พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]

        “เรื่องอะไร”โม่เสวี่ยถงหลับตาลงพิงหมอนนุ่มถามเสียงเรียบ

        “บ่าวก็ยังไม่รู้แน่ชัดเมื่อครู่มีคนกลุ่มหนึ่งพาคุณหนูใหญ่เข้ามา โม่เยี่ยได้ยินเสียงจึงออกไปดูบอกว่าเป็นขันทีสองสามคนแม้แต่ฟางอี๋เหนียงที่ถูกกักบริเวณอยู่นายท่านก็ยังให้คนไปตามตัวมา ตอนนี้นายท่านพาคุณหนูใหญ่ไปที่เรือนฝูฉิงแล้วเจ้าค่ะ”โม่หลันเองก็รู้ไม่มากนักแต่หากเป็นเรื่องเมื่อตอนกลางวันนางกระจ่างใจยิ่ง

        เหตุเกิดในวังหลวงย่อมเป็นไปได้ทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่โม่เสวี่ยหมิ่นปรารถนาจะเป็นที่หมายตาของฉู่อ๋อง คิดจะอาศัยรูปโฉมของตนปีนป่ายสู่ตำแหน่งชายาแต่โม่เสวี่ยถงรู้ว่านั่นเป็นเพียงฝันลมๆ แล้งๆ

        ชาติภพที่แล้วในช่วงเวลานี้ผู้ที่เข้าวังพร้อมกับนางก็คือโม่เสวี่ยหมิ่นถึงเวลาตนเองกลับถึงจวน จึงไม่ได้ยินข่าวว่าโม่เสวี่ยหมิ่นไปพัวพันกับเหล่าองค์ชายแต่ด้วยนิสัยของนางผู้ใดก็ไม่น่าเย้ายวนใจเท่าองค์ชายที่มีทั้งสถานะสูงส่งและมีอำนาจบารมียิ่งใหญ่ใกล้ชิดบัลลังก์มังกรอีกแล้วรัฐทายาทหมิงกั๋วกงแม้จะสูงศักดิ์แต่ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับองค์ชายที่มีบรรดาศักดิ์อ๋องสามพระองค์นั้น

        ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้โม่เสวี่ยหมิ่นก็ยังคงฝันเฟื่องไม่เปลี่ยนแปลงคาดไม่ถึงว่างานเลี้ยงครั้งนี้จะเป็นงานดับฝันตัดหนทางตะกายสู่ที่สูงของนางโดยสิ้นเชิง ชาติที่แล้วนางก็ตามหลังโหยวเยวี่ยเฉิงอยู่หลายปีแต่ก็ไร้ผล หรือว่า... อาจมีสาเหตุมาจากเรื่องนี้

        “โม่เยี่ยล่ะ?”

        “นางเพิ่งบอกกับบ่าวว่าจะไปเฝ้าจับตาสังเกตการณ์ที่เรือนฝูฉิงแล้วจะกลับมารายงานให้คุณหนูรับทราบเจ้าค่ะ” ในบรรดาสาวใช้ประจำตัวของโม่เสวี่ยถงโม่หลันย่อมกระจ่างใจที่สุดว่าโม่เยี่ยมิใช่สาวใช้ธรรมดาปรกติก็ค่อนข้างสนิทสนมกับนาง

        “นางกลับมาเมื่อไรก็ปลุกข้าด้วยแล้วกัน” โม่เสวี่ยถงหาวหวอดอย่างเกียจคร้านแล้วหาตำแหน่งที่สบายที่สุดทิ้งตัวหลับต่อ

        “เจ้าค่ะ”โม่หลันยกเชิงเทียนออกไป

        โม่เสวี่ยถงรู้สึกหลับสบายยิ่งยามตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โม่เยี่ยก็กลับมาแล้วโม่หลันเข้ามาปรนนิบัติล้างหน้าแต่งตัวให้ ส่วนโม่เยี่ยก็ยืนรายงานสิ่งที่ได้พบเห็นและได้ยินมา

