“ข้าตัดสินใจแล้ว ได้โปรดท่านอาจารย์เข้าใจ และให้ข้าได้ทำตามใจตนเองเถิดค่ะ” ซีบิลมองหน้าทัลลิสนิ่งด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
“คุณหนู…” ดอมินิคพูด แต่ทัลลิสยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็เชิงปรามไม่ให้พูดต่อ
ทัลลิสถอดผ้าคาดตาออกและมองหน้าซีบิลนิ่ง ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่อ่อนโยน สงบนิ่งและสวยงามของเขาจ้องมองมาในดวงตาเธอราวกับกำลังอ่านเธอให้ทะลุไปถึงก้นบึ้งิญญา ซีบิลทำจิตใจให้สงบนิ่งและจ้องตอบทัลลิสอย่างสงบ ด้วยเธอรู้ว่าเขากำลังใช้ศาสตร์แห่งโชคชะตาเพื่อทำนายโชคชะตาของเธอ
เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ทัลลิสก็ทอดถอดใจและผูกผ้าคาดตาไว้เช่นเดิม
“ในตอนนี้ โชคชะตาของเ้านั้นได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมหมดแล้ว ข้าไม่อาจเห็นบทสรุปที่ชัดเจนได้ แต่ทว่า ข้าจำได้ว่ามีวิธีที่จะรักษาิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดของเ้าอีกวิธีหนึ่ง นอกเสียจากการดูดกลืนเศษเสี้ยวิญญานั้น” ทัลลิสพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“วิธีใดคะ”
“เ้าจะต้องกินกุหลาบแห่งความมืดที่มีอายุพันปีขึ้นไป กุหลาบแห่งความมืดพันปีนี้เป็ไอเทมที่ช่วยรักษาและฟื้นฟูอาการาเ็ของิญญาได้ดี นอกจากจะสามารถรักษาอาการิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดของเ้าได้แล้ว ยังจะช่วยเพิ่มพลังิญญาของเ้าได้อีกหลายเท่า”
ทัลลิสหยุดพูดครู่หนึ่ง ซีบิลนั่งรออย่างอดทนให้เขาพูดต่อ เธอไม่ตื่นเต้นเท่าไรนักกับกุหลาบแห่งความมืดที่ว่า ด้วยเพราะไม่คิดว่าไอเทมล้ำค่าเช่นนั้นจะหาได้โดยง่าย
“ทว่ากุหลาบแห่งความมืดพันปีนั้น มีอยู่เฉพาะที่ดินแดนแห่งภูตเท่านั้น”
“ดินแดนแห่งภูต” ซีบิลพึมพำ เธอไม่คุ้นหูชื่อนี้เลย
“เอ๊ะ ดินแดนแห่งภูต” ดอมินิคพูดอย่างแปลกใจ
“ใช่”
“ไม่ใช่มันมีแค่ในตำนานเหรอครับ”
“มันมีอยู่จริง แต่หาทางเข้ายากมาก และน้อยคนที่จะกลับออกมาเล่าให้ฟังได้ อีกอย่างถึงเข้าไปได้ก็ใช่ว่าจะหากุหลาบแห่งความมืดพันปีเจอได้”
“อาจารย์ทราบที่อยู่ของดินแดนแห่งภูตใช่มั้ยคะ” ซีบิลถาม
“ใช่ เ้าจะว่าอย่างไร ในเมื่อเ้าไม่อยากจะดูดกลืนเศษเสี้ยวิญญา เ้าจะเลือกเส้นทางนี้แทนหรือไม่” ทัลลิสถาม
ซีบิลขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอนิ่งคิดสักพัก ก่อนจะตอบ
“ข้าเลือกทางนี้ค่ะ ได้โปรดท่านอาจารย์ชี้แนะเส้นทางให้ข้าด้วย”
เราควรจะต้องหาวิธีรักษาอาการิญญาไม่สมบูรณ์แต่กำเนิดนี้ให้ได้ ก่อนที่อลาสแตร์จะบังคับให้เราดูดกลืนิญญาของชาร์ล็อตต์ เธอคิด
เธอไม่ไว้ใจชายหนุ่มคนนั้น เขาดูมั่นใจว่าจะมีวิธีบังคับให้เธอดูดกลืนิญญาของชาร์ล็อตต์ได้ แถมตัวเขาก็เป็ soul master นั่นหมายความว่าเขาเชี่ยวชาญด้านิญญากว่าคนทั่วไปหลายเท่านั้น ถ้าเขามั่นใจ เขาย่อมจะทำได้ เขาต่างจากอาจารย์ของเธอและดอมินิคที่เคารพในการตัดสินใจของเธอ และนั่นเป็สาเหตุที่เธอไม่ค่อยจะพอใจเขาสักเท่าไรนัก
