ตอนที่8
ชะตา
"สำเร็จแล้วอาจารย์ ดูสิมีดเล่มนี้ข้าตีเองกับมือเลยนะ"เสียงของหลินฟานดังลั่นไปทั่วโรงตีเหล็กเล่นเอาเสียงค้อนของาุโิซานต้องหยุดชะงักลงอย่างช่วยไม่ได้เพราะท่าทีของหลินฟานยามนี้ท่าทางจะดีใจเกินเหตุไปหรือเปล่าแต่หลินฟานเพิ่งจะใช้โลหะตีมีดเล่มใหม่ขึ้นมาได้ แม้ไม่ได้ทำเป็อาวุธแต่หลินฟานก็สร้างมีดเล่มนี้ได้ดีทีเดียว
"ยังแกร่งไม่พอ"าุโิซานเห็นมีดก็พูดตำหนิออกมาหน้าตาเฉยเสียอย่างนั้นมีดที่หลินฟานตีแม้จะเป็มีดที่รูปทรงสมส่วนและสวยงามดีแต่ในมุมมองของช่างตีเหล็กระดับิซานแล้วกลับมองว่ายังอ่อนหัดนักหากหลินฟานจะสร้างอาวุธระดับราชันขั้นที่ 10ผลงานเท่านี้ยังไม่ถือว่าสมควรโอ้อวด
"แต่….ก็ถือว่าดีสำหรับมือใหม่มีดของเ้ารูปทรงไม่เลวแต่น้ำหนักค้อนยังไม่มั่นคงทำให้ขจัดสิ่งเจือปนออกไปได้ไม่หมดแต่ถ้าในระดับอาวุธธรรมดานับว่าอยู่ในระดับกลางได้กระมัง"าุโิซานพูดเหมือนจะชมหรืออาจจะตำหนิแต่จากนิสัยที่เอ่ยปากชมคนอื่นไม่เก่งแล้วนับว่านี่ใกล้เคียงกับคำชมที่สุดแล้วทำเอาหลินฟานที่ได้ฟังถึงกับยิ้มไม่หุบ
"อาจารย์ช่างเข้มงวดนักขอรับเช่นนั้นศิษย์ขอตัวไปฝึกฝนต่อ"หลินฟานว่าพลางประสานมือคารวะาุโิซานแล้วขอตัวออกไปหลินฟานอาศัยอยู่ในบ้านของาุโิซานมาได้เดือนกว่าแล้วทุกวันศึกษาวิชาตีเหล็กทั้งในตำราและทดลองสร้างจริงรวมถึงในแต่ละวันก็ยังทำตัวเป็อาจารย์สอนสั่งหนิงหลงเื่พลังิญญาอีกด้วยแม้ในใจจะยังร้อนรุ่มเพราะเื่ของตระกูล แต่ถ้าจัดการเื่ทั้งหมดจนเรียบร้อยบางทีหลินฟานอาจจะขออยู่ที่นี่ต่อก็ได้
"ศิษย์พี่….ข้าไม่เข้าใจขอรับว่าเราจะสังเกตจุดหลอมเหลวของแร่เกล็ดนิลได้ยังไงในเมื่อรูปร่างภายนอกมันไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย"ใน่ค่ำหลินฟานจุดเทียนอ่านตำราที่าุโิซานสั่งหากมีเื่สงสัยอะไรก็จะเอ่ยถามหนิงหลงที่เข้ามาอ่านตำราร่วมด้วยเสมอวันนี้เองก็เช่นกันหลินฟานเกิดสงสัยว่าการหลอมแร่เหล็กที่ชื่อว่าเกล็ดนิลนั้นเป็เช่นไรเหล็กชนิดนี้ไม่เปลี่ยนรูปไม่ละลายเหมือนแร่ชนิดอื่นๆแต่หากโดนความร้อนมากๆก็จะอ่อนตัวลงจนสามารถตีได้แต่ถ้าความร้อนมากเกินไปก็จะทำให้มันเสียความแข็งแกร่งสูงสุดเพราะแบบนั้นการใช้ความร้อนกับแร่เหล็กชนิดนี้เลยละเอียดอ่อนอย่างมาก