        “เจ้าว่าคุณหนูใหญ่ไปมีเรื่องกับผู้สูงศักดิ์และยังล่วงเกินคนผู้นั้นด้วยหรือ” โม่เสวี่ยถงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งถามเรียบๆโม่หลันกำลังแปรงผมยาวดำขลับให้นางอย่างพิถีพิถันภาพใบหน้าหญิงสาวที่สะท้อนอยู่บนกระจกทองเหลืองสดใสไร้เดียงสาร่างน้อยบอบบางน่าทะนุถนอมเหมือนกระเบื้องเคลือบที่แตกหักง่ายแต่ภายใต้บรรยากาศยามรุ่งสางที่แสงแรกแห่งอรุณยังไม่ทอทาบขอบฟ้ากลับสะท้อนให้เห็นความเยือกเย็นประหนึ่งน้ำแข็งเหมันต์

        “บ่าวเห็นใบหน้าของคุณหนูใหญ่มีรอยนิ้วมือสองรอยเสื้อผ้ายับยุ่ง แม้กระทั่งทรงผมก็หลุดลุ่ยกระจัดกระจายเจ้าค่ะ” เมื่อวานโม่เยี่ยมิได้นอนตลอดคืนออกไปปะปนกับในกลุ่มสาวใช้ที่อยู่นอกเรือน แม้ว่าจะอยู่ไกลออกมา แต่นางเป็นผู้มีวรยุทธ์ทักษะในการมองเห็นและการได้ยินล้วนไม่เลว จึงรับรู้เรื่องราวโดยรวมได้ชัดเจน

        ในวังหลวงมีผู้สูงศักดิ์ไม่น้อยไม่ว่าจะเป็นผู้ใดโม่เสวี่ยหมิ่นก็ไม่อาจล่วงเกินได้ทั้งสิ้นแต่ผู้ที่สามารถใช้ขันทีให้มาส่งคุณหนูสกุลสูงผู้หนึ่งออกมาจากวังหลวงยามค่ำคืนได้ย่อมมิใช่ผู้สูงศักดิ์ธรรมดา

        ด้วยความลุ่มลึกของโม่เสวี่ยหมิ่นไฉนจึงถึงกับควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่ไปล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นได้โม่เสวี่ยถงรู้ซึ้งถึงขีดความอดทนของโม่เสวี่ยหมิ่นดีกว่าใครเมื่อชาติที่แล้วกว่านางจะเผยโฉมหน้าอำมหิตที่แท้จริงออกมาก็คือวาระสุดท้ายที่กรอกสุราพิษให้ตนเอง

        “โม่จิ่นไม่ได้กลับมาด้วยเจ้าค่ะ”ในสมองพลันเกิดลำแสงสว่างวาบคำกล่าวประโยคนี้คือสิ่งยืนยันที่แน่ชัด

        “ใช่เจ้าค่ะบ่าวไม่เห็นโม่จิ่นเลย คนที่วังหลวงส่งกลับมา มีแค่คุณหนูใหญ่คนเดียวเจ้าค่ะ”

        เรือนฝูงฉิงชุลมุนวุ่นวายกันไปหมดทั้งสาวใช้รุ่นเล็กรุ่นใหญ่ถูกไล่ให้ไปอยู่นอกเรือน โม่เยี่ยจับตาสังเกตอยู่ตลอดเวลาจึงพบว่าผู้ที่ออกมามีเพียงโม่ซิ่วคนเดียวแต่โม่จิ่นผู้จองหองกลับไม่เห็นแม้แต่เงาจากที่ไปแอบสอบถามมาจึงทราบว่ามีเพียงโม่เสวี่ยหมิ่นคนเดียวที่ถูกส่งกลับมา

        เมื่อเกิดเรื่องราวฉาวโฉ่สาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่งที่รู้เรื่องราวย่อมไม่อาจมีชีวิตรอดออกมาเมื่อชาติภพที่แล้วเคยนึกว่าสิ่งที่ลั่วหมิงจูเล่าให้นางฟังเป็นเพียงข่าวลือที่ไม่น่าเชื่อถือบัดนี้มาไตร่ตรองดู เรื่องเหล่านี้มีแนวโน้มเชื่อถือได้มากกว่าครึ่งจริงๆ

