บทที่ 14 ยอมสยบใต้ชายกระโปรง
หลังจากผ่านเื่ราวมาทั้งวัน อวี้เจียวรู้สึกว่าร่างกายสกปรกไปหมด ทั้งหกล้มในป่าและวิ่งวุ่นในปราสาท
เมื่อได้รับคำเตือนจาก 006 เธอจึงรีบไปหาชุดกระโปรงเรียบง่ายและนุ่มสบายจากตู้เสื้อผ้าแล้วเข้าห้องน้ำไปทันที
ตอนแรกอวี้เจียวยังไม่ทันสังเกตอะไร เธอสาละวนกับการปรับอุณหภูมิน้ำในห้องน้ำ
เมื่อนิ้วขาวเรียวของเธอแตะที่กระดุมเสื้อ กำลังจะปลดออก เสียงก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
[โฮสต์ครับ... คุณ... สามารถปิดระบบการมองเห็นของผมชั่วคราวได้นะครับ]
เมื่อได้ยินเสียงนั้น อวี้เจียวจึงนึกถึงการมีอยู่ของ 006 ขึ้นมาทันที
ใบหน้าเธอแดงก่ำ รีบค้นหาการตั้งค่าแล้วกดปุ่ม
ทันใดนั้น ทุกอย่างตรงหน้า 006 ก็มืดสนิท
เขาค่อย ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในหัวยังคงฉายภาพผิวขาวราวหิมะและส่วนโค้งเว้าที่งดงามที่เพิ่งเห็นไปเมื่อครู่
ในห้องน้ำเงียบมาก มีเพียงเสียงน้ำไหลซู่ซ่า
อวี้เจียวอาบน้ำไปพลางรู้สึกประหม่าไปพลาง เพราะกลัวว่าจะเป็เหมือนในหนังหนังสยองขวัญที่จู่ ๆ ฝักบัวจะมีน้ำสีเืไหลออกมา
โชคดีที่ความกังวลของเธอไม่เป็ความจริง น้ำยังคงสะอาดดี
แต่เมื่อเธอกำลังทาเจลอาบน้ำบนร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังมองเธออยู่จากในที่มืด
แต่เมื่อเธอมองไปยังทิศทางนั้นด้วยความระแวง กลับรู้สึกว่าความรู้สึกเหนียวเหนอะและไม่สบายตัวนั้นหายไปทันที
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่......
อวี้เจียวไม่กล้าชักช้า รีบล้างตัวให้สะอาดแล้วเปลี่ยนเป็ชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย
แต่ในขณะที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและกำลังจะรีบออกจากห้องน้ำ เธอกลับรู้สึกว่าเท้าลื่นเสียหลัก
ใบหน้าคะมำลงพื้น ในมือเธอกำลังกอดเสื้อผ้าชุดเก่าไว้ ทำให้ปฏิกิริยาตอบโต้ที่จะยื่นมือไปยันพื้นไม่ทันการ
สุดท้ายเข่าของเธอกระแทกกับพื้นอย่างแรง จนเกิดความเ็ปแปลบขึ้นมา ข้อศอกของเธอก็กระแทกกับพื้นกระเบื้องเย็น ๆ อีกที
"ฮึก..."
เธอครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเ็ปนี้ทำให้เธอถึงกับน้ำตาคลอเบ้า
"เจ็บจัง"
เธอพยายามจะลุกขึ้นจากพื้น แต่ทั้งข้อศอกและเข่าปวดแปลบจนแทบไม่มีแรงจะขยับ
"006..."
อวี้เจียวอยากขอความช่วยเหลือจากระบบโดยอัตโนมัติ
แต่พอเรียกออกไป เธอก็นึกขึ้นได้ว่า 006 เป็แค่ระบบเสมือน ไม่มีทางมาช่วยเธอได้จริง ๆ
ใน่เวลาแห่งความสิ้นหวังนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
เมื่อได้ยินเสียงนั้น อวี้เจียวคิดว่าตัวเองหูแว่วไป เธอจึงยังไม่ได้ตอบสนองอะไร
แต่คนที่อยู่นอกห้องดูเหมือนจะเริ่มหมดความอดทน พวกเขาเคาะประตูอีกสองครั้งด้วยแรงที่มากขึ้น
คราวนี้อวี้เจียวได้ยินชัดเจนแล้ว กลัวว่าคนข้างนอกจะไม่ได้ยินการตอบรับและอาจจะจากไป เธอจึงรีบะโออกไป
"เข้ามาเลย!"
