินจะไปอยู่กับหนูไหม"
"ไป แม่ไปลูก" ฟู่เจียจิ่นตอบรับแบบไม่ต้องคิด
"ผมก็ไปครับพี่ใหญ่ ไม่ว่าจะยังไงผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วแต่ว่าพี่เขยจะยอมไหมครับ"
"ยอมสิหากแม่ยายกับนายไม่รังเกียจที่บ้านฉันจนและไม่รังเกียจลูกเขยคนนี้"ตงซีเฉินเห็นภรรยาหายเข้ามาพักใหญ่เขากลัวว่าเธอจะเกิดเื่จึงให้ลูกสาวกอดคอเขาไว้แล้วใช้มือเข็นรถเข้ามา
********************
662
