ห้องทดลองสั่นะเื
ฝุ่นลอยคลุ้ง
ประตูสองบานตั้งอยู่เบื้องหน้า
บานซ้าย
ทางของมนุษย์
บานขวา
ทางของผู้ล่า
ระบบนับเวลาถอยหลัง
00:47
00:46
00:45
—
001 ยืนมองเงียบๆ
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีแรงกดดัน
เหมือนกำลังรอคำตอบจริงๆ
คิรันมองสองประตู
ก่อนถาม
“…ต่างกันยังไง”
001 ตอบทันที
“ง่ายมาก”
เขาชี้ไปทางซ้าย
“ทางของมนุษย์”
ภาพปรากฏขึ้นกลางอากาศ
คิรันเห็นตัวเอง
กลับเข้าสมาคม
ใช้ชีวิตปกติ
ค่อยๆ แข็งแกร่ง
ช่วยคน
ได้รับการยอมรับ
มีคนอยู่ข้างๆ
มีชื่อเสียง
001 พูดต่อ
“นายจะยังเป็นาย”
ภาพเปลี่ยน
ชายชรา
ลีน่า
ผู้คน
ยืนยิ้ม
แต่—
ภาพสุดท้าย
โลกแตก
เมืองถูกสัตว์ร้ายกลืน
ทุกคนตาย
เหลือคิรันยืนคนเดียว
001 พูดเรียบๆ
“นายรักษาตัวเองไว้ได้”
“แต่ช่วยโลกไม่ได้”
—
เขาชี้ไปทางขวา
ภาพใหม่ปรากฏ
คิรันเดินคนเดียว
ร่างกายเปลี่ยน
พลังเพิ่มขึ้น
สัตว์ร้ายล้มตาย
ผู้สร้างถูกฆ่า
ประตูมิติแตก
โลกถูกรักษาไว้
แต่—
ภาพสุดท้าย
คิรันยืนอยู่คนเดียว
เงาดำปกคลุมร่าง
ดวงตาไร้ความรู้สึก
ไม่มีใครจำเขาได้
001 พูด
“นายช่วยโลกได้”
“แต่ไม่เหลือตัวเอง”
—
ความเงียบ
ระบบนับต่อ
00:19
00:18
001 มองคิรัน
“เลือก”
“ไม่มีคำตอบถูก”
คิรันเงียบ
มองสองทาง
ก่อนถาม
“…นายเลือกอะไร”
001 ยืนนิ่ง
ก่อนหัวเราะเบาๆ
แล้วชี้ไปที่ประตูขวา
“ฉันเลือกผู้ล่า”
รอยยิ้มค่อยๆ หายไป
“…แล้วสุดท้ายก็ลืมว่าตัวเองเลือกทำไม”
คิรันมองเขา
เงียบ
ผ่านไปหลายวินาที
ระบบดังขึ้น
00:05
00:04
00:03
001 ยิ้ม
“…ตัดสินใจ”
คิรันเดิน
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
แต่—
เขาไม่ได้เดินเข้าหาประตู
เขาเดินตรงไปหา 001
001 ชะงัก
คิรันหยุดตรงหน้า
ก่อนพูดเรียบๆ
“ฉันไม่เลือก”
001 หรี่ตา
“ระบบไม่ได้ให้ตัวเลือกนั้น”
คิรันมองสองประตู
แล้วหันกลับมา
“งั้นฉันก็ไม่เอาระบบ”
เงียบ
001 ค้างไปชั่วขณะ
คิรันยกมือ
วางลงบนสองประตูพร้อมกัน
ระบบสั่นทันที
[ข้อผิดพลาด]
[ตรวจพบการปฏิเสธเส้นทาง]
[ไม่ได้รับอนุญาต]
แรงกดดันะเิ
พื้นแตกร้าว
แต่คิรันไม่ปล่อย
เขาพูดช้าๆ
“ฉันไม่สนว่าจะต้องแข็งแกร่งหรือยังเป็มนุษย์”
“ฉันจะเอาทั้งสองอย่าง”
ระบบสั่นแรงขึ้น
[ไม่พบรูปแบบ]
[กำลังสร้างเส้นทางใหม่]
001 เบิกตา
เป็ครั้งแรกที่สีหน้าเขาเปลี่ยน
“…เป็ไปไม่ได้”
คิรันออกแรง
ตูม!!!
ประตูทั้งสองแตก
เศษแสงปลิวเต็มห้อง
ระบบเปลี่ยนทันที
[ผู้เล่นหมายเลข 777]
[ปฏิเสธการเลือกมาตรฐาน]
[กำลังสร้างเส้นทางเฉพาะ]
เส้นทางใหม่:
ผู้ล่าผู้ครองตน
ทั้งห้องเงียบ
001 มองข้อความ
ก่อนหัวเราะออกมา
ครั้งแรก
หัวเราะจริงๆ
“แบบนี้เอง…”
เขาหันหลัง
เดินกลับเข้าเงามืด
ก่อนพูดทิ้งท้าย
“งั้นอย่ากลายเป็เหมือนฉัน”
ร่างของเขาค่อยๆ สลาย
ก่อนหายไป
เหลือเพียงประโยคสุดท้าย
“แล้วเจอกัน…”
ระบบเด้งขึ้นอีกครั้ง
ปลดล็อกความสามารถใหม่
สมดุลผู้ล่า
สามารถควบคุมการสูญเสียความเป็มนุษย์ชั่วคราว
คิรันมองข้อความ
ก่อนเงยหน้าขึ้น
ประตูลับอีกบานเปิดออก
มีแสงส่องออกมา
และเสียงหนึ่งดังขึ้น
“…ในที่สุด”
“…นายก็เลือกต่างจากฉัน”
เสียงของผู้สร้าง
—
ตอนต่อไป: ตอนที่ 22 — ห้องของพระเ้า