        ลั่วหมิงจูเคยเตือนให้นางระวังโม่เสวี่ยหมิ่นตอนนั้นนางเอ่ยถึงเรื่องนี้ บอกว่าโม่เสวี่ยหมิ่นมีประวัติไม่ดี เข้าวังไปก็ส่งจดหมายนัดพบฉู่อ๋องเป็นการส่วนตัวแต่คิดไม่ถึงว่าองค์ชายใหญ่จะไม่ได้มา ผู้มากลับเป็นองค์หญิงห้าและโยนจดหมายฉบับนั้นใส่หน้า

        จดหมายฉบับนั้นเป็นหลักฐานยืนยันว่าโม่เสวี่ยหมิ่นทำสิ่งไร้ยางอายคิดหมายจะจับฉู่อ๋องหลังจากถูกตบหน้าสั่งสอนไปสิบกว่าที แล้วส่งตัวกลับจวนเมื่อชาติภพก่อนโม่เสวี่ยหมิ่นเข้าวังก็ถูกดับฝันด้วยเหตุนี้ได้ยินมาว่าพอฮองเฮาทรงทราบเรื่องก็กริ้วจัด ส่งคนมาด่าทอนางมิหนำซ้ำยังปล่อยข่าวลือว่า “สตรีผู้นี้ร่านราคะฝ่าฝืนระเบียบเข้าวังโดยมิได้รับอนุญาต”

        ตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัวทำให้ความฝันของโม่เสวี่ยหมิ่นที่หมายขยับฐานะสู่ที่สูงต้องพังทลายไม่เป็นท่านับตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีการติดต่อสานสัมพันธ์กับตระกูลสูงอื่นๆ อีกเลย

        ข่าวลือในชาติภพก่อนได้ปรากฏให้เห็นต่อหน้าในชาติภพนี้ริมฝีปากเล็กยิ้มเยาะอย่างไร้สุ้มเสียงชาตินี้โม่เสวี่ยหมิ่นเลิกหวังจะเหยียบย่ำนางเพื่อตะกายขึ้นสู่ตำแหน่งสูงไปได้เลย...

        กล่าวว่าเรื่องนี้มีผู้หวังดีพยายามปกปิดแต่นางกลับไม่คิดเช่นนั้น หากพิจารณาด้วยเหตุผลแล้วอย่างมากตำหนักฉู่อ๋องก็แค่รับอนุชายาเพิ่มเข้ามาคนหนึ่งบิดาก็ยังคงได้รับความสำคัญจากฝ่าบาทเหมือนเดิมฮองเฮามีความจำเป็นใดต้องกระทำการไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้ด้วยเล่า

        “โม่หลันไปหาแม่นมสวี่ บอกให้สอบถามและพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ไปสอบถามจากหลายๆ คนหน่อย หากมีคนถามถึงโม่จิ่น ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง” โม่เสวี่ยถงกล่าวเสียงเรียบ

        “ให้ป้าสวี่ไปจะไม่ทำให้นายท่านแคลงใจคุณหนูหรือเจ้าคะ” โม่หลันไตร่ตรองดูก็เข้าใจเหตุผลของผู้เป็นนายแต่ยังอดห่วงไม่ได้

        “ข้าเพียงแค่ห่วงใยพี่สาวเท่านั้นคนรับใช้ในจวนมีมากมาย คนเยอะเรื่องซุบซิบนินทาก็ย่อมมีมากคุณหนูที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนเช่นข้าจะควบคุมปากของพวกเขาได้หรือ” โม่เสวี่ยถงคลี่ริมฝีปากเล็กน้อย กล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “บิดาของโม่จิ่นฟางอี๋เหนียงเป็นคนสนับสนุนขึ้นมา ทั้งยังเป็นผู้ดูแลประตูรองของจวนมารดาของนางเป็นหัวหน้าโรงครัว ที่บ้านดูเหมือนจะมีพี่น้องคนหนึ่ง สุขภาพไม่ค่อยดีไม่ได้มีหน้าที่การงานใดในจวนเจ้าค่ะ” โม่หลันกับโม่จิ่นเกิดในครอบครัวที่อยู่ในจวนนี้จึงรู้เรื่องราวของกันและกันเป็นอย่างดี

