วรัญญู

สะลึมสลือตื่นขึ้นมาแบบงงๆๆ  สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาว หัวสมองว่างเปล่า  หายใจก็ไม่สะดวกแถมยังรู้สึกคันๆ แสบๆ คิดพะวง ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่ คิดยังไงก็คิดไม่ออกจนต้องนั่งตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง  พอสติเริ่มมาปัญญาเริ่มเกิดเพื่อดึงเอาตัวเองออกมาจากโลกมึนงงได้  ก็หันไปมองรอบข้าง สรุปที่นี่คือโรงพยาบาล

"ญูตื่นแล้วเหรอลูก"

ผมหันไปอีกทางที่เรียกชื่อผมปรากฎเป็นคุณแม่ที่ทำหน้าดีใจยืนอยู่ข้างๆ 
 

"ขอน้ำหน่อยครับ"
 

"นี่จ๊ะ..หิวมัยลูก"
 

"ไม่ครับผมมาอยู่นี่ได้ไงครับ"
 

"แม่ก็ไม่รู้อะไรมากตาวินโทรมาบอกแม่ว่าลูกเข้าโรงพยาบาลเพราะแพ้ยา"
 

"แพ้ยา?"
 

งงสิครับผมไปกินยาอะไรตอนไหน  จำได้ว่าผมไม่ได้เจ็บป่วยอะไรจนต้องกินยานิ แล้วแพ้ได้ยังไงละ

ก๊อกๆ!!!
 

"ว่าไงไอ้เสือ"
 

"อือ...มีใครอธิบายได้บ้างว่ากูอยู่นี่ได้ไงเพราะครั้งสุดท้ายที่กูจำได้กูอยู่กับพวกมึง"
 

"มึงอ่ะแพ้ยา"
 

"ช่วยเอาแบบละเอียด"
 

ผมไล่มองหน้าทุกคน ไอ้บอล ไอ้บาส ไอ้เจ ไอ้อิฐ  ทุกคนเงียบ มองหน้ากันไปมองหน้ากันมา เหมือนบอกให้อีกคนพูด อีกคนก็บอกให้อีกคนพูด จนลำคาน
 

"สรุปวันนี้กูจะได้รู้ไหม"
 

"บาสมึงพูดดิ มึงพูดรู้เรื่องสุดในกลุ่มอะ"
 

"เออๆๆ   คืองี้ ตอนอยู่ร้านเหล้าเฮียวินอ่ะ  มึงจะไปหาน้องเมในสภาพเมาๆ  พวกกูเป็นห่วงมึง เลยไปบอกเฮียวินให้มาพูดกับมึง แต่เฮียวินเค้าไม่ว่าง แขก VIP เค้ากำลังจะมาแกเลยบอกให้เด็กในร้านเอายานอนหลับใส่ในแก้วเหล้าแล้วชงให้มึงแดก"  
 

"ใช่อย่างที่ไอ้บาสพูดเลยแล้วพอมึงดื่มเสร็จมึงก็สลบเฮียวินก็ให้การ์ดมาอุ้มมึงขึ้นไปนอนบนห้องแก แต่ระหว่างที่อุ้ม  การ์ดบอกมึงหายใจติดขัดตัวเริ่มแดงเฮียเขาเลยให้พามึงมาโรงพยาบาลแทน"

"อ่อ...แล้วเมียกูรู้เรื่องนี้มั้ย"
 

"น่าจะรู้จากข่าวว่ามึงเข้าโรงพยาบาลเพราะรถชน แต่ไม่รู้ความจริงว่ามึงเข้าโรงพยาบาลเพราะแพ้ยา"
 

"รถชนอะไร?"
 

"คือมีเด็กในร้านเฮียเขารถเสียเฮียวินเลยเอารถมึงอ่ะให้ยืมกลับบ้านแต่ระหว่างทางรถเสียหลักชนเสาไฟฟ้า  ออกข่าวใหญ่โตทุกคนต่างคิดว่าเป็นมึงกันหมด เพราะรถมึงทะเบียนรถก็ทะเบียนรถมึงแต่หาร่างคนขับไม่เจอเจอแต่รถสภาพพังๆ"
 

"เชี้ย!!!"
 

"อย่างที่ไอ้บาสกับไอ้บอลพูด และตอนนี้เมียมึงกำลังขึ้นรถมาหามึงที่โรงพยาบาล"
 

"เออ...ก็ยังดีเสียรถไปแต่ได้เมียขึ้นมาหา"
 

"มึงไม่ต้องเสียดายหรอกกูได้ยินว่าเฮียวินจะซื้อคันใหม่ให้มึงอยู่"
 

อือ เรื่องรถอะไม่ใช่ปัญหาหรอกเสียไปก็ซื้อใหม่ได้แต่เมียนี่ดิจะเสียใจขนาดไหนว่ะนั่น ถ้าได้อ่านข่าวแล้วเข้าใจผิดคิดว่าคนชนคือผม ไม่ใช่ร้องไห่จนตาบวมหมดแล้วรึยิ่งผอมๆอยู่จากที่เห็นกันในวีดีโอคอลเมื่อคืน แล้ววันนี้จะได้กินข้าวมั้ย จากความดีใจที่รู้ว่าเธอขึ้นมาหา กลับแทรกความกังวลเข้ามาด้วยทีละเล็กทีละน้อย