เมื่อพูดเช่นนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อไปเปิดประตู
แต่เมื่อมือเธอแตะพื้นที่เปียกลื่น เธอก็พลาดลื่นไปอีกครั้ง
คราวนี้ร่างทั้งร่างของเธอล้มลงบนพื้นอย่างแรง ข้อศอกที่าเ็อยู่แล้วก็ได้รับความเสียหายอีกครั้ง
อวี้เจียวทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาของเธอเอ่อล้นเต็มเบ้าตา
ในจุดที่เธอมองไม่เห็น หมอกสีดำพุ่งมาจากทางด้านหลัง คล้ายจะแปลงสภาพเป็มือคู่ใหญ่เรียวยาวสองข้าง
ในขณะที่หมอกนั้นเข้าใกล้อวี้เจียวและกำลังจะััร่างของเธอ ก็มีเสียงกระแทกดังมาจากด้านนอกอย่างกะทันหัน
หมอกดำชะงักเล็กน้อย และเมื่อเสียงฝีเท้าจากด้านนอกค่อย ๆ เข้ามาใกล้ มันก็ค่อย ๆ จางหายไป
อวี้เจียวได้ยินเสียงนั้นแล้ว จึงพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
ประตูเปิดออกด้วยเสียงดังปัง ร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นที่ประตู
ยังไม่ทันเห็นว่าใครอยู่ตรงนั้น อวี้เจียวก็รีบยื่นมือออกไปออดอ้อนด้วยความน้อยใจทันที
"เจ็บจัง..."
เหลียงเหว่ยเห็นภาพในห้องน้ำแล้วลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ
แต่พอได้ยินเสียงของอวี้เจียวเขาก็รู้สึกตัว จึงเข้าไปประคองแขนของเธอเบา ๆ แล้วอุ้มเธอขึ้นในท่าเ้าหญิงทันที
อวี้เจียวถูกผู้ชายสองคนอุ้มแบบนี้ในวันเดียว แต่เธอก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกประหลาด
ตอนนี้เธอเอามือที่แข็งทื่อข้างหนึ่งคล้องไหล่ของเหลียงเหว่ย ใบหน้าขาวนวลสวยงามเต็มไปด้วยความน่าสงสาร
"เหลียงเหว่ย ฉันเจ็บมาก"
หลังจากได้ยินเสียงนุ่มนิ่มของเธอ เหลียงเหว่ยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น
ตอนนี้สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมงและไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
หลังจากวางเธอลงบนเตียงแล้ว เหลียงเหว่ยเดินกลับไปที่ห้องน้ำโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขาตั้งใจจะเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นและจัดห้องน้ำให้เรียบร้อย
แต่พอเข้าไป เขาก็ได้กลิ่นหอมฟุ้ง
กลิ่นนี้ไม่ได้มาจากเจลอาบน้ำอย่างเดียว แต่ยังมีกลิ่นหวานอ่อน ๆ ที่เขาได้กลิ่นตอนแบกอวี้เจียวด้วย
ลูกกระเดือกของเขาขยับโดยไม่รู้ตัว
เขาสะกดความคิดฟุ้งซ่านในหัว แล้วจัดการทำความสะอาดห้องน้ำจนเสร็จ จากนั้นจึงถือผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นกลับมาที่ห้อง
อวี้เจียวยังคงอยู่เหมือนตอนที่เขาจากไป
ตอนนี้เธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ขาเรียวสวยทั้งสองข้างแกว่งไกวเบา ๆ ไปมา
ถ้ามองขึ้นไป จะเห็นได้ว่าหางตาและปลายจมูกของเธอแดง เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา
ในใจเหลียงเว่ยอ่อนยวบลง
ตอนนี้เขาย่อตัวลงข้างเตียง ใช้ผ้าขนหนูอุ่น ๆ ประคบที่หัวเข่าของเธอ จากนั้นจึงค่อย ๆ เช็ดขาที่เปียกน้ำให้แห้งสะอาด
และใน่เวลานี้เอง เหลียงเหว่ยถึงได้รู้ว่าผิวของอวี้เจียวขาวมากแค่ไหน
ตัวอวี้เจียวเองไม่ได้สูงมาก ดูแล้วน่าจะประมาณหนึ่งร้อยหกสิบกว่าเิเ รูปร่างบอบบางกะทัดรัด
ทว่าเรียวขาคู่นี้กลับดูยาวและตรงสวย ยิ่ง่ข้อเท้าและเอ็นร้อยหวายยิ่งดูเด่นและงดงาม
มีเพียง่น่องและต้นขาที่มีเนื้อหนังนุ่มนิ่มอยู่บ้าง แม้จะไม่มาก แต่ยามที่มือหนาจับลงไป กลับรู้สึกถึงความเนียนละเอียดราวกับหยกมันแพะชั้นดี
"เจ็บ..."