         “พี่หญิงใหญ่กลับมา แต่กลับไม่เห็นบุตรสาวของตนเองกลับมาด้วย ย่อมมีคนร้อนใจยิ่งกว่าพวกเราเพียงแต่ตอนนี้เกรงว่าจะยังไม่รู้เรื่องเท่านั้น” โม่เสวี่ยถงลุกขึ้นยืนอย่างไม่อนาทรร้อนใจเรือนผมยาวที่ยังไม่ได้รวบขึ้น ทิ้งตัวสยายลงคลุมแผ่นหลังหมุนตัวมายืนนิ่งที่ริมหน้าต่าง ท้องฟ้ายามต้นเหมันต์สว่างช้าเวลานี้ภายนอกยังแทบไม่เห็นแสงสว่าง

        แสงแห่งอรุโณทัยยังไม่อาจฝ่าความมืดมิดสุดท้ายของวันเก่าออกมาได้ยามนี้หากมีคนหนีออกไป ในจวนย่อมไม่มีผู้ใดพบเห็นไม่ว่าท่านพ่อหรือโม่เสวี่ยหมิ่นต่างหมดเรี่ยวแรงไปกับเรื่องเมื่อคืนย่อมไม่มีใครสนใจว่าในจวนจะมีผู้ใดหลบหนีออกไปหรือไม่

        “โม่หลันเจ้ารีบไปเถอะ แม่นมสวี่รู้จักคนเก่าแก่ในจวนทั้งหมดหากมีอะไรสงสัยก็สามารถถามให้รู้ความได้” คำบอกเล่าเหล่านี้ย่อมถูกส่งต่อไปอย่างรวดเร็วเจ้านายทั้งหลายยังไม่ตื่น ไม่มีใครมาควบคุมบรรดาบ่าวไพร่เรื่องของโม่เสวี่ยหมิ่นก็จะแพร่ออกไปนอกจวนในไม่ช้า

        “เจ้าค่ะบ่าวจะรีบไปบอกท่านป้าสวี่เดี๋ยวนี้” เห็นคุณหนูของตนมีท่าทางมั่นใจโม่หลันก็ตัดสินใจทันที หมุนหัวยกม่านขึ้น แล้วรีบวิ่งไปหาสวี่มามาที่เรือนข้างฝั่งขวาทันที

        โม่เสวี่ยถงหมุนตัวกลับเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งโม่เยี่ยรับแปรงสำหรับสางผมมาจากโม่หลัน คิดจะมุ่นมวยผมให้โม่เสวี่ยถงต่อแต่ถูกนางห้ามไว้และรับแปรงจากมือโม่เยี่ยมาสางผมด้วยตนเอง ก่อนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

        “โม่เยี่ยเจ้าเข้ามาอยู่ในจวนได้ไม่นาน แต่คงจะรู้จักประตูด้านหลังแล้วกระมัง”

        “บ่าวทราบเจ้าค่ะที่นั่นมีท่านยายคนหนึ่งเป็นผู้ดูแลอยู่ ยามนี้ก็คงไปเปิดประตูแล้วและให้ผู้อาวุโสอีกสองคนเฝ้าประตูไว้ คิดจะลอบออกไปไม่ใช่เรื่องง่าย” แม้ว่าโม่เยี่ยจะไม่ทราบว่าโม่เสวี่ยถงคิดจะทำสิ่งใดแต่ย่อมตระหนักได้ว่าสิ่งที่เจ้านายเพิ่งเอ่ยถึงย่อมมีความหมายซ่อนเร้นจึงรายงานสิ่งที่นางต้องการรู้