"ท่านเห็นตารางตรงนี้หรือไม่ขอรับอาจารย์ใช้เวลาเป็เดือนๆเพื่อศึกษาแร่ชนิดนี้ท่านแค่เอาน้ำหนักของมันไปคำนวณเปรียบเทียบกับค่าความหนาแน่นในตารางนี้ขอรับแล้วท่านจะได้ความร้อนและระยะเวลาที่เหมาะสม"หนิงหลงอธิบายพลางชี้ไปที่อีกหน้าของตำราแร่ชนิดนี้ไม่เปลี่ยนรูป ต่อให้วางอยู่ในกองไฟก็ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีเพราะงั้นเลยไม่อาจดูจากภายนอกได้การจัดการกับแร่เหล็กชนิดนี้เลยต้องอาศัยความรู้ที่สั่งสมมาจากคนยุคเก่าเท่านั้น
"นี่มันยากกว่าการจำเคล็ดกระบี่อีกมั้ง"หลินฟานทำหน้าเบ้ก่อนจะลองมองตารางบนหน้ากระดาษตารางที่ใช้ถี่ยิบแทบจะทุกกรัมของแร่ชนิดนี้รวมกับความรู้เื่แร่อื่นๆมีหวังหลินฟานได้สมองแตกตายแน่ๆ
“ทีท่านยังบังคับให้ข้าท่องจำเคล็ดกระบี่เลยสำหรับข้านั่นจำยากกว่าเยอะ”หนิงหลงทำหน้ามุ่ยออกมาเหมือนไม่พอใจก่อนหน้านี้หลังจากหนิงหลงจดจำเคล็ดการฝึกฝนร่างเซียนสถิตได้จนหมดหลินฟานก็เลยสอนวิชากระบี่แถมให้อีกหน่อย
“จริงสิงั้นพรุ่งนี้ข้าจะสอนวิชาอื่นให้อีก”หลินฟานหัวเราะออกมาก่อนจะมองหนิงหลงด้วยท่าทีเอ็นดู ยามนี้หนิงหลงเริ่มรู้สึกว่าพระเ้าอาจจะเริ่มใจดีกับตนขึ้นบ้างแล้วก็ได้
.
.
.
พรึบ......
ใน่สายของวันหนึ่งระหว่างหลินฟานกำลังฝึกสอนวิชากระบี่ให้หนิงหลงเอาไว้สำหรับป้องกันตัวอยู่ๆก็มีนกสีฟ้าตัวหนึ่งบินร่อนลงมาที่แขนของหลินฟานพอดีแถมตัวหลินฟานเองก็ยังยกมือขึ้นรับมันตามความเคยชินอีกต่างหาก
“..............”แม้จะรับนกเอาไว้ด้วยท่าทีเหมือนเคยทำมาแล้วหลายต่อหลายครั้งแต่ใบหน้าของหลินฟานยามนี้กลับอึ้งราวกับได้พบเจอสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่จริงบนโลกนี้ไม่มีผิดแต่เ้านกตัวนี้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดอะไร แถมยังเป็พันธุ์ที่อาณาจักรัครามมักใช้เป็นกส่งสารอีกต่างหาก
“พี่หลินมีอะไรหรือขอรับ”หนิงหลงเห็นหลินฟานเลิกสอนไปกลางคันแถมยังเอาแต่อ่านจดหมายที่มากับนกตัวนั้นอีกต่างหาก
“ฮะๆ......พระเ้าท่านใจร้ายกับข้าเกินไปหรือเปล่า”หลินฟานหัวเราะออกมาด้วยมือที่สั่นเทาเนื้อหาในจดหมายนั้นสั้นมากเพียงแค่บอกว่ามีคำสั่งยกเลิกภารกิจขององครักษ์หลวงหลินฟานแล้วเปลี่ยนแปลงคำสั่งให้กลับมารับโทษทันทีที่ได้รับจดหมายอีกด้วย
“มันเป็แบบนี้ได้ไง”าุโิซานถามด้วยท่าทีไม่พอใจไหนตอนแรกบอกว่าให้เวลาหลินฟานเป็สิบๆปีไม่ใช่หรือยังไง อยู่ๆคำสั่งขององค์จักรพรรดิก็เปลี่ยนไปงั้นหรือเื่ไร้สาระเช่นนี้ก็มีด้วยหรือไง