“ได้สิ ข้าจะวาดแผนที่ไว้ให้ และให้ดอมินิคไปกับเ้าก็แล้วกัน” ทัลลิสพูด จากนั้นเขาก็หยิบพู่กันมาวาดเป็ภาพแผนที่ด้วยภาพวาดและลายมือที่งดงาม จากนั้นก็ส่งให้ซีบิล
“จากที่นี่ไปทางตะวันตก 200 กิโลเมตร จะพบน้ำตกขนาดใหญ่ชื่อน้ำตกคริสตัลครีก ทางเข้าดินแดนแห่งภูตจะอยู่หลังน้ำตกนั้น จงระวังให้ดีๆ ทางเข้านั้นไม่ค่อยเสถียรนัก ข้าทำนายให้แล้วว่าเ้าควรไปถึงหน้าทางเข้าในเวลา 20.00 น. ของคืนนี้ จะเป็เวลาที่ทางเข้าเสถียรที่สุดใน่ 7 วัน”
“ขอบคุณค่ะท่านอาจารย์”
“ข้าไม่อาจไปช่วยเ้าได้ เพราะระดับข้าสูงเกินไป ไม่สามารถเข้าทางเข้าของดินแดนแห่งภูตได้ แต่ดอมินิคน่าจะเข้าได้”
“ข้าจะคอยช่วยคุณหนูเองครับ นายท่านไม่ต้องห่วง”
“อืม” ทัลลิสยิ้มและพยักหน้ารับ
“รีบเดินทางเถิด เดี๋ยวไม่ทัน อ้อ เ้ารับเครื่องรางนี้ไปด้วย มันจะช่วยเพิ่มโชคของเ้าในการพบกุหลาบแห่งความมืดพันปี”
“ขอบคุณค่ะท่านอาจารย์” ซีบิลรับเครื่องรางที่อยู่ในรูปสร้อยคอมาจากทัลลิส และสวมใส่ไว้กับคอ
จากนั้นซีบิลและดอมินิคก็รีบเก็บของและออกเดินทางด้วยเรือเหาะไปที่น้ำตกคริสตัลครีกที่ทัลลิสบอกไว้
พอมาถึงน้ำตกพวกเขาก็ฝ่าน้ำตกไปด้านหลังของน้ำตกนั้น และนั่งรอเวลา 20.00 น.
ดอมินิคเดินตรวจสอบทางเข้าดินแดนแห่งภูติรอบๆ
“มีค่ายกลป้องกันไม่ให้ผู้ที่มีระดับเกิน 150 ผ่านเข้าออกได้ ดีที่ตอนนี้ข้ายังไม่เกิน มิเช่นนั้นคงตามไปช่วยคุณหนูไม่ได้” เขาพูด
“ลำบากท่านแล้ว ขอบคุณมากนะคะ” ซีบิลพูด
ดอมินิคนั้นเติบโตมาพร้อมกับเธอ เขาอายุมากกว่าเธอ 3 ปี เป็เด็กกำพร้าเช่นเดียวกับเธอ อาจารย์รับเลี้ยงเธอและดอมินิค โดยที่เธอมีพร์ในศาสตร์แห่งโชคชะตา จึงได้เป็ศิษย์ของเขา ส่วนดอมินิคมีพร์ในการต่อสู้และมีความสามารถในการบริหารจัดการจึงได้เป็บัตเลอร์ของเขา
“อันที่จริง ข้าออกจะเห็นด้วยกับท่านอลาสแตร์ ท่านน่าจะดูดกลืนิญญาของนางซะ จะได้ไม่ต้องมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ท่านรู้หรือไม่ว่าดินแดนแห่งภูตมีตำนานว่าเป็สถานที่ที่อันตรายเป็อย่างมาก ผู้คนที่ได้เข้าไปในดินแดนแห่งภูตนั้นหายากมากที่จะรอดชีวิตออกมาอีกได้ ไหนจะยังไม่แน่นอนว่าจะหาดอกกุหลาบแห่งความมืดพันปีนั่นได้อีก” เขาเริ่มดุเธอด้วยสีหน้าบึ้งๆ
“ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องมาลำบากด้วย”
“ข้าห่วงท่านต่างหาก หาได้กลัวความลำบากไม่”
ซีบิลได้แต่โค้งคำนับให้เขาอย่างเงียบๆ ด้วยไม่้าพูดอะไรซ้ำๆ ในใจก็อดคิดถึงชายหนุ่มที่ชื่ออลาสแตร์ และดวงตาสีแดงคมกริบของเขาไม่ได้ ก่อนเธอจะจากมากับดอมินิค อาจารย์ของเธอได้บอกเธอว่าเขาคนนั้นคือเนื้อคู่ของเธอทั้งในชาติก่อนและในชาตินี้
เนื้อคู่งั้นเหรอ แต่ทำไมกัน ข้าถึงไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย หากเขาเป็เนื้อคู่ข้าจริง ทำไมถึงไม่สามารถทำให้ใจของข้าเต้นแรงได้ หรือเป็เพราะิญญาที่ไม่สมบูรณ์ของข้า ถ้าิญญาสมบูรณ์แล้ว ข้าจะสามารถรู้สึกอะไรมากกว่านี้ได้มั้ยนะ
ครืนนนนนนนนนน
