หลังจากที่เหมยได้ฟังที่ปื๊ดกระซิบที่ข้างๆหู มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเขาพร้อมที่จะขย้ำเธอได้ทุกเวลาจริงๆ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขากำลังใช้อดทนต่อเรือนร่างของเธอมากมายแค่ไหน เธอตัดสินใจที่จะนั่งเงียบโดยไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อเธอได้ลองสำรวจรางก่ายของตัวเธอ เธอก็ต้องหน้าแดงด้วยความเขินอาย แม้ปลายเชือกเสื้อของเธอจะถูกมัดไว้โดยชายคนนั้นแต่มันตัวเสื้อกลับดูไม่เรียบร้อยเอา มันยังมีส่วนเว้าวอบๆแวมๆ ให้ผิวขาวผ่องของเธออกมาล่อสายตาของเขา เธอจึงพยายามที่จะจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง
ดูเหมือนว่าชายคนนั้นต้องเวลาในการควบคุมความ้าของเขาสักพัก ในระหว่างนั้นเหมยพยายามจัดการแต่งตัวของตัวเองให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เป็การยั่วยุความ้าของเขาตามที่เ้าตัวได้เตือนเธอมา ระหว่างที่เธอกำลังตรวจเสื้อผ้าของเธอเธอแอบชำเรืองมองเขาเป็ระยะๆ เขาเพียงกำลังนั่งไกว่ห้าง เอามือกุมหัวเข่าและหลับตา ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ใช่ความพยายามอะไรในการแอบมองเรือนร่างของเธอเลย
" สะ .. เสร็จแล้ว "
หลังจากที่เหมยจัดเสื้อผ้าของเธอให้เข้าที่เข้าทาง เธอส่งเสียงบอกกับชายตรงหน้าเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอพร้อมที่จะคุยกับเขาแล้ว
" เฮ้ออ "
ปื๊ดถอนหายใจออกมาในขณะที่เขาลืมตาขึ้นมา เขามองไปยังผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขายอมว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขากำลังเล่นกับรางก่ายของเธอจนเลยเถิดเกินไป
มันเริ่มจากที่ปื๊ดอยากจะรู้ว่าเธอเตรียมใจมาพร้อมแค่ไหนที่จะมาพูดกับเขาว่าจะให้เขาใช้รางก่ายของเธอจนกว่าจะตาย เขาเลยลองัักับเรือนร่างของเธอเพื่อให้เธอได้รู้ว่าเธอไม่ควรไปพูดแบบนี้กับใครง่ายๆ แต่แล้วมันก็เริ่มเลยเถิดไปจนเขาเริ่มรู้สึกที่อยากจะจับกดเธอลงไปจริงๆเขาจึงเลือกที่จะหยุดมัน แต่สาวเ้ากลับคิดว่าตัวเธอนั้นไม่มีเสนห์พอที่จะทำให้เขาสนใจในตัวเธอ เขาจึงได้ส่งคำเตือนผ่านเสียงกระซิบของเขาให้เธอได้เข้าใจ
" เอาละผมฟังข้อเสนอของคุณจนจบแล้ว "
" หมวยเลิกแอบดูแล้วเข้ามาฟังในสิ่งที่พี่จะพูดพร้อมๆกัน "
ทันทีที่เหมยรู้ว่าน้องสาวของตัวเองกำลังแอบดูฉากหวาบหวิวของเธอกับปื๊ดเธอก็หน้าแดงขึ้นมา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกับเธอแต่มันก็ไม่ใช่ฉากที่น้องสาวของเธอควรจะเห็นเลยจริงๆ
" ยายหมวยไหนละโจ๊กของพี่ "
เหมยกระซิบกระซาบกับน้องสาวตัวดีของเธอ ที่กำลังยิ้มแห้งๆเดินเข้ามาแบบสำนึกในความผิดของเธอที่แอบดูพี่สาวและปื๊ดแสดงฉากหวาบหวิวใส่กัน หลังจากที่ได้ยินพี่สาวของเธอถามหาโจ๊กที่ตนเองใช้ให้เธอไปซื้อเธอเลยตอบกลับแบบกระซิบกระซาบไปเหมือนกัน
" พี่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกินโจ๊กจริงๆอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ? "
" เดี๋ยวเถอะ ยายหมวย ! "
เหมยคาดโทษน้องสาวของเธออย่างขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน พร้อมใช้มือของบิดไปที่เอวของน้องสาวเธออย่างแรงจนน้องสาวของเธอต้องสะดุ้งด้วยความเจ็บจากแรงบิด
