เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใสพาทุกคนกระชุ่มกระชวยโดยเฉพาะห้องซี ซากุระนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ข้างเนเนะที่คอยดูแลบำรุงเธอไม่ห่างกายเนื่องจากข่าวลือคราวก่อน ไอเดินเข้ามาในห้องพร้อมฉีกยิ้มหวานส่งให้ซากุระที่วางหนังสือลงเงยหน้ามองเพื่อนสาวช้าๆ ด้วยความงุนงง
“รู้ข่าวใหม่หรือยังไอดอลเด็กใหม่ลาออกกลับบ้านเกิดไปแล้ว” ไอลากเก้าอี้มานั่งหน้าซากุระ
“ก็ดีแล้ว ซากุระกับเคลวินจะได้มีความสุขอย่างที่ควรจะเป็” เนเนะกอดอกพิงเก้าอี้แสยะยิ้ม
“รู้อะไรมาเนี้ยหัวหน้า” ซากุระหันมาถามเนเนะที่ทำหน้านิ่ง
“ลืมรึไง ยูมิรู้ทั้งโลกรู้ ยัยเด็กนั้นระบายให้ฟังหมดแล้ว” เนเนะยักไหล่ตอบกลับ
“แหม ่นี้ข่าวฉาวของฉันฮอตน่าดู ดังไม่มีหยุดสักที” ซากุระยิ้มแหยๆ เท้าคางทำหน้าเซ็งก่อนเหลือบมองบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
“เวลาเรียนโผล่มานี่ได้ไงมิมิ” ซากุระทักเพื่อนซี้เมื่อเขามาหยุดอยู่หน้าเธอ
“อาจารย์เข้าประชุมหมด แก๊งประธานก็ไม่อยู่มีเื่จะคุยด้วยหน่อย” มินามิตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ
“แก๊งประธานไม่อยู่ ไปไหน” ซากุระถามกลับหน้างุนงง
“คิดถึงหรือไง” เนเนะแซวขบขัน
“ใช่ที่ไหนหัวหน้า ไม่อยู่นานๆ ยิ่งดีสบายใจ” ซากุระฉีกยิ้มกว้างออกอาการชัดเจนเดินตีคู่กับมินามิออกจากห้องขึ้นไปยืนคุยกันบนดาดฟ้าที่มีอามาโนะรออยู่ก่อน มินามิปิดประตูจนสนิทมองหน้าซากุระช้าๆ ที่เลิกคิ้วมองกลับ
“ฉันกับอามาโนะต้องบินไปสิงคโปร์สองสามวันมีงานใหญ่ที่นั่น คุณซากุระต้องอยู่ที่นี่คนเดียวไปก่อนนะ” มินามิยิ้มกริ่มบอก
“ทิ้งกันเลยแต่ก็ได้เพราะแก๊งประธานไม่อยู่ถือว่าโอเค” ซากุระยิ้มกว้างะโขึ้นนั่งแท่นปูน
“เห็นว่าลาทั้งอาทิตย์นะคะ น่าแปลกเหมือนกัน” อามาโนะบอกต่อ
“ไม่เห็นแปลก ดีจะตาย”
“แปลกสิ หายทั้งกลุ่ม คิดดูแล้วฉันว่าพวกนี้ไม่น่าจะธรรมดา” มินามิเอามือจับคางขมวดคิ้วคิด
“คิดเยอะมินามิ เด็กๆ เกเรบ้างเป็ธรรมดา” ซากุระยิ้มร่า
“ก็ขอให้เป็อย่างนั้นละกัน รู้เื่งานที่ประเทศไทยแล้วใช่ไหมพอดีจบการศึกษาที่นี่”
“ใจหายเหมือนกันนะคะ เชนไดสนุกตื่นเต้นดี” อามาโนะยิ้มกว้างชอบใจ
“ชีวิตฉันจะได้หลุดพ้นสักที” ซากุระแกว่งขาไปมา
“ฉันว่าไม่ง่ายแบบนั้น เคลวินรู้ความจริงทุกอย่างถ้าเขารักเธอ เขาต้องทำอะไรสักอย่างให้ความสัมพันธ์นี้อยู่รอดต่อไป เตรียมรับมือไว้ให้ดีละ”
