วันเวลาผ่านไปนับเดือน
เซียวหรงใช้ชีวิตนักเรียนมัธยมปลายอย่างสุขสบาย ชีวิตที่ไม่ต้องกังวลเื่ปากท้องนี่มันดีจริงๆ
ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์เขาไปเรียนหนังสือตามปกติ ส่วนวันสุดสัปดาห์เขาจะใช้เวลาในการซ้อมเปียโน จนในที่สุดเขาก็รู้สึกว่า ฝีมือการเล่นเปียโนของเขาพอที่จะออกหน้าออกตาได้ เขาจึงตั้งใจอัดคลิปวิดีโอตอนเล่นเปียโนขึ้นเพื่อโพสลงเวยป๋อ หากเขาสามารถยึดชามข้าวนี้ได้ก็ถือเป็หลักประกันให้ชีวิตอีกอย่างหนึ่ง
ถึงแม้ว่าครอบครัวนี้จะมีฐานะดีมาก แต่เขาสังเกตจากท่าทีของเซียวอี้เฉินแล้ว ไม่แน่ว่าอีกหน่อยอาจจะไม่ได้ให้ตัวเองสืบทอดกิจการ แต่คงจะให้เซียวอวี้มากกว่า แถมตัวเขายิ่งไม่มีความรู้และไม่มีความคิดที่จะสืบทอดกิจการของอีกฝ่ายด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงคิดว่าหากเขาได้ทำในสิ่งที่ชอบและสิ่งนี้สามารถหาเงินได้จะดีกว่า
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเรียนเปียโนยิ่งกว่าเดิม ในวันแข่งพ่อแม่ไม่ได้มาเชียร์เขา เพราะทั้งสองต่างก็ยุ่งอยู่กับการดูแลกิจการ แต่เซียวอวี้กลับมา ่นี้เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มติดเขามาก นี่ก็เป็อีกเื่หนึ่งที่แปลก เพราะจำได้ว่าเมื่อก่อนเด็กหนุ่มจะคอยกวนประสาทเขาตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ลูกแหง่ติดพี่ไปเสียแล้ว
เซียวหรงยิ้มอย่างมั่นใจให้เซียวอวี้แล้วขึ้นเวทีไป สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถชนะได้ แต่กลับได้รางวัลขวัญใจคนดูแทน แต่แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว
“เสี่ยวอวี้ อยากกินอะไร วันนี้เกอเลี้ยงเอง” หลังจากแข่งเสร็จเขาทั้งสองก็ไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับไปเดินเล่นที่ย่านร้านอาหารแทน
“อะไรก็ได้” เซียวอวี้ตอบ
“อืม ซูชิไหม งั้น” เซียวอวี้ขมวดคิ้ว กล่าวงึมงัม “ซูชิไม่เห็นอร่อย”
“งั้น พิซซ่า?”
“พิซซ่าเลี่ยนจะตายไป ไม่เห็นอร่อยเหมือนอาหารจีนเลย”
เซียวหรงหมดคำพูด นี่มันคือ “กินอะไรก็ได้” ที่พวกผู้หญิงชอบพูดกันงั้นรึ!?
ชาติก่อนเซียวหรงไม่เคยมีแฟนสาว เขาจึงไม่เคยประสบปัญหานี้มาก่อน แต่เขาเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงอยู่บ้าง ถึงกระนั้นนี่ก็ทำให้เขาปวดหัวตุบๆ สุดท้ายจู่ๆเขาก็คิดว่าอยากกินอะไรอุ่นๆ ร้อนๆ ขึ้นมาจึงกล่าวถามว่า
“งั้นหม้อไฟยวนยาง?”