        “เจ้าไปที่ประตูหลังล่อบ่าวสองคนนั้นออกมาก่อนหากมีคนเฝ้าอยู่ตลอดจะให้คนหนีออกไปก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย” โม่เสวี่ยถงเอ่ยปากเบาๆริมฝีปากราวกับผลอิงเถาน้อยๆ ยามขยับดูงดงามน่ารักไร้เดียงสาแต่กลับทำให้คนรู้สึกหนาวสะท้านได้อย่างน่าประหลาด สีหน้าอมยิ้มบางๆกลับมองไม่เห็นความยินดี

        โม่เยี่ยรับคำสั่งแล้วก็ไม่ถามสิ่งใดอีกหมุนตัวเลิกม่านขึ้นเดินออกไปราวกับว่าสิ่งที่นางสนใจก็คือการยุให้สาวใช้สองคนที่เฝ้าประตูทะเลาะกันแล้วค่อยแยกพวกนางออกมา

        นับตั้งแต่โม่เสวี่ยถงเอาตัวลงไปอยู่ในถังน้ำเย็นจัดในวันที่อากาศหนาวเหน็บเพื่อซ่อนตัวจากซือหม่าหลิงอวิ๋นโม่เยี่ยก็ทราบว่าคุณหนูผู้นี้มิได้อ่อนแอดั่งที่แสดงให้เห็นจากภายนอก ความเด็ดขาดและความโหดร้ายเยี่ยงนั้นแม้แต่บุรุษที่มีความคิดลึกซึ้ง ยังไม่แน่ว่าจะทำได้

        โหดร้ายกับผู้อื่นทำง่ายแต่โหดร้ายกับตนเอง... จะมีสักกี่คนที่ทำได้

        โม่อวี้เห็นสาวใช้ทั้งสองคนไปกันหมดแล้วจึงเข้าไปช่วยมุ่นผมแบบเรียบง่าย แต่ไม่ทิ้งความสง่างามให้กับโม่เสวี่ยถงแทน

        หลังจากนั้นโม่เสวี่ยถงก็ไปโรงครัวเล็กที่อยู่ภายในเรือนแล้วลงมือตุ๋นโจ๊กและทำอาหารจานเล็กด้วยตนเอง เวลายังเช้าอยู่เมื่อคืนดึกดื่นค่อนคืนแล้วท่านพ่อก็ยังไม่ได้นอน วันนี้คงตื่นไม่เช้านัก

        โม่เสวี่ยถงทำอาหารเสร็จเรียบร้อยก็ล้างมือและพาโม่อวี้ไปที่ห้องหนังสือด้านนอกของบิดา ช่วงนี้บิดานอนที่ห้องหนังสือทุกวันไม่เข้ามาเรือนชั้นใน แม้แต่เรือนของอี๋เหนียงอีกสองคนก็ไม่ได้ไปเมื่อเข้าไปถึงประตูก็เห็นบ่าวชายที่รับใช้ประจำตัวของบิดาสีหน้าอมทุกข์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าประตูเมื่อเห็นโม่เสวี่ยถง ดวงตาพลันสว่างวาบ รีบวิ่งมาหาแล้วค้อมกายคารวะ “คารวะคุณหนูสาม”

        “ท่านพ่อเล่า?”

        “นายท่านเพิ่งตื่นแต่กลับไม่มีอารมณ์จะรับสำรับเช้า ยามนี้กำลังอ่านเอกสารราชการอยู่ขอรับ” บ่าวชายตอบอย่างกลัดกลุ้ม พลางชี้ไปที่กล่องอาหารด้านข้าง

        ในบ้านเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นและยังเกี่ยวข้องกับวังหลวงบิดาจะหลับลงได้อย่างไร ยามนี้ตื่นแล้ว เกรงว่าเมื่อคืนคงไม่ได้นอนเท่าไรกระมังเรื่องนี้คงทำให้บิดารู้สึกละอายใจแต่ความแค้นระหว่างนางกับโม่เสวี่ยหมิ่นจำเป็นต้องมีหนึ่งคนที่เป็นผู้สูญเสียเรื่องบางเรื่องถูกกำหนดไว้แล้ว นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้