“พูดซะน่ากลัว ฉันหนีไปอยู่กับชองโกวสักระยะแล้วกัน ไม่มีไรหรอกน่าจะพูดให้คิดถึงอึดอัดทำไมเนี้ย” ซากุระมองค้อนก่อนจะเดินแยกหนีไป
เลิกเรียนซากุระเดินกลับกับเนเนะก่อนที่รินจะวิ่งตามมาเดินด้วย ซากุระมองหน้ากับเนเนะก่อนมองมาทางรินที่อมยิ้มเดินประกบทั้งคู่
“พรุ่งนี้วันหยุดไปวัดกันไหมคะทุกคน”
“มาโหมดไหนเนี้ยแม่คนดี” เนเนะกอดอกเลิกคิ้ว
“อยากขอพรนะ ไปนะคะ” รินจับมือซากุระกับเนเนะ
“ฉันไม่ว่างอยากนอนอยู่บ้าน” เนเนะปฏิเสธเสียงแข็ง
“ไม่เอาน่าหัวหน้าเข้าวัดบ้างก็ดีนะ จิตใจจะได้สงบ” ซากุระเหล่มองมาทางเนเนะที่ถอนหายใจยาว
“สรุปไปนะคะ” รินปรบมือมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มก่อนชะงักเมื่อเนเนะหยุดยืนมองชายแปลกหน้าที่ค่อยๆ เปิดผ้าปิดปากถอดแว่นตา ดวงตาหวานเยิ้มเป็มิตรส่งมาทางริน
“สวัสดีสาวน้อย ผมเป็โมเดลลิ่งค้นหานางแบบวัยใส พอดีสาวน้อยผู้เลอค่างามสง่าสวยใสสมวัย สนใจถ่ายนิตยสารไหมครับ นี่คือนามบัตร” ชายดังกล่าวท่าทางบอบบางยื่นนามบัตรให้ริน ซากุระยื่นหน้าเข้ามาอ่านกับเนเนะ
“โมเดลลิ่งนิตยสารคาวาอิเกิร์ล” ซากุระขมวดคิ้วพร้อมมองหน้าเขา
“ฉันชอบอ่านนิตยสารค่ายนี้นะคะ แต่ฉันคงทำไม่ได้” รินฉีกยิ้มมองสบตาเขา
“ลองดูก่อนแล้วค่อยปฏิเสธ เรา้านางแบบใหม่วัยใส สวยธรรมชาติจริงๆ และสาวน้อยก็ตรงตามที่้าเสื้อผ้าที่สาวน้อยสวมใส่ดูดีน่ารักมากเลย ถ่ายงานกับเราถือว่าใช้เวลาว่างให้มีค่าแถมได้เงินได้อนาคตด้วย”
“นั่นสิดีกว่าเข้าวัดอีก” เนเนะเลิกคิ้วประชดมองมาทางริน
“เอ่อ หัวหน้าแค่เข้าวัดไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย” ซากุระเอียงหน้ามองเนเนะ
“พรุ่งนี้เทสงานเริ่มถ่ายตอนบ่าย รับรองเล่มนี้โกยเรตติ้งได้เยอะเลย เพราะนักคอสอันดับหนึ่งจะมาขึ้นปกให้นิตยสารด้วย”
“ห๊ะ! ” ซากุระหันขวับร้องเสียงหลงมองมาทางโมเดลลิ่งชายที่มองตาปริบๆ เช่นเดียวกับเพื่อนสาวสองคนของเธอ
“ร้องซะใเลย” เนเนะเลิกคิ้วมองซากุระอย่างใ
“ก็คือว่า ใครหรือคะนักคอสอันดับหนึ่ง” ซากุระย้อนถามอย่างกระอักกระอ่วน
“คิโตมิ ซากุระ”
“หาาา! ” ซากุระร้องลั่นอ้าปากค้างอึ้ง
“อะไรของเธอเนี้ย” เนเนะอ้อมไปกระทุ้งศอกสะกิดซากุระ
ติ๊ด ติ๊ด
ซากุระผละตัวออกยิ้มแห้งๆ หยิบมือถือเปิดอ่านข้อความที่ส่งเข้ามาถึงกับตาค้างเงยหน้ามองโมเดลลิ่งช้าๆ ก่อนมองเนเนะและรินที่มองนิ่ง