เมื่อผ้าเช็ดผ่านหัวเข่า อวี้เจียวอดไม่ได้ที่ตาจะแดงขึ้นมาอีกรอบ เธอจ้องมองเหลียงเว่ยอย่างน่าสงสาร น้ำตาร่วงเผาะราวกับไข่มุกขาดสาย
เหลียงเหว่ยเห็นสภาพนั้นก็เกร็งไปเล็กน้อย เขาจำต้องเอาผ้าขนหนูออก จากนั้นก็เช็ดส่วนอื่นเสร็จแล้วก็วางไว้ข้าง ๆ
“ไม่เป็ไรมากหรอก พักสักสองสามวันรอยเขียวช้ำก็หายแล้ว”
ในขณะที่พูด สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่หยาดน้ำตาใส ๆ บนใบหน้าสวยของอวี้เจียว แววตาค่อย ๆ ลุ่มลึกขึ้น
[แววตาของเหลียงเทพนี่... มัน เซ็กซี่เกินไปแล้ว]
[ถ้าเขายังมองแบบนี้ต่อไป ฉันสงสัยเลยว่าเขาจะก้มลงไปเลียน้ำตาให้เธอแล้ว]
[ไม่นึกว่าเหลียงเหว่ยจะยอมก้มหัวให้สาวสวยแล้ว ฮือ ๆ ๆ ไอดอลของฉัน]
อวี้เจียวไม่รู้ว่าข้อความที่วิ่งผ่านหน้าจอฝั่งของเขาเป็อย่างไร ตอนนี้เธอเห็นแต่ข้อความที่วิ่งอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอของตัวเอง ความเร็วถึงกับดูจะรุนแรงยิ่งกว่า่เย็นเสียอีก
[เป่า ๆ ให้ภรรยาหน่อย~]
[ภรรยาเจียวเจียวน่าสงสารจัง ส่งแต้มดาวให้ภรรยาแล้ว ไปซื้อยาแก้ปวดเถอะ]
[ผู้ใช้ : 28365 ได้ส่งแต้มดาว 8000 แต้ม ให้สตรีมเมอร์อวี้เจียว ยอดคงเหลือปัจจุบัน 58219]
[ผู้ใช้ : ฉันรักภรรยาเจียว ได้ส่งแต้มดาว 1600 แต้ม ให้สตรีมเมอร์อวี้เจียว...]
[...]
อวี้เจียวกะพริบตาอย่างยากลำบาก เธอเพิ่งจะคิดจะถามว่าซื้อได้อย่างไร ก็เห็นสัญลักษณ์รถเข็นเล็ก ๆ ที่กำลังเปล่งประกายปรากฏขึ้นที่มุมขวาล่างของหน้าจอจำลอง
ราวกับว่า มันสามารถรับรู้ความคิดของเธอได้โดยอัตโนมัติ สัญลักษณ์นั้นกะพริบอีกครั้ง แล้วเปิดขึ้นทันที
นี่คือหน้าร้านค้าที่คล้ายกับระบบเติมเงินในเกม
ด้านล่างมีสินค้าที่ติดป้ายราคาอย่างชัดเจน เมื่อกดเข้าไปก็มีคำอธิบายโดยละเอียด
2K