        “เจ้าไปก่อนเถอะไปเตรียมจัดอาภรณ์ของท่านพ่อให้เรียบร้อย” หลังจากพยักหน้าให้บ่าวผู้นั้นออกไปโม่เสวี่ยถงก็หันกลับมารับจานอาหารจากโม่อวี้ แล้วสั่งให้นางเฝ้าอยู่ด้านนอกส่วนตนเองก็ผลักประตูเดินเข้าไป

        วันนี้เดิมทีเป็นวันหยุดพักผ่อนของบิดาแต่เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น บิดาจำเป็นต้องออกไปฟังข่าว

        ภายในห้องหนังสือโม่ฮว่าเหวินนั่งกุมศีรษะ หลับตาหัวคิ้วขมวดแน่น ใต้ตาเป็นวงหมองคล้ำแค่ดูก็รู้ได้ว่าคงแทบไม่ได้นอน คงจะกลัดกลุ้มเรื่องของโม่เสวี่ยหมิ่นทั้งคืนความรู้สึกผิดหวังเอ่อล้นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

        ยามถูกทิ้งให้อยู่ที่เมืองอวิ๋นเฉิงคนเดียวไม่รู้ว่าท่านพ่อจะคิดถึงนางเช่นนี้หรือไม่ สองวันมานี้ท่านพ่อก็ดีกับตนเองอย่างยิ่งกล่าวได้ว่าไว้เนื้อเชื่อใจโดยไม่มีเงื่อนไข

        ท่านพ่อเชื่อมั่นในตัวนางจริงๆหรือเชื่อมั่นเพราะรู้สึกละอายใจที่เคยผิดต่อนางยิ่งไปกว่านั้นความไว้วางใจนี้ก็ต้องดูว่าใครเป็นใคร นางบอกได้เลยว่าอี๋เหนียงที่เขาเชื่อใจมากที่สุดคือนางจิ้งจอกที่สวมอยู่ในร่างมนุษย์ที่งดงามคือคนที่นางสงสัยว่าเป็นผู้ที่ทำร้ายท่านแม่จนตายและเขายังภูมิใจในบุตรสาวคนโตเป็นหนักหนา ทั้งที่สตรีนางนั้นจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตวางแผนทำลายตนเองทุกอย่าง หากบอกท่านพ่อว่าชาติที่แล้วตนเองถูกพวกนางสองคนทำร้ายจนตายท่านพ่อจะเชื่อหรือไม่

        ในโลกนี้ไม่มีความเชื่อมั่นโดยไม่มีสาเหตุไม่มีความรักความโปรดปรานโดยไร้เหตุผล นางมิได้ตำหนิบิดาของตนเองเพราะบิดาก็ถูกพวกนางสองแม่ลูกปิดหูปิดตาเช่นเดียวกันเมื่อชาติก่อนกว่านางจะรู้ความจริงทั้งหมดก็เป็นวาระสุดท้ายของชีวิตที่แท้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในแผนการของผู้อื่น แม้แต่ชีวิตก็ถูกผู้อื่นกำหนดไว้แล้วและยังต้องพลีด้วยชีวิตอีกบัดนี้นางรู้กระจ่างทุกสิ่งทุกอย่างแต่บิดาไม่เคยผ่านเรื่องราวเหล่านี้มาก่อนจึงไม่รู้อะไรเลย

        “ท่านพ่อทำไมแม้แต่โจ๊กก็ยังไม่กินเล่า รู้สึกไม่สบายหรือไม่หากไม่สบายก็ต้องให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการ อย่าปล่อยเลยตามเลยถงเอ๋อร์จะร้อนใจไปด้วยนะเจ้าคะ” นางยืนอยู่หน้าประตูเก็บอารมณ์ทั้งหมดลงไป ก่อนเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินเข้ามาในห้อง