“น่าจะเป็พวกที่พยายามเล่นงานตระกูลข้าช่วยกันกดดันองค์จักรพรรดิแน่ขอรับ”หลินฟานว่าพลางยิ้มบางๆออกมาราวกับตนเองไม่เป็อะไร
“อาจารย์ ศิษย์พี่หลินฟานขอบคุณพวกท่านมากที่ช่วยเหลือข้าแต่วาสนาของพวกเราคงหมดลงแค่นี้ข้าน้อยหลินฟานต้องขอลา”หลินฟานลุกขึ้นยืนก่อนจะประสานมือคารวะาุโิซานกับหนิงหลงเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจจากไปในจดหมายระบุเอาไว้ว่าหากหลินฟานกลับมารับโทษองค์จักรพรรดิจะละเว้นโทษปะายกตระกูลให้นั่นเหมือนกับการสวมปลอกคอบังคับให้หลินฟานกลับไปนั่นล่ะ
“เดี๋ยวก่อน....”าุโิซานรั้งตัวหลินฟานเอาไว้ไม่ยอมให้ออกไปทั้งๆแบบนั้นาุโิซานแม้จะไม่สนิทสนมกับหลินฟานเท่าหนิงหลงแต่ก็เอ็นดูหลินฟานใน่ที่ผ่านมาในฐานะศิษย์คนหนึ่งยิ่งเห็นหลินฟานสนิทกับหนิงหลงที่แทบจะไม่ต่างกับบุตรชายของตนด้วยแล้วาุโิซานก็ไม่อาจปล่อยให้หลินฟานกลับไปตายทั้งๆแบบนี้ได้
“ตามข้ามา”าุโิซานเดินขึ้นไปที่ชั้น2 ของบ้านพร้อมบอกให้หลินฟานและหนิงหลงตามขึ้นไปบนชั้นสองนั้นห้องหนึ่งเป็ห้องของาุโิซาน อีกห้องเป็ห้องตำราที่พวกหลินฟานและหนิงหลงใช้ศึกษาวิชาแต่บนนั้นยังมีอีกห้องที่าุโิซานเอาไว้ใช้เก็บของซึ่งตัวหลินฟานไม่เคยเข้าไปมาก่อน
“หนิงหลง เ้าไม่อยากให้หลินฟานกลับไปโดนปะาใช่หรือไม่”าุโิซานถามพลางเปิดห้องเก็บของเข้าไปด้านในภายในห้องนี้มีกล่องไม้และของใช้ทั่วไปวางเอาไว้เต็มไปหมดเหมือนห้องเก็บของธรรมดาเพียงแต่าุโิซานไม่ได้จะมาหยิบจอบเสียมให้หลินฟานอย่างแน่นอน
“ขอรับ”หนิงหลงย่อมไม่อยากให้หลินฟานตายอยู่แล้วแม้่หลังๆจะแกล้งกันไปมานิดหน่อย แต่นอกจากอาจารย์และคนในหมู่บ้านแล้วหลินฟานก็เป็คนที่หนิงหลงสนิทสนมด้วยที่สุดทำให้หนิงหลงไม่อยากให้หลินฟานต้องตายเป็ธรรมดา
“ข้าเองก็เหมือนกัน....”าุโิซานว่าพลางนำกล่องใบหนึ่งออกมามันเป็กล่องที่ทำจากไม้ลงเงาสีดำสนิทแต่ดูจากความยาวของมันแล้วน่าจะเป็กล่องอาวุธไม่ผิดแน่
“กระบี่เล่มนี้เป็กระบี่ที่พ่อของหนิงหลงมาขอร้องให้ข้าตีขึ้นมันเป็ของที่พ่อของหนิงหลงเตรียมเอาไว้ให้กับหนิงหลง”าุโิซานว่าพลางถือกล่องไม้มายืนตรงหน้าหลินฟาน
“มันเป็ผลงานชิ้นสุดท้ายของข้าหากเ้านำมันไปชีวิตของเ้าอาจจะ.....”าุโิซานพูดเช่นนี้แสดงว่ากระบี่เล่มนี้คงเป็กระบี่ระดับราชันขั้นที่10 ไม่ผิดแน่ แต่เพราะมันเป็ของหนิงหลง าุโิซานก็เลยไม่คิดจะให้มันกับหลินฟานมาั้แ่แรกแต่ถึงจะเอาออกมาให้หลินฟานก็....
