วิวาห์ร้าย...ม่ายรัก

        ครู่ใหญ่ผ่านไปใบหน้าหวานที่เคยหมองหม่นก็เบิกตากว้างกับภาพความสวยงามของธรรมชาติที่เห็นตรงหน้า สายน้ำที่ไหลลงมาอย่างต่อเนื่องมองดูแล้วน่าจะมีความสูงประมาณสิบเมตรเห็นจะได้ ถึงแม้จะไม่สูงมากนักแต่ก็ทำให้คนที่ตกลงมาบาดเจ็บได้เหมือนกัน

        รอยยิ้มหวานยิ้มรับกับบรรยากาศและทิวทัศน์โดยรอบ พลางหันมามองมือที่ยังถูกกุมเอาไว้อยู่ความอบอุ่นแผ่ซ่านภายในใจ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่โอบล้อมไปด้วยความปลอดภัย

        ถึงแม้จะเจอะเจอกับความหวาดกลัวที่ไม่อาจคาดคิดแต่ความหวาดกลัวที่เคยมีมาถึงเมื่อกี้ ได้หายไปจนหมดสิ้นแล้วและในเวลานี้ก็มีเพียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

        ทว่าเธอไม่สามารถเดาได้เลยว่ากฤษณะคิดอะไรอยู่ อริสาแหงนหน้ามองเสี้ยวหน้าของเขาเนิ่นนานจนกฤษณะหันหน้ามามองเธอแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก

        “มองหน้าพี่มีอะไรรึเปล่า...หืม”

        ดวงตากลมโตจ้องมองเขาตรงๆ “เอ่อ.....”เธอไม่แน่ใจว่าจะถามเขาดีรึเปล่า แต่สุดท้ายก็ถามออกไป

        “พี่กฤษเสียใจบ้างรึเปล่าคะที่คุณตะวันคบกับคุณหมอธีพบ”

        เธอถามในสิ่งที่ยังคับข้องใจมาตั้งแต่โรงพยาบาลเมื่อหลายวันก่อนเธอรู้แล้วละว่าตะวันไม่ได้คิดเช่นไรกับเขา หากแต่คนตรงหน้าที่ส่งยิ้มกลับมาคิดอย่างไรกันหนอ

        ใบหน้าคมเข้มยังคงมีรอยยิ้มจนเธอเริ่มหวั่นๆในสิ่งที่ถามออกไป

        “ลูกหว้าขอโทษค่ะที่ถามอะไรแปลกๆพี่กฤษไม่ต้องสนใจหรอกนะคะ”

        อริสาเสมองไปทางอื่นหลบสายตา แทบจะกัดลิ้นตัวเองที่ถือสิทธิ์ถามคำถามนั้นออกไป เพียงแค่เขาทำดีกับเธอขึ้นมานิดหน่อยเพียงเท่านั้นใช่ว่าเธอจะมีสิทธิ์ยุ่งวุ่นวายเรื่องของเขาได้ ดูท่าเธอจะสำคัญตัวผิดไป

        “ทำไมพี่ต้องเสียใจด้วยล่ะพี่ควรจะแสดงความยินดีกับทั้งสองคนมากกว่าไม่ใช่หรอ”กฤษณะชิงพูดตัดขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะทันหันหน้าหนีไปอีกทาง

        “ก็คุณตะวันเธอเป็น...เอ่อ”พอพูดมาถึงตอนนี้ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันทีก่อนจะมีเสียงเข้มดังตอกย้ำความเจ็บปวดนั้นอีกครั้ง

        “คนสำคัญ” เขาพูดต่อให้มองใบหน้าหวานที่สลดลงอย่างน่าสงสาร

        “คนสำคัญที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆอย่างมากก็เป็นได้เพียงน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่งเท่านั้น” เมื่อเห็นเธอมองอย่างไม่เข้าใจเขาจึงพูดแถลงไข

        “ก็เพราะว่าเธอเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงแสงกับแม่เลี้ยงจันทร์ฉาย ซึ่งเป็นเจ้าของไร่องุ่นข้างๆ นี้ พี่เลยไม่อยากมีปัญหาด้วยเพราะเรายังต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน และทีนี้เข้าใจรึยังว่าคนสำคัญที่พี่พูดถึงหมายความว่ายังไง”

        “..........” ถึงจะแอบดีใจกับคำตอบของเขา แต่อริสาก็เข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไรแสดงว่าที่ผ่านมาคนตรงหน้าแสดงละครตบตาอยากให้เธอเจ็บปวดเหมือนกับที่เขาต้องเจ็บปวดเพราะต้องมาแต่งงานกับเธอสินะแค่คิดใจดวงน้อยก็รู้สึกหน่วงๆ คล้ายกับคนอกหักใหม่ๆ แต่สำหรับเธอถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่าอกหักตั้งแต่เริ่มรักอีกฝ่ายไปแล้ว

        “เป็นอะไรทำไมถึงเงียบไปล่ะ หืม” น้ำเสียงอ่อนนุ่มส่งต่อมาอย่างต่อเนื่อง

        “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”เธอเลี่ยงที่จะพูดแล้วหันไปมองน้ำตกตรงหน้าแทน ทว่าไม่นานนักก็ต้องหันกลับมาอีกครั้งเมื่อกฤษณะเริ่มตั้งคำถามให้เธอตอบ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป

        “ชอบมันไหมคิดว่าเป็นยังไงบ้าง”

        ใบหน้าหวานไม่มีแววมึนงงกับคำถามแต่อย่างใด เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร“ค่ะสวยมากเลย พอมองแล้วทำให้รู้สึกสงบ ลูกหว้าชอบมันค่ะ”

        “อย่างงั้นหรอพี่คิดว่าจะทำกระท่อมหลังเล็กๆ เอาไว้แถวๆ นี้สักหลัง”

        ได้ยินแบบนั้นทำให้หัวใจของอริสาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นกระท่อมหลังเล็กๆเธอต้องการใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาออกแบบให้เหมาะกับธรรมชาติสวยๆ ตรงหน้านี้จังเพียงแค่คิดก็รู้สึกสนุกขึ้นมาแล้ว

        “พี่กฤษอยากได้แบบไหนหรอคะ”

        “แบบไหน...นั่นสินะ!!คงสามารถมองดูดาวได้ด้วยมีระเบียงรอบทิศแล้วเวลายืนตรงระเบียงก็สัมผัสได้ถึงไอ้น้ำเย็นๆ”

        “ถ้ามีดอกไม้หอมๆ ด้วยก็คงจะดีนะคะ”

        กฤษณะยิ้มรับกับความคิดของหญิงสาว“ดอกแก้วล่ะ เป็นไง”

        คำถามสั้นๆ ของเขาทำเอาอริสาใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะเธอเคยบอกเขาเอาไว้ว่าชอบกลิ่นของดอกแก้ว ซึ่งดูเหมือนกฤษณะจะยังจดจำได้ทว่าเธอก็ไม่ได้ตอบรับกับคำถามนั้น

        หลังจากยืนดูน้ำตกอยู่เนิ่นนานตอนบ่ายของวันกฤษณะก็ได้พาเธอเดินลัดเลาะไร่องุ่นไปกินมื้อกลางวันด้วยกันที่โรงอาหารกลางไร่อาการขัดเขินพุ่งตรงมายังใบหน้าหวานเป็นสีแดงระเรื่อกับคำเรียกขานของเหล่าคนงานซึ่งเป็นสถานะใหม่ที่เธอไม่คุ้นชิน

        ‘นายหญิง’

        มื้อกลางวันผ่านไปอย่างง่ายๆด้วยข้าวราดแกง จากนั้นกฤษณะก็ได้พาเธอเที่ยวชมภายในไร่องุ่นถึงแม้ระหว่างทางเดินไปน้ำตกจะเห็นมาบ้างแล้วก็ตาม

        แต่พอได้เดินจนทั่วเธอถึงได้รู้ว่า สิ่งที่เธอเห็นมันเป็นเพียงพื้นที่ส่วนเล็กๆ เท่านั้นเพราะเมื่อเดินไปทางปีกซ้ายของไร่ เธอก็ต้องตกตะลึงในความสวยของทุ่งดอกไม้สีเหลืองอร่ามที่แข่งกันเจิดจ้าท้ากับดวงอาทิตย์

        อริสาไม่แน่ใจว่าตัวเองยืนยิ้มให้กับภาพตรงหน้านานเท่าไหร่รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กฤษณะเด็ดดอกไม้ดอกหนึ่งขึ้นมาให้เธอแล้วบอกชื่อดอกไม้ดอกนั้นว่า‘ดอกบัวตอง’ ซึ่งเป็นดอกไม้ที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศ สามารถเพิ่มไนโตรเจนในดินได้เหมือนพืชตระกูลถั่ว

        และที่ไม่อยากจะเชื่อคือละอองของมันยังสามารถนำไปสกัดเป็นเครื่องสำอางได้อีกด้วยเขาเล่าสรรพคุณต่างๆ ให้เธอฟังต่ออีกหน่อย ก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามากฤษณะจึงขอตัวไปรับสายกอปรกับใบหน้าคมเข้มฉายแววตึงเครียดกับเรื่องที่คนปลายสายบอกผ่านมาและเมื่อเธอเอ่ยถามเขากลับบอกว่าไม่มีอะไร

        เดินมาได้สักพักท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มบ่งบอกว่าเวลานี้ใกล้จะเย็นเต็มทีแล้วเธอเห็นคนงานหลายคนเดินถือจอบมาจากที่ไกลๆ

        ‘ลมเย็นๆ เรามาเล่นชักว่าว ชักเบา ๆอย่าให้ว่าวมันติดลมเมียถามว่าชักอย่างไร เมียถามว่าชักอย่างไร เอามือ...ชักขึ้นชักลง’

        เสียงเพลงขับร้องดังแว่วมากับสายลมอริสาหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู หากไม่ติดตรงเนื้อร้องของเพลงเธอคงหัวเราะออกมาแล้วกับความน่ารักในการหยอกเย้าของคู่ชายหญิงที่เดินจีบกันระหว่างกลับไปยังบ้านพัก

        กฤษณะหัวเราะหึ หึ  เบาๆ ในลำคอให้กับหญิงสาวข้างกายเห็นใบหน้าหวานในยามนี้รู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่มือใหญ่จะดึงมือเธอให้เดินกลับไปพร้อมกัน