ข้าให้พรเ้าในการรักษาคน การฝังเข็มของเ้านั้นเป็เลิศอยู่แล้ว ดังนั้นต่อให้อาการหนักแค่ไหนถ้ามาถึงมือเ้าพวกเขาจะรอด"เซียนไผ่เขียวให้พรเธอ
"ส่วนตัวเ้า หากต้องของมีคมหรือต้องพิษของที่อันตรายต่อชีวิตจะไม่สามารถทำอะไรเ้าได้"พรข้อที่สอง
"ส่วนข้อที่สาม ข้ายังนึกไม่ออก แต่ใน่าเ้าจะสามารถเอาตัวรอดได้ด้วยพรที่ข้าให้ อีกข้อนึงติดเอาไว้ก่อนล่ะ"ว่าแล้วเซียนไผ่ก็จากไป ดีที่ตอนนี้เธอเห็นทุกอย่างในมิติผ่านความฝัน
ไม่อย่างนั้นคงทำให้แม่ทัพใว่าเธอหายไปไหนเป็แน่ ในมิตินี้เป็มิติอนันตกาลนั่นคือเวลาไม่สิ้นสุด ดูเหมือนคุณตาจะปรับให้เร็วกว่าด้านนอก เธอจึงสามารถสำรวจมิติและห้องแล็บของเธอได้ ปืนไรเฟิลที่ลุงชางใส่มามีสามกระบอก นั่นเป็เพราะทีมของเขามีสามคน แต่เอ๊ะมันคนละแบบกันนี่นา
และมีแมกาซีนปืนเยอะมาก เดี๋ยวนะนี่มันปืนกลมือนี่นาลุงชางเอามาทำอะไรกันแน่ ที่เธอไม่รู้คือเอ็ดเวิร์ดชางนั้นประยุกต์ปืนกลมือมาใช้ใส่ลูกดอกแทน เพื่อให้เธอเอาไว้ฝึกในหมู่บ้าน เขาทำไว้ให้เธอนานแล้วแต่ฟาเบรียนไม่อนุญาตให้เขาสอนเธอใช้งาน แค่รู้ว่าใช้ปืนยังไง ฝึกยิงมือก็เกินพอแล้ว เธอเป็นักวิจัย และเป็แพทย์สมทบก็เกินกำลังแล้ว และเขาแค่อยากให้เธอป้องกันตัวไม่ใช่เป็มือสังหาร
แต่ชางกลับเห็นว่าอันดาเป็เด็กที่มีพร์ หากเกิดอะไรที่จวนตัวและเขาไม่อยู่ เธอจะสามารถเอาตัวรอดและช่วยเหลือคนอื่นได้ ที่ปืนกลมือมีสลักเอาไว้ด้วยว่าอันดา
“ปืนนี่ลุงชางทำไว้ให้เราสินะ มิน่าล่ะน้ำหนักเบาพอดีมือมาก นี่อะไรล่ะ” อันดาหยิบคู่มือการใช้มา ลุงชางทำไว้ให้เธอโดยเฉพาะ แถมมีกล่องะุและลูกดอกสำรอง แล้วก็มีเสื้อกันะุสำรอง แล้วก็มีหน้าไม้ที่เธอใช้ประจำด้วย ลุงชางดีต่อเธอจริงๆ
ลุงชางมักจะชอบบอกว่าเหลือดีกว่าขาด ตอนนี้เธอเริ่มลังเลว่าจะให้ปืนเหล่านี้กับแม่ทัพดีหรือไม่ เพราะถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าพึ่งพาเขาได้ แต่เธอก็ยังไม่วางใจอยู่ดี ตอนนี้เธอเลยมานั่งสำรวจมือว่ามีอะไรบ้างแล้ว แล้วเธอจึงตั้งค่ามิติซ้อนขึ้นมาเพื่อเก็บรักษากล่อง
คือเมื่อเธอนำกล่องมาใส่ในมิติซ้อน กล่องในมิติหลักก็จะเติมขึ้นมา นี่เป็วิธีที่เธอจะสามารถจัดการกับกล่องนี้ได้ ดีจริงๆ ที่คุณตายกมาให้ทั้งอพาร์ทเมนต์ ทั้งห้องนอนห้องน้ำ และของใช้สำหรับผู้หญิงที่เธอต้องเริ่มใช้ เธอเดินไปรื้อตู้เสื้อผ้ามีเสื้อผ้าสำหรับออกปฏิบัติการเป็ส่วนใหญ่ แต่มีชุดสีหวานน่ารักแขวนไว้ มีโน้ตแปะเอาไว้ว่า