เมื่อได้ยินคำว่า หม้อไฟยวนยาง เซียวอวี้ก็ตาเป็ประกาย ั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยกินหม้อไฟแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าใครก็รู้ หม้อไฟเป็อาหารที่กินกันในครอบครัว โดยเฉพาะในฤดูหนาวหม้อไฟจะให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็พิเศษ
หลังจากสรรหาอาหารนานาชาติมาหลายอย่าง ในที่สุด เด็กน้อยก็พยักหน้าเสียที
“เอาแบบหม้อยวนยาง น้ำซุปเอาเป็หมาล่ากับน้ำซุปกระดูกหมู ขอบคุณครับ”
เมื่อถึงร้าน ทั้งสองต่างสั่งอาหารมากมายเต็มโต๊ะ เซียวหรงหยิบช้อนตะเกียบขึ้นมาเช็ดด้วยกระดาษทิชชู่จนมั่นใจว่าสะอาดดีแล้วจึงส่งคืนให้เซียวอวี้ หม้อไฟยวนยางมีสองช่อง ช่องหนึ่งเป็น้ำซุปหมาล่าเผ็ดชากระตุ้นต่อมรับรู้รสยิ่งกินยิ่งหยุดไม่ได้ อีกช่องเป็น้ำซุปข้นกระดูกหมูสีขาวนวลรสกลมกล่อมซดคล่องคอ
ระหว่างทานอาหารเขาก็คอยคีบเนื้อบ้างผักบ้างลวกในหม้อไฟจากนั้นก็ใส่ลงในชามของอีกฝ่าย เมื่อซุปข้นได้ที่แล้วเขาก็ตักกระดูกหมูขึ้นมา ใช้ตะเกียบแยกชิ้นเนื้อออกใส่ชามอย่างพิถีพิถัน แล้วก็ตักน้ำซุปกระดูกหมูใส่ชามส่งให้เด็กน้อย
ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้เซียวอวี้รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่กับเซียวหรง และหวังอยากให้วันเวลาเหล่านี้คงอยู่ตลอดไป เขาอยากให้เซียวหรงเป็พี่ชายที่ใจดีกับเขาอย่างนี้ตลอดไป เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าความหวังเล็กๆของเขาจะส่งไปถึง์เบื้องบนหรือไม่
หลังจากวันแข่งขันไปไม่กี่วัน
จู่ๆ เวยป๋อของเซียวหรงก็ขึ้นคำค้นหายอดนิยม #คุณชายเปียโน
ตอนที่เขาลงคลิปเขาก็ไม่ได้บอกคนดูอย่างชัดเจนว่าตัวเองเป็ใคร แต่ชื่อในเวยป๋อเขาก็ใช้ชื่อ เซียวหรง และเวยป๋อของเขาผ่านการยืนยันตัวตนแล้วจึงมี V ต่อท้าย
ภายหลัง เพราะคอมเม้นท์หนึ่งทำให้ผู้คนต่างเรียกเขาว่า คุณชายเซียว
คห.1: ว้าววว เพลงเพราะมาก มือก็สวยยยยยมากก
คห.2: เดี๋ยวนะ ชื่อเหมือน คนนั้นไหม คุณชายใหญ่ตระกูลเซียวน่ะ
คห.3: เอ...พูดแล้วก็ใช่นะ
คห.4: ฉันคิดเหมือนคห.2
คห.5: ไม่มั้ง ประเทศเราคนชื่อซ้ำตั้งเยอะ
คห.9: พวกข้างบนน่ะ ฟังเพลงไปเถอะ อย่านอกเื่ได้ปะ
คห.10: คุณชายที่ไหนจะเสียเวลามาลงคลิปนี้ ปัญญาอ่อน ปะ ข้างบน เลิกเพ้อได้ละ
เมื่อเห็นคอนเมนท์คนชมเขาก็จะดีใจและมีกำลังใจมาก ส่วนคอมเม้นท์แย่ๆ เขาก็ไม่ไปสนใจ จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นคอมเม้นท์หนึ่ง
คห.49: น่าขำ คุณชายใหญ่อะไรกัน ก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง ตอนนี้นายท่านเซียวมีลูกของตัวเองแล้วยังจะสนใจเด็กเก็บมาเลี้ยงไปอีกนานแค่ไหนกัน
คอมเมนท์นี้เหมือนกับะเิลงทำให้ผู้คนแตกตื่นรวมทั้งเซียวหรงเองก็ใมากเช่นกัน ด้วยความตื่นตระหนกทำให้เขายังไม่ได้ไตร่ตรองอะไรก็กดลบความเห็็นไป จากนั้นเขายังคงทำตัวปกติเหมือนเดิม ทั้งๆที่ในใจแอบหวาดหวั่น ไม่ว่าความจริงจะเป็อย่างไร ในฐานะของเซียวหรง เื่ที่ไม่ควรไปแตะ เขาจะไม่แตะมัน
เซียวหรงไม่เคยเป็คนดัง เขาจึงไร้ประสบการณ์ต่อข่าวลือในโลกโซเชี่ยล คิดว่าหากเขาไม่สนใจ เื่นี้จะผ่านไปเอง แต่คอมเม้นท์นี้กลับมีคนแค้ปภาพไปโพสต่อ
ไห่เฉิงเสิร์ฟประเด็นร้อน: แฉ!ร่ำลือกันว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเซียวที่จริงแล้ว ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่เป็เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยง @เซียวหรงV เห็นคอมเมนท์นี้ถึงกับต้องรีบลบทันที จุ๊ๆๆ
จากกระแสข่าวและคอมเมนท์เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจปล่อยออกมาเพื่อโจมตีตระกูลเซียว เซียวหรงไม่ได้ใส่ใจกับข่าวนี้จึงไม่ได้ติดตามความคืบหน้า ถึงแม้ภายหลังเซียวอี้เฉินผู้เป็พ่อจะให้คนดันข่าวนี้ลงไปแล้ว แต่ผู้าุโในตระกูลที่กำลังจับจ้องตำแหน่งผู้สืบทอดตาเป็มันไม่ยอมปล่อยเื่นี้ไป