“เอาเป็ว่าพรุ่งนี้จะรอนะมาตามที่อยู่นั้นเลย แล้วเจอกันสาวน้อย” พูดจบก็เดินขึ้นรถส่วนตัวไป รินมองตามก่อนอ่านนามบัตรและมองหน้าเพื่อน
“ไปด้วยกันนะ”
“ดีกว่าเข้าวัดเยอะ เื่นี้อย่าบอกยัยเด็กยูมินะ รำคาญ”
“ฉันว่าฉันคงไปด้วยไม่ได้แล้วละ พอดีต้องไปทำธุระต่างจังหวัดกับครอบครัวนะ แย่จังอยากไปดูหัวหน้าเ้าเสน่ห์ถ่ายแบบต้องสวยแน่ๆ เลย” ซากุระยิ้มแหยๆ กลบเกลื่อน
หมับ
“ให้จริงนะ อย่าให้รู้ว่าแอบไปเดทกับเคลวินละ” เนเนะคว้าคอซากุระเข้ามากอดมองอย่างเ้าเล่ห์จับผิด
“หัวหน้าละก็ แหม มีอย่างอื่นแซวบ้างไหม”
“นั่นสิคะ กลุ่มประธานไม่อยู่ คุณซากุระคงเหงา” รินอมยิ้มเก็บนามบัตร
“เหอะ สบายใจมากกว่า พอๆ พรุ่งนี้เจอกัน เอ๊ย เปิดเรียนเจอกัน บาย” ซากุระปลีกตัวออกยกมือโบกลาอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งออกไปทันที รินหัวเราะชอบใจกับเนเนะ
สายๆ ในวันหยุดที่สตูดิโอย่านธุรกิจซากุระนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวกับผู้จัดการดูแลส่วนตัวที่เก็บของส่วนตัวใส่กระเป๋าพลางจัดแจงชุดและทรงผมให้ซากุระที่สวมชุดนักเรียนโบแดงวิกผมสีดำเดินตีคู่ไปกับผู้จัดการวัยกลางคน
“มีรายการทีวีการ์ตูนติดต่อมาให้เป็พิธีกร สนไหม” ผู้จัดการยกไอแพดตรวจดูตารางระหว่างเดินตามทีมงานมาที่ฉากโดยมีทีมงานครบชุดรอประกบดูแล ซากุระโค้งคำนับทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มรวมทั้งส่งยิ้มมาให้สาวน้อยที่มาเคสงาน ทุกคนดูตื่นเต้นไม่เว้นแม้แต่รินที่นั่งอยู่กับเนเนะ
“ไม่ดีกว่าค่ะ ร่างกายย่ำแย่ไม่มีเวลาขนาดนั้นไม่อยากแย่งงานอามาโนะกับนิบบอนไว้ชองโกวรับงานจะยอมตีคู่ด้วย ฮิฮิ” ซากุระหันไปตอบผู้จัดการก่อนเดินไปเข้าห้องที่เก้าอี้และโต๊ะจัดฉากเป็ห้องเรียน
“รายนั้นทัวร์สนุกไปแล้ว” ผู้จัดการเก็บไอแพดยืนกอดอกมองการถ่ายภาพของตากล้อง รินกับเนเนะมองตามด้วยความตื่นเต้น
“รอยยิ้มสดใสมันคุ้นๆ แฮะ” เนเนะเอามือลูบคางนึก
“เหมือนคุณซากุระไง น่ารักจัง ตอนที่มาถ่ายเชนไดไม่ได้เข้าใกล้เห็นชัดในมุมแบบนี้เลย หน้าเด็กมากถ้าไม่บอกว่าอายุมากกว่าพวกเราต้องคิดว่ารุ่นเดียวกันแน่ๆ ” รินถ่ายรูปซากุระเก็บไว้ในมือถือด้วยรอยยิ้มก่อนหันมามองหน้าเนเนะที่ขมวดคิ้วนิ่ง
“ยัยหัวหน้าห้องคิง บางทีคำพูดเธอก็ฟังดูมีเหตุผลเหมือนกันนะ”
“บอกแล้วไงจะต้องเป็ปฏิบัติการมิราเคิลเชรง เปลี่ยนเธอให้เป็...อุบ”
“พอเลย ก็แค่คิดอย่าทำอะไรบ้าๆ กับยัยบ๊องของฉันนะ ยัยขี้เหร่ของฉันจะเป็สุดยอดไอดอลได้ยังไง ตลกสิ้นดี” เนเนะสะบัดหัวไปมามองเขม็งริน