เสียงสั่นะเืดังมาจากปากถ้ำหลังน้ำตกซึ่งเป็ทางเข้าสู่ดินแดนแห่งภูตอันลี้ลับ
“เป็ไปได้อย่างไร อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลา” ดอมินิคพูด เขาลุกขึ้นมาตรวจสอบค่ายกล
ค่ายกลเริ่มเปล่งแสง มีสภาพบิดเบี้ยวไปมา และเริ่มเปิดทางให้เห็นดินแดนแห่งภูตด้านใน ซีบิลขมวดคิ้ว เธอยังไม่ยอมเข้าไป เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาที่ทัลลิสบอกไว้ และดูไม่เสถียรพอที่จะเข้าไปได้
“คุณหนู โปรดมายืนด้านหลังข้าก่อน รอให้ได้เวลาแล้วค่อยเข้าไป”
ซีบิลพยักหน้ารับ และขยับเท้าจะเดินไปยืนหลังดอมินิค แต่ทว่า มีพลังบางอย่างทำปฏิกิริยากับสร้อยคอเครื่องรางที่เธอได้รับมาจากทัลลิสและดึงเธอเข้าไปหาทางเข้าดินแดนแห่งภูต แรงมหาศาลนั้นดึงเธอเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว
“ท่านดอมินิค ช่วยข้าด้วย” ซีบิลร้องอย่างใ
“คุณหนู เอ๊ะ ทำไมข้าเข้าไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น คุณหนู!” เสียงดอมินิคค่อยๆเบาลงๆ จนไม่ได้ยินในที่สุด
“กรี๊ดด” ซีบิลกรีดร้องเมื่อร่างกายของเธอหมุนวนไปมาอย่างไม่รู้จบสิ้น เธอไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดก็มาถึงทางออก
ตุบบ
“โอ๊ย” ซีบิลร้องเบาๆเมื่อร่างกายเธอกระแทกกับอะไรสักอย่างตอนร่วงลงมาสู่พื้น โชคดีที่มันไม่ใช่พื้นดินแข็งๆเธอจึงไม่เจ็บมากนัก
“โอ๊ย อะไรวะเนี่ย” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นใต้ตัวเธอ
ซีบิลใรีบมองหาต้นเสียงก็พบว่าเธอตกมาทับตัวชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาผู้นี้ดูมีอายุพอๆกับเธอ มีผิวสีแทนแต่สีผิวไม่เข้มเท่าทัลลิส ผมสั้นยุ่งๆสีขาว ดวงตาสีฟ้าเข้มค่อนไปทางสีน้ำเงิน
เอ๊ะ ทำไมตัวเขาอบอุ่นดีจัง แถมยังมีกลิ่นหอมมาก
ซีบิลพบว่าการที่ได้ััแตะต้องตัวชายหนุ่มคนนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ความอบอุ่นแล่นขึ้นไปถึงหัวไหล่ซ้ายของเธอและหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอเอามือแตะตรงหัวไหล่ของเธอเบาๆและรู้สึกดีแปลกๆ
“นี่ ยัยบื้อ ลุกไปจากตัวข้าซะที ข้ากำลังรีบ” ชายหนุ่มผมขาวพูดอย่างหงุดหงิด
“ขออภัย” ซีบิลชะงักเล็กน้อย แต่ก็รีบลุกออกจากตัวเขาทันที เธอรีบสำรวจตนเองว่าาเ็ตรงไหนหรือไม่ แล้วก็โล่งใจว่าไม่าเ็แต่อย่างไร
ชายหนุ่มผมขาวลุกขึ้นมายืนข้างๆเธอ เขาก้มหัวลงมามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ั้แ่หัวจรดเท้า ซีบิลเงยหน้าขึ้นมองเขาซึ่งตัวสูงกว่าเธอประมาณ 10 ซม. แต่ก็ยังสูงน้อยกว่าดอมินิค ทัลลิส และอลาสแตร์
“เ้าเป็มนุษย์เหรอ”
“ใช่” ซีบิลจ้องหน้าเขานิ่ง
เขาถามเช่นนี้แสดงว่าเขาย่อมไม่ใช่มนุษย์ ถ้าอย่างนั้นเขาคงจะเป็ภูต ข้ามองไม่ออกระหว่างความแตกต่างของภูติและมนุษย์เลย หรือว่าภูตจะตัวอุ่นและตัวหอมกว่ามนุษย์กันนะ
1K
![The Legend Power Demons God [ตำนาน เทพปีศาจบรรกาล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3580e5922743b3653ab6a71feaf39f1f.webp)