“อาจารย์ภารกิจของข้าถูกยกเลิกไปแล้วขอรับต่อให้ข้าเอาอาวุธระดับราชันขั้นที่สิบไปด้วยก็อาจจะยังโดนลงโทษอยู่ดี”หลินฟานส่ายหน้าช้าๆเพราะไม่อาจรับกระบี่ของหนิงหลงมาได้และเนื้อหาในจดหมายนั่นยังทำให้หลินฟานทราบอีกด้วยว่ายามองค์จักรพรรดิโดนกดดันมากแค่ไหนบางทีแค่นำกระบี่ระดับราชันขั้นที่ 10 กลับไปก็อาจจะแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้
“ไม่ต้องกลัว กระบี่เล่มนี้จะทำให้ศัตรูของเ้าแพ้พ่ายไปเอง”าุโิซานส่ายหน้าช้าๆก่อนจะเปิดกล่องไม้ออกพริบตาที่กล่องไม้ขยับกำไลมิติที่อยู่บนข้อมือของหลินฟานถึงกับขยับราวกับถูกกระตุ้นแต่สิ่งที่กำลังลนลานไม่ใช่กำไลมิติ แต่เป็กระบี่ลิ้นัที่อยู่ในนั้นต่างหาก
กึก......
“...............”ราวกับเวลาหยุดเดินภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาหลินฟานแทบจะเผลอลืมหายใจกระบี่สีเงินที่วางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทเล่มนี้เพียงมองก็ััได้ถึงความยิ่งใหญ่ทรงพลังกระบี่เล่มนี้ตกแต่งเพียงเล็กน้อยแต่กลับให้ความรู้สึกงดงามราวกับไม่ใช่สิ่งของบนโลกบนใบกระบี่สลักตัวอักษรคำว่า หนิงหลงเอาไว้เพราะเป็กระบี่ที่บิดาของหนิงหลงตั้งใจจะมอบให้บุตรชายแต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะมองมันอย่างไร กระบี่เล่มนี้ก็.....
“กระบี่ระดับเซียน.....อาจารย์ท่านล้อข้าเล่นแน่ๆ ของเช่นนี้จะให้ข้าเอากลับอาณาจักรได้อย่างไร”หลินฟานเบิกตากว้างด้วยความใอาวุธระดับเซียนนั้นสร้างยากอย่างมาก ชั่วชีวิตของช่างตีเหล็กอัจฉริยะในอดีตก็ยังสร้างได้เพียงคนละชิ้นเท่านั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีคนที่สามารถสร้างอาวุธระดับเซียนได้ถึง 2 ชิ้นเช่นนี้
“ข้าจะมอบให้เ้าหรือเปล่าไม่สำคัญหรอก”าุโิซานที่ถือกล่องกระบี่เอาไว้มองไปทางหนิงหลงก่อนจะยื่นกล่องกระบี่ไปให้หนิงหลงราวกับจะบอกว่าผู้เป็เ้าของกระบี่เล่มนี้คือหนิงหลงจะมอบให้หลินฟานหรือไม่ขึ้นอยู่กับหนิงหลงเพียงผู้เดียวแล้ว
“ศิษย์พี่ อาวุธระดับเซียนต่อให้ใช้ชีวิตคนทั้งตระกูลข้ามาแลกมันก็ไม่คุ้มหรอกนะขอรับ”หลินฟานส่ายหน้าช้าๆด้วยท่าทีไม่เห็นด้วยมันมากเกินไปอาวุธระดับเซียนนี้ไม่ใช่ของที่เพียงจะแลกเปลี่ยนก็ทำได้มันสามารถทำให้อาณาจักรัครามยิ่งใหญ่ขึ้นได้รวมถึงทำให้อาณาจักรข้างเคียงหวาดผวาได้อีกด้วย อย่างที่าุโิซานบอกขอเพียงถือกระบี่เล่มนี้กลับไปไม่ว่าหลินฟานจะยื่นเงื่อนไขอะไรเหล่าขุนนางรวมถึงองค์จักรพรรดิก็ย่อมยอมทำตามเพื่อให้ได้อาวุธชิ้นนี้อยู่แล้วต่อให้ต้องปะาตระกูลฝ่ายที่เล่นงานหลินฟานแทนก็ตาม
2K
![ผมเกิดใหม่ในโลกของเกมส์จีบหนุ่ม [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614887430_33892862.webp)