“ใส่ไปงานแต่งนะ” รัก จากพ่อ
แค่เห็นโน้ต ความรักและห่วงใยของพ่อที่เธอจะไม่ได้เจอเขาและทีมอีกแล้วทำให้อันดานั้นใจสลาย เธอร้องไห้ในฝัน แต่ตัวเธอตอนนี้ก็ร้องไห้โดยที่ตัวเธอที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียงที่แม่ทัพเข้ามาเห็นเด็กน้อยน้องร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เขาทำอะไรไม่ถูกเลย
“เ้าหนู เป็อะไร” เขาลูบผมที่นุ่มสลวยของเธอเพื่อปลอบโยน
“พ่อคะ ฟาเบรียน หนูคิดถึงพ่อ คิดถึงดาเนียล่าคิดถึงอลัน คิดถึงเปาโล คิดถึงนิล ดิมิธี่แล้วก็ลุงชาง คิดถึงทุกคนเลย พ่อคะเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว ฮึก” อันดาละเมอออกมาเป็ภาษาฝรั่งเศสที่เธอมักจะใช้เวลาอ้อนพ่อ เธอคว้ามือของแม่ทัพมากอด มือที่เต็มไปด้วยน้ำตาเม็ดใหญ่ทำให้แม่ทัพรู้สึกเห็นใจเ้าเด็กหนุ่มนี่มาก
การห่างจากครอบครัวแล้วต้องเผชิญกับอันตรายรอบด้าน เขาได้ผ่านมาแล้ว และเข้าใจความตื่นตระหนกนี้ดี แม้จะผ่านมาเป็สิบปี เขาก็ยังจำคืนแรกที่ต้องมาฝึกที่สนามรบนี่ดี
“เ้าหนู ไม่เป็ไรนะ ข้าจะดูแลเ้าเอง เ้าปลอดภัยเมื่ออยู่กับข้า ข้าสัญญาจะไม่ปล่อยเ้าต้องอยู่คนเดียว” แม่ทัพหยางจับอันดานอนดีๆ แล้วห่มผ้าให้แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ เธอ เมื่อเขานอนลงอันดาก็หันเอาหัวมาซุกเขาแล้วกอดเอาไว้อย่างนั้น ร้องไห้ไปสักพักจนสงบลง
ส่วนในห้วงฝันของอันดาเธอก็รู้สึกอบอุ่นใจและปลอดภัยขึ้นมาและเธอก็หลับไปในฝันนั้น
ตอนเช้าตื่นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะมีบางอย่างกระแทกหน้าผากเธอ แต่เมื่อลืมตาก็ต้องใสติแตก เธอตื่นมาอยู่บนตัวแม่ทัพที่ยังหลับอยู่
"เห้ย นี่นอนดิ้นอีท่าไหนกันล่ะเรา อ้าวแล้วรองเท้าไปไหนล่ะเนี่ย เธอรู้สึกว่าหมวกแว่นตาออกไปจากศีรษะของเธอ และเท้าก็ไม่มีบู๊ทคู่ใจอยู่ด้วย แต่เมื่อตั้งหลัก มันถูกวางอยู่ข้างๆ กับบู๊ทของท่านแม่ทัพนั่นเอง
อันดาเห็นว่าแม่ทัพหยางกำลังหลับอยู่จึงค่อยๆ ย่องมาหอบรองเท้าหมวกและแว่นหายออกไป
เมื่อเธอหายออกไป คนที่แกล้งหลับก็ลืมตาขึ้นมา