“แล้วถ้ามันเป็ไปได้ละคุณเนเนะ”
“ชิ ไม่มีทาง” เนเนะทำหน้าบึ้งมองสาวๆ ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นไปขอซากุระถ่ายรูป เธอมองไปมองมาจนเกิดภาพซ้อนระหว่างยัยขี้เหร่ของตนเองกับซากุระที่เป็ไอดอลจนต้องกะพริบตาถี่ขยี้ตาดูให้ชัดเจน ซากุระฉีกยิ้มให้ทุกคนพร้อมโบกมือลาทุกคนรวมทั้งรินและเนเนะทำเอาเนเนะยกมือโบกรับแทบไม่ทันได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนมองรินเดินไปถ่ายกับคนอื่นๆ
ซากุระเปลี่ยนชุดปล่อยผมยาวสวมหมวกไหมพรมลงจากรถยกมือลาผู้จัดการที่อยู่ในรถตู้มาส่งย่านช้อปปิ้งถนนคนเดิน
“นั่น! ”
“หือ” ซากุระชะงักฉงนเหลียวหลังเมื่อมีเสียงอุทานใ เธอมองคนที่ชี้นิ้วมาทางเธอก่อนเบิกตาโตใ
“บังเอิญจัง เจอกันที่นี่ นึกว่าอาทิตย์นี้จะไม่ได้เจอซะแล้ว เสียดายเคลคุงไม่ยอมมาด้วย” โรสเสยแว่นกันแดดไว้บนศีรษะเดินเข้ามากับแครีนที่เสยแว่นมองฉงน
“ไม่เจอก็ดีแล้วจะได้ทำงานสะดวก” ซากุระทำหน้าบูดบึ้งหาทางหนี
“ทำไมหน้าตาคุ้น ไอดอลคอสเพลย์ชื่อดังใช่ไหม รู้จักกันด้วยหรอ” แครีนยื่นหน้ามองซากุระใกล้ๆก่อนหันมองโรส
“ก็แฟนเคลคุงไงคะพี่แครีน ไอดอลอันดับหนึ่ง”
“ไม่ใช่ เคลมีแฟนขี้เหร่กว่านี้ คนนี้ไม่ใช่” แครีนเถียงทันที
“ใช่สิพี่แครีน คนเดียวกัน” โรสคว้าแขนซากุระมาควงจับล็อคไว้ด้วยรอยยิ้ม
“โอ้พระเ้า อะไรกันเนี้ย แบบนี้เหมาะกับเคลคุงกว่าเยอะ” แครีนหยิกแก้มซากุระด้วยรอยยิ้มหวาน
“ไม่เหมาะ ไม่เหมาะกันสักนิดเดียว ขอตัวก่อนนะคะ” ซากุระตอบปัดๆ แกะมือโรสออกดูเหมือนเธอจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ฉีกยิ้มส่งหาซากุระอย่างเ้าเล่ห์
“มายืนทำอะไรตรงนี้ เดี๋ยวแฟนคลับก็แห่กันมาหรอก” เสียงผู้ชายดังเข้ามาก่อนตัวจะตามมา ซากุระเหล่มองอย่างโล่งใจเมื่อรู้ว่าเป็โช เขาสวมชุดหนังดูโตเป็ผู้ใหญ่ผิดจากตอนสวมชุดนักเรียนเชนไดบวกกับผ้าปิดปากดูลึกลับ
“เสร็จแล้วหรอคนอื่นละ” โรสถามโชต่อ
“รออยู่ที่รถ”
“งั้นเราก็ไปกันเถอะ” โรสอมยิ้มพยักหน้าบอกแครีนกับโชแล้วเดินจูงมือซากุระไปด้วย
“ดะ เดี๋ยว ฉันด้วยหรอ” ซากุระยื้อไว้พลางชี้นิ้วมาทางตัวเอง
“ใช่จ้ะ เดี๋ยวไปส่งถึงหน้าบ้านเลย ไม่ต้องห่วง เคลคุงไม่อยู่สบายใจได้” โรสฉีกยิ้มหวานลากซากุระไปที่รถตู้สีดำจอดรออยู่ริมถนน
“ยังไม่ได้บอกว่าจะไปด้วยเลยนะ จะใครก็ช่างไม่เอาทั้งนั้น” ซากุระจับประตูโวยวายแต่ก็ถูกดึงขึ้นรถแต่โดยดี