" เอาละในเมื่ออยู่กันครบแล้ว ทีนี่ตั้งใจฟังที่ผมกำลังจะพูดให้ดีๆ "
ปื๊ดพูดเพื่อที่จะหยุด2พี่น้องที่กำลังคาดโทษกัน ทันทีเธอทั้ง2ได้ยินสิ่งที่เขาพูด เธอก็เลิกแกล้งกันและหันมาสนใจในสิ่งที่เขากำลังจะพูดในทันที
" เหมย จากอาการของคุณในตอนนี้ คุณรู้ใช่ไหมคุณจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน4เดือน "
เหมยรู้อาการของตัวเธอเองดี เธอพอจะรู้เวลาของตัวเองเหลืออยู่ไม่มากนัก โรงพยาบาลแห่งนี้ก็ไม่สามารถรักษาอาการป่วยของเธอ ทำได้เพียงแค่ประคับประครองอาการเพื่อยื้อชีวิตเพียงเท่านั้น เธอจึงพยักหน้าเพื่อเป็คำตอบให้กับชายที่อยู่ตรงหน้า
" พี่เหมยไม่จริงใช่ไหมพี่ "
" ใจเย็นๆหมวย ฟังที่ปื๊ดเขาจะพูดให้จบก่อนดีกว่า "
เหมยพยายามกอดเพื่อปลอบใจน้องสาวของเธอแม้ว่าตัวเธอจะรับความจริงเื่เกี่ยวกับเวลาที่เหลือของตัวเธอเองได้ แค่มันไม่ใช้กับน้องสาวของเธอ เธอจึงพยายามปลอบโยนน้องสาวของเธอที่กำลังจะร้องให้ออกมา และที่สำคัญตัวเธอเองก็อยากจะรู้ว่าชายตรงหน้าจะยื่นข้อเสนออะไรให้กับตัวเธอ 2 พี่น้อง
" ผมมีทางเลือกให้กับพวกคุณ 3 ทางให้พวกคุณคิดให้ดีๆก่อนที่จะตัดสินใจ "
" ทางแรก ขอแค่พวกคุณบอกกับผมว่าอย่ายุ่งเื่ของพวกคุณ ผมจะจากไปทันที "
พวกเธอทั้ง 2คนมองที่ดวงตาของปื๊ดในขณะที่เขาพูด พวกเธอเชื่อจริงๆว่าถ้าพวกเธอบอกให้เขาจากไปชายคนนี้เขาจะหันหลังจากพวกเธอไปจริงๆและเขาจะไม่หันกลับมาแม้พวกเธอจะดิ้นทุรนทุรายอยู่ตรงหน้าเขาก็จะไม่สนใจ
" ทางที่2 ผมจะดูแลค่ารักษาตัวของเหมยกว่าคุณจะตายไม่ว่ามันจะนานเท่าไรก็ตาม "
" และผมสัญญาว่าจะส่งเสียน้องสาวของคุณจนกว่าเธอจะเรียนจบเท่าที่เธอ้า "
" มันต้องแลกกับอะไร "
เหมยพูดแทรกปื๊ดขึ้นมา สำหรับเธอ ทางเลือกนี้เป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้วยังไงก็ตามเธอก็มีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่เดือน นี้เป็หลักประกันเพียงอย่างเดียวที่สำหรับอนาคตของน้องสาวเธอ เหมยเชื่อจริงๆว่าชายตรงหน้าทำได้อย่างเขาพูดจริงๆ ต่อให้เธอต้องใช้อะไรมาแลกกับข้อเสนอนี้เธอก็ยอม
"ใจเย็นๆอย่าพึ่งด่วนตัดสินใจ ฟังที่ผมจะพูดให้จบก่อน ไม่งั้นคุณอาจจะเสียใจทีหลัง"
เหมยพยายามสงบใจของตัวเองลงแม้ว่าตัวเธอเองจะตัดสินใจเลือกทางเลือกที่2ไปแล้วก็ตาม แต่เธอเองก็ไม่อยากให้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอไม่พอใจที่เธอไม่ยอมฟัง
ในสิ่งที่เขาจะพูด และเขาอาจจะจากไปโดยที่พวกเธอไม่ได้เลือกอะไรเลย
" ส่วนทางเลือกสุดท้าย ให้ผมรักษาอาการป่วยของคุณ "
" ว่าไงนะ ให้คุณรักษาอาการป่วยของชั้น ? "
เหมยพยายามทวนคำพูดของเขาอีกทีว่าเธอไม่ได้หูฟาดกับข้อเสนอสุดท้ายที่เขาพูดออกมาว่าเขาจะรักษาอาการป่วยของเธอจริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอหมดความหวังกับการรักษาตัวเธอเองมานานแล้ว แม้พวกเธอจะจ่ายเงินมากมายก็ไม่มีทางที่จะหายขาดจากอาการป่วยที่เธอเป็
" พี่ปื๊ด พี่พูดจริงๆเหรอ ที่พี่จะรักษาอาการป่วยของพี่สาวหมวยได้จริงๆ "
