"ในที่สุด ก็ได้พักจากนรกนั่นซักที"
เสียงของเทวาดังขึ้น เพราะต้องเจอกับนรก ที่เรียกว่าการฝึก ระยะเวลา 7 วัน ไม่ค่อยจะส่งผล ให้เห็นเท่าไหร แต่เทวายังจำความรู้สึกหลังจากฝึกวันแรกได้ มันทำให้ร่างกายของเทวา แทบฉีก ออกจากกัน เพราะความทรมาน ดีที่ฝึกวิธีปรับลมหายใจได้ จึงทำให้เทวา บรรเทาอาการปวดตามร่างกายได้
"ลมหายใจแห่งไกอา" ข้อดีของมันคือ ปรับสมดุล ในร่างกาย สามารถปรับตัวได้ ร่างกายของเทวา แม้จะเ็ปเพียงไดก็ตาม ถ้าหากฝืนรับความเ็ปนั้น แล้วโคจร ลมหายใจไปเรื่อยๆ ร่างกายของเทวาจะพัฒนาตามความเ็ปนั้น แล้วก้าวข้ามมัน ถือว่าเป็ เทพวิชาโดยแท้จริง ข้อเสีย ของวิชานี้คือ จะต้องฝืนทน ทรมานร่างกายไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงขีดจำกัด ร่างกายถึงจะพัฒนา เทวาเดินลงมาจากห้องนอน เป็เวลาประมาณ 7 โมงกว่า เค้าไม่เห็นแม่อยู่บ้านแล้ว น่าจะไปทำงานแล้ว "น่าแปลก แม่ทำงานหนักกว่าเดิมรึป่าวนะ หรือว่า แม่มีอะไรปิดบังเราอยู่ เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้นแม่ไม่ยอมบอกอะไรเราเลยนี่นา" เทวา จึงเดินไป โรงเรียนตามปกติระหว่างทางเดินนั้น
"เฮ้ย ไอ้ขี้ข้านี่หว่า มันยังไม่ตายว่ะ กูนึกว่ามันตายไปซ่ะแล้ว ไม่รู้ว่า พี่เชนโมโห อะไรมา ถึงได้ไปซ้อมมัน จนปางตายขนาดนั้น"
"เื่ของลูกพี่ มึงอย่าเสือกดีกว่า แต่ตอนนี้ กูหมั่นตีนว่ะ อย่างกระทืบคน ไปกะทืบมันเล่นกัน หาตังไปแทงบอล"
"เออ ดี เอาดิว่ะ"
ชายวัยม.ปลาย 2 คนอยู่ในซอยแห่งหนึ่งได้พูดกันขึ้นมา "เฮ้ย ไอ้ขี้ข้า มานี่ดิว่ะ" หนึ่งในสองคนพูดขึ้น เทวาหันไปมอง แล้วเดินเข้าไปหา ยืนประจันหน้า
"มึงไปซื้อบุรี่ ให้กูหน่อยดิ" น้ำเสียงที่พยายามข่มคนอื่นดังขึ้น เทวาได้แต่หัวเราในใจ ไอ้พวกนี้ มันก็ดีแต่รังแกคนที่อ่อนแอ กว่า พยายามยกตัวเองให้สูงขึ้นเพื่อข่มคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีอะไรดีเลย คนแบบนี้สมควรที่จะเอามาทดสอบฝีมือ ว่าจะดีขึ้นไหม
"พวกมึงไม่มีตีนหรอ ถึงเดินไปเองไม่ได้ กูไปเป็ขี้ข้ามึงั้แ่เมื่อไหร"
ความรู้สึกเหมือนโดนหักหน้าต่อหน้าเพื่อน จึงจะชกที่เทวา เพื่อจะข่มว่าตนนั้นเก่งกว่าเทวา เทวาใช้วิธีการสืบเท้าไปข้างเบี่ยงตัวหลบหมัดนั้น แล้วชักศอกสั้น เข้าที่ปลายคางอีกฝ่าย
ปั้งงง เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ สายตาของมันเกิดอาการพรามัวขึ้น ขาเกิดการอ่อนแรง ไม่สามารถพยุงตัวเองทำให้ล้มหน้าทิ่มลงไปกองกะพื้น
ไอ้ห่าา มึงทีเผลอนี่หว่า เสียงดังพร้อมเท้ายกขึ้นมาหวังจะเตะ ภาพขาที่กวาดมา อย่างช้าๆ เหมือนกับภาพสโลโมชั่น
โครนอส ได้บอกถึงความสามารถของตาข้างซ้าย ของเทวา นั้นก็คือ "เวลา"
คำสั้นๆ ที่ไม่อาจตีความได้หมด ตอนนี้เทวารู้เพียงแค่ ว่า ถ้าเค้าตื่นเต้น หรือใ ถาพข้างหน้าจะชะลอลง เท่านั้น
ขาที่วาดเข้ามาเพื่อที่จะทำร้าย เทวาได้ถอยหลังมา ก้าวนึง ทำให้พลาด แล้วเกิดการเสียสมดุลขึ้น ทำให้เซไปข้างหน้า จังหวะนั้น ขาของเทวา ก็ตวัดขึ้นไปที่หน้าของอีกฝ่าย
เปรี้ยงงง แรงประทะแรงมาก จนนักเลงคนนั้นปลิ้วไปกระแทกถังขยะที่อยู่ข้างๆ
เทวาดึงเท้ากลับมา มองดูผลงานของตัวเอง แบบไม่ค่อยเชื่อ เพราะ ก่อนหน้านี้แค่มองหน้าของพวกมัน เทวายังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ
"ใช้เวลา 3 นาที หรอนานกว่าที่คิดนะ ถ้าเป็ข้าล่ะก็ 3 นาทีลบทวีปนี้ได้แล้วนะ"
เสียงโครนอส โผล่มาบนไหล่ของเทวา
"ชั้นทำได้แบบนี้ ชั้นก็ดีใจแล้ว ถ้าแบบนายชั้นคงฝึกอีกเป็ 1000 ปี แน่ๆ"
เทวาพูด พร้อมทำหน้าแขยง กับสิ่งที่โครนอสพูด "จงทำให้ข้าเห็นซ่ะ ว่าเ้าคู่ควรกับพลังนี้ ข้าให้เวลาเ้า 1 เดือนในการจัดการพวกที่ทำร้ายเ้าระหว่างนี้ข้าจะไม่บอกอะไรเ้าทั้งนั้น จงใช้กำปั้นตัวเอง
ทำให้ข้าเห็นซ่ะ" เืในกายเทวาลุกพล่าน "แน่นอน ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง" เทวาตอบ แล้วเดินจากไป
ทิ้งร่างสองร่าง นอนสลบอยู่บนพื้นโดยไม่หันมาแลซักนิด