ร้านอาหารราเมนย่านธุรกิจ ซากุระถูกลากมานั่งที่โต๊ะประกบคู่โดยแครีนกับโรสเรียงวนไปเจมิกส์และโช ซากุระมองชามาเสิร์ฟก่อนมองเรียงคนที่แต่งตัวดูโตต่างออกไปราวกับคนดัง เธอนั่งนิ่งหน้าบูดเท้าคางมองสบตาโชที่ขยับตัวเลื่อนสายตามองถ้วยชา
“น่าจะเสร็จงานแล้ว ทำไมเรย์คุงช้าจัง” โรสซบไหล่เจมิกส์ที่ยักไหล่ส่ายหน้า
“ก็ไปรับยัยเด็กดื้อฮันนาด้วยไง” โชตอบแทนพลางเหลือบมองซากุระที่ขมวดคิ้วนั่งฟังเงียบ
“อยากรู้ใช่ไหมฮันนาคือใคร” เจมิกส์ลุกขึ้นไปเลื่อนเก้าอี้มาเสริมขยายโต๊ะเอียงหน้าถามซากุระที่เหล่มอง
“คนนอกอย่างฉันต้องนั่งกินเงียบๆ ไม่อยากรู้เื่ของพวกนายหรอก เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักนิด
“อ้อ ถ้าบอกว่าเคลคุงไปรับฮันนา เธอคงเดือดกว่านี้สินะ” โรสฉีกยิ้มหวานมองมาทางซากุระที่หน้าเหวอ
“ทำไมรู้สึกสาวไอดอลไม่ค่อยชอบพวกเธอเลยละ” แครีนมองราเมนมาเสิร์ฟทีละถ้วย
“ไม่มีไรหรอกก็แค่หยอกเล่น เื่ยาวให้เคลวินกลับมาเล่าให้ฟังแล้วกัน” เจมิกส์นั่งลงหยิบตะเกียบคนถ้วยราเมนไม่ใส่ใจ ซากุระทำหน้าเซ็งแกะตะเกียบมาคีบเส้นกิน
“นู้นไงมากันละ” โชมองบุคคลที่กำลังมาสองคนนั่งลงตรงข้ามกับซากุระที่ชะงักมองเรย์กะขยับแว่นตาในมาดที่ดูดีขยับเก้าอี้เลื่อนให้สาวมัธยมปลายกระโปรงลายสก็อตสีชมพูผมมัดสูงตาสีฟ้าคู่สวยมองมาทางซากุระ
“นี่คือฮันนา มีอะไรจะถามไหม” เจมิกส์แนะนำมองหน้าซากุระที่นิ่งเงียบมองค้อนเขา
“ไม่ ฉันอิ่มแล้ว” ซากุระตอบปัดๆ เลื่อนถ้วยราเมนออกวางตะเกียบไว้บนขอบถ้วย
“ฮันนา นี่ซากุระไอดอลคอสเพลย์อันดับหนึ่งแฟนเคลวิน” เรย์กะบอกสาวน้อยที่นั่งตาแป๋วส่งสายตามองมาทางซากุระ
“แฟนพี่เคล นี่จะเปิดตัวกันใช่ไหม ไม่เหมาะสมกันหรอกฮันนาเหมาะกว่าตั้งเยอะ” ฮันนายิ้มมุมปากมาทางซากุระอย่างยียวน ทุกสายตามองมาทางซากุระเป็ตาเดียว
“ค่ะ แล้วแต่ ไม่ได้ฝักใฝ่อยู่แล้ว ฉันว่าฉันไม่มีธุระอะไรที่นี่ ขอเสียมารยาทขอตัวก่อนนะ” ซากุระลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้
“จะรีบไปไหน น่าจะดีใจนะที่ได้ร่วมโต๊ะกับคนดัง” ฮันนาลุกขึ้นอมยิ้มชอบใจจ้องหน้าซากุระ
“ฮันนา! ” โชดุเสียงเข้ม ซากุระหยุดกึกมองหน้าฮันนาที่ยังยียวนยิ้มมุมปาก
“ก็มันจริงนี่ แค่ไอดอลในวงการแคบๆ จะสู้คนดังระดับโลกได้ยังไง พี่แครีนมีสะใภ้แบบฮันนายังดีกว่า”
“ฮันนา..เงียบ” เรย์กะคว้าแขนฮันนาแล้วดึงลงนั่งเก้าอี้
ปึก!