ไม่กี่วันถัดมา ผู้าุโต่างก็พากันยกโขยงมาที่บ้านของเซียวหรง พวกเขาเข้าไปคุยกันในห้องหนังสือของเซียวอี้เฉินอยู่เป็เวลานาน ลางสังหรณ์บอกเซียวหรงว่า เื่นี้ต้องเกี่ยวกับข่าวที่ออกมาไม่กี่วันนี้ของเขาแน่
หลายวันถัดมา จู่ๆ พ่อแม่เขาก็ทำหน้าเคร่งเครียดเรียกเขาให้เข้าคุยกันที่ห้องหนังสือ
“ลูกพอจะรู้เื่ข่าวลือเกี่ยวกับลูกในเวยป๋อบ้างไหม” นายท่านเซียวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เซียวหรงใจสั่น พยักหน้าตอบด้วยความสัตย์จริง “ผมเห็นข่าวแล้วครับ”
“ข่าวนั้น... กลายเป็ว่าข่าวนั้นไม่ใช่ข่าวลือ เป็เื่จริง” นายท่านเซียวข่มอารมณ์พูดต่อ “พวกผู้าุโสงสัยจึงบังคับให้พ่อแม่เอาดีเอ็นเอลูกไปตรวจ พ่อไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป”
ในที่สุดคุณนายเซียวก็ไม่สามารถข่มกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอเข้ามากอดเซียวหรงไว้และร้องไห้โฮ
“ฮือออ เป็ไปไม่ได้ ฉันเป็คนคลอดลูกออกมา เลี้ยงดูเขามาตั้งสิบหกปีเชียวนะ!” เมื่อความจริงปรากฏต่อให้ไม่ใช้เืเนื้อเชื้อไข แต่เธอก็ดูแลประคบประหงมเขามานานปี เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่มีความผูกพันเลย ดังนั้นเมื่อรู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตัวเองจึงไม่อาจทำใจรับได้
“ผมมีเื่จะสารภาพกับคุณ”
เซียวอี้เฉินเล่าเื่ราว เซียวหรงฟังแล้วถึงกับอุทานในใจว่า พล็อตนิยายน้ำเน่าชัดๆ
ที่จริงลูกของทั้งสองนั้นเกิดก่อนกำหนด ร่างกายอ่อนแอมาก ทั้งยังเป็โรคหัวใจ พวกเขาทั้งสองพยายามที่จะมีลูกมาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่สามารถมีได้ ต่อไปก็กลัวว่าจะมีไม่ได้อีกจึงพยายามยื้อเด็กไว้สุดชีวิต
แต่จนแล้วจนรอดก็ยื้อชีวิตไว้ได้ไม่กี่วัน เด็กก็จากไป ตอนนั้นภรรยาเขาก็ร่างกายอ่อนแอต้องพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลอยู่นาน เซียวอี้เฉินกลัวว่าภรรยาตัวเองจะเสียใจจนเป็อะไรไป
เซียวหรงที่จริงแล้วเป็เด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าั้แ่ยังเป็ทารกไม่กี่วัน เซียวอี้เฉินรู้ข่าวก็ดีใจมาก รีบไปรับเขามาเลี้ยงเป็ลูกทันที
แล้วหลังจากนั้นด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดบังเื่ลูกอีกทั้งตระกูลเซียวเป็ตระกูลใหญ่ เขากลัวว่าภายหลังกลัวจะมีคนมาเปิดโปงเื่เซียวหรงไม่ใช่เืเนื้อเชื้อไขเพื่อจะแย่งชิงสิทธิ์รับสืบทอดกิจการไป
เขาจึงแอบหาคนมาอุ้มบุญ ดังนั้นที่จริงเซียวอวี้คือลูกของทั้งสองคน
เซียวหรงแอบสบถในใจ แม่ง...คุณเปลี่ยนอาชีพไปเขียนนิยายเถอะ...น้ำเน่าขนาดนี้...
คุณนายเซียวได้ยินก็สะท้าน เซียวอวี้เป็ลูกของเธอ!ก่อนหน้านี้เป็เพราะคิดว่าเซียวอวี้เป็บุตรนอกสมรสเธอจึงใจร้ายกับอีกฝ่ายมาตลอด กลับกลายเป็ว่าเธอผลักไสลูกในไส้ของตัวเอง คุณนายเซียวคิดแล้วก็หน้าซีดเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ที่จริงแม้ว่าเซียวหรงจะไม่ได้แสดงว่าตัวเองเสียใจอะไรมากมาย แต่เขาเสียใจมากที่ตัวเองกลับไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของทั้งสองคน เพราะเขาอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขมาระยะเวลาหนึ่งก็เริ่มรู้สึกว่าที่นี่กลายเป็บ้านของตัวเองไปแล้ว ทีนี้ความจริงเปิดเผยแล้วเขาก็หวั่นใจว่าตัวเองจะกลายเป็คนไม่มีที่ซุกหัวนอน
อายุน้อยเรียนไม่จบทีนี้จะเอาอะไรกินล่ะเนี่ย ตอนแรกเซียวหรงคิดว่าตัวเองจะได้มาเสวยสุขแทนเ้าของร่างเดิม กลับกลายเป็ว่ามารับเคราะห์แทนซะงั้น
////////////////////
โรงละครเล็ก
อวี้: ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ งั้นจะทำอะไรก็ได้สินะ //แววตาวาววับ
หรง: มันไม่ใช่แล้ว!!!
1K
![สาดขยี้ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714749432_32484861.webp)