“นอนดิ้นเอาเื่จริงๆ ไอ้เด็กนี่” ที่จริงเขาตื่นั้แ่เธอก่ายขาแล้วปีนขึ้นมานอนบนตัวเขาแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากขยับอะไรนักหนา ทั้งที่ตื่นนานแล้ว อวัยวะ่ล่างมันยังไม่ยอมสงบเพราะไอ้เ้าเด็กนี่มาอยู่บนตัวเขา ดังนั้นเขาจึงดีดหน้าผากอันดาให้ตื่น ก่อนที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ นี่หรือว่าเขา…ไม่หรอก ตอนเช้าผู้ชายก็มักจะตื่นกันอย่างนี้ทุกคน
ส่วนตัวต้นเื่หนีเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสบายใจ ในลังมีเป้ของเธอกับของทุกคนในทีมดังนั้นเธอจึงเดินออกไปที่ลังและคุ้ยเป้ออกมา
“เ้าหนูตื่นแล้วหรือ เ้าทำอะไรท่านแม่ทัพ” หยวนอิงเดินมาหาเื่เธอแต่เช้า เ้าเด็กนี่มีดีอะไรนักหนาท่านแม่ทัพที่ชอบความเป็ส่วนตัวถึงได้ขอให้เ้าเด็กนี่เข้าไปนอนในกระโจมเดียวกับท่านได้ แล้วธรรมดาท่านแม่ทัพจะตื่นเช้ากว่าทหาร แต่วันนี้เขาตื่นมารอรับใช้แล้วแต่ท่านแม่ทัพยังไม่ตื่นอีก
“ทำอะไรล่ะ ก็ยังนอนอยู่น่ะสิ จะให้ตื่นมาทำไมพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดีเลย” อันดาถาม ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าโยนเข้าเครื่องซักผ้าไปแล้ว แต่ก็ยังใส่เกราะกันะุอยู่
“เอี๊ยมของเ้าดูประหลาด” หยวนอิงทักแล้วเอามือมาจิ้มที่หน้าอกขออันดา
“ทำอะไรน่ะ” ไม่พูดเปล่าอันดาถีบหยวนอิงกระเด็น โอ้น้ำอมฤตนี่วิเศษจริงแฮะ
“ไอ้เด็กบ้าที่มาถีบข้าทำไม” หยวนอิงลุกขึ้นมาจะเอาคืน
“ใครให้เ้ามาจับหน้าอกข้าล่ะ” อันดาเถียงเธอถีบด้วยสัญชาตญาณ ที่จริงมันมีเสื้อกันะุที่หนาบังอยู่เธอไม่ได้รู้สึกอะไร
“แล้วทำไมจะจับหน้าอกไม่ได้ เ้าเป็หญิงหรือไง ข้าจับหน้าอกเ้าเ้าก็จับคืนสิทำไมต้องถีบข้าด้วย” หยวนอิงโมโห ไอ้เด็กนี่เห็นตัวเล็กๆ ไปเอาแรงมาจากไหนกัน
“แล้วเ้าเห็นว่าข้าเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ แล้วไม่ว่าจะเป็ชายหรือหญิงเ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาถูกตัวข้าก่อนได้รับอนุญาต ไม่เข้าใจหรือไงว่าเ้าไม่มีสิทธิ์บนเนื้อตัวผู้อื่นน่ะ” อันดาเถียงกลับ
“สิทธิอะไรของเ้า” ไอ้เด็กนี่พูดอะไรประหลาดจริง
“มีอะไรกัน” องค์รัชทายาทหยางเฟยหลงที่ฟื้นตัวแล้วออกมาเข้าพบแม่ทัพ
____________________________
อันดาทำแม่ทัพไขว้เขวแล้วแน่ๆ
3K