ซากุระวางมือตบลงที่โต๊ะหยิบเงินวางไว้ข้างถ้วยราเมนของตนเองก่อนมองหน้าฮันนาที่ยังเลิกคิ้วยียวน
“วงการของฉันมันแคบก็จริงแต่ฉันก็ไม่ได้หวังว่าจะดังระดับโลกหรือเกาะใครดัง ต่างคนต่างอยู่อย่าก้าวก่าย หยุดเล่นาจ้องตากับฉันเพราะฉันไม่ใช่ของเล่นที่ให้ใครมาดูถูกฝ่ายเดียว ถ้าไม่รู้จักกันจริงเลิกยุ่งกับฉัน” ซากุระปรายตามองทุกคนที่อึ้งค้างก่อนหยุดสายตาลงมาที่ฮันนาที่นิ่งค้าง ซากุระหมุนตัวเดินออกจากร้านไปทันที
“เสียเื่แล้วไหมยัยเด็กสมองน้อย” โชทิ้งท้ายก้มกินราเมนต่อ ทั้งหมดมองมาทางฮันนาที่เอามือลูบแขนขมวดคิ้วหน้ายู่บูดบึ้ง
บรรยากาศในห้องเรียนคึกคักเมื่อเหล่าคุณครูเข้าประชุม นักเรียนจึงวิ่งเล่นกันนอกห้อง ซากุระนั่งหาวปากกว้างอยู่ที่โต๊ะข้างเนเนะที่นั่งหมุนปากกามองไอวาดรูปการ์ตูนตลก
“ก่อนสอบไปพักผ่อนนอกเมืองกันไหม” เนเนะกระทุ้งศอกถามซากุระ
“เหมือนจะไม่ว่างนะสิ” ไอวางมือตอบ
“เอาสิไปตอนไหนก็บอกนะ ไปกันเยอะๆ สนุกดี เป็การส่งท้าย เราอาจไม่ได้เจอกันอีก” ซากุระเท้าคางตอบ
“ดราม่าน้ำตาไหลมาเชียว เธอจะเข้ามหาลัยไหน” เนเนะกอดอกเลิกคิ้ว
“ยังไม่รู้เลย แล้วหัวหน้ากับไอจังละ” ซากุระตีหน้าซื่อ
“ฉันคงทำงาน ไม่ไหวดันตัวเองเรียนแล้ว” ไอตอบหน้านิ่งมองมาทางเนเนะ
“เหมือนกันเลย เรียนแค่นี้ก็พอ ไม่อยากเจอสอบ สะอิดสะเอียน”
“ไม่ได้นะหัวหน้า ถ้าไม่มีอะไรทำเดี๋ยวก็กลับไปเหมือนเดิมอีก เรียนต่อเถอะ เข้ามหาลัยเดียวกับเรย์กะก็ได้นี่ รายนั้นต้องต่อมหาลัยอยู่แล้ว” ซากุระขยิบตายิ้มหวาน
“อะไรของเธอ เพ้อเจ้อ” เนเนะผลักหัวซากุระแล้วยิ้มบางๆ แก้เขิน ไอหัวเราะชอบใจมองเพื่อนสาวสองคนหยอกล้อกันคึกคักสนุกสนาน
596
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)