" พี่เคยโกหกเราสักครั้งไหมละ พี่ขอเวลาสักชั่วโมงพี่สาวเราจะกลับมาวิ่งปร๋อเลย "
" จริงนะๆ "
ปื๊ดไม่ได้ตอบอะไรกับเธอเขาเพียงพยักหน้ายืนยันว่าเขาสามารถรักษาพี่สาวของเธอได้จริงๆ มันทำให้เธอน้ำตาไหลกอดพี่สาวของเธอ ด้วยความดีใจ
" ผมจะให้เวลาพวกคุณตัดสินใจครึ่งชั่วโมง คิดให้ดีๆแล้วผมจะกลับมา "
หลังจากที่พูดเสร็จปื๊ดก็เดินออกจากห้องไป นี่เป็เื่ความเป็ความตาย เขาไม่อยากคาดคั้นเอาคำตอบจากพวกเธอโดยที่ไม่ให้เวลาพวกเธอได้คิด
●●●
หลังจากที่ไพบูลย์ออกจากห้องพักของพวกหมวย เขายังคงเดินตรวจคนใข้คนอื่นๆ เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไพบูลย์ยังคงยิ้มแย้มตอบการทักทายของทุกๆคน เขาดูจะเป็ที่นิยมในหมู่คนใข้และนางพยายาลในสถานที่แห่งนี้ไม่เบา ไม่ว่าเขาจะเดินผ่านตรงไหนก็มักจะสาวน้อยสาวใหญ่แวะมาทักทายกับเขาอยู่เสมอ
แต่นั้นเป็ฉากหน้าที่ไพบูลย์สร้างขึ้นมาเท่านั้น ภายในใจของเขากำลังเป็ลุกเป็ไฟ เขากำลังอยากที่จะฆ่าใครสักคนเพื่อระบายความโกรธที่เขามี เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆว่าหญิงสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมดูแลจะกลายเป็ผู้หญิงที่มีเ้าของไปได้อย่างไร
ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 4เดือนที่แล้วไพบูลย์ได้รับเคสผู้ป่วยโดยที่ไม่ทราบสาเหตุจากอาจาร์ยหมอคนหนึง ที่ส่งเคสนี้ต่อมาที่เขา แม้ในใจของเขาอยากที่จะปฎิเสทสักเท่าไร แต่ไพบูลย์ก็ทำได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับในสิ่งที่อาจาร์ยหมอท่านนั้นส่งมาให้แต่โดยดี เขาจะไปมีสิทธิ์มีเสียงอะไร เขาเป็เพียงแค่หมอจบใหม่เท่านั้น แม้ว่าเขาจะจบจากมหาลัยชั้นนำจากเมืองนอกมาก็ตาม แต่กลับประเทศนี้ ความาุโสำคัญมากกว่าความรู้ความสามารถที่เขามี
แต่หลังจากที่ไพบูลย์ได้พบเจอผู้ป่วยที่ถูกส่งตัวมา เขาก็ตกหลุมรักเธอั้แ่แรกเห็น เธอเป็เหมือนกับน้ำค้างในยามเช้าที่พร้อมจะสลายหายไปเพียงแค่แสงแดดในยามเช้าส่องกระทบ เป็ความงามที่พร้อมจะแหลกสลายเพียงเพราะถูกััเพียงเบาๆ
ั้แ่วันไพบูลย์ก็สัญญากับตัวเอง เขาจะทำทุกๆวิธีทางเพื่อรักษาความงามของเธอเอาไว้ จวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตเธอ เขารู้ตัวดีขนาดอาจารย์ที่เก่งกว่าเขายังรักษาเธอไม่ได้ แล้วตัวเขาเป็ใคร เป็แค่หมอที่จบใหม่จากเมืองนอกเพียงเท่านั้น ตัวเขาเองจึงไม่ได้หวังที่จะรักษาเธอให้หายจากโรคประหลาดที่เธอเป็ั้แ่ต้น
เมื่อผู้ป่วยมีอาการแซกซ้อนใดๆก็ตาม ไพบูลย์จะสั่งยาที่ดีที่สุดมาใช้รักษาเธอเสมอแม้ว่ามันเป็ยาตัวเดียวกัน แต่เขาจะเลือกที่จะใช้ยาต้นแบบแทนที่จะเป็ยาสามัญทุกครั้งยาต้นแบบจะให้ประสิทธิภาพที่ดีกว่า และ มีผลข้างเคียงน้อยกว่า เขาจึงสามารถประคับประคองอาการของผู้ป่วยไว้ได้ ใน่ที่ผ่านมา
แต่ถ้าแค่จ่ายยาต้นแบบให้กับคนใข้แล้วอาการดีขึ้น ทำไมอาจารย์หมอถึงต้องส่งเคสนี้มาให้กับไพบูลย์ คำตอบก็คือ โดยปกติแล้วถ้าไม่จำเป็จริงๆหมอไม่จ่ายยาต้นแบบให้กับคนใข้ของเขา ยาต้นแบบมีราคาแพงกว่ายาสามัญ 1-3 เท่าหมอจึงไม่จ่ายยาต้นแบบให้ ถ้าคนใข้คนนั้นไม่้าที่จะใช้พวกมันจริงๆ มันจะทำให้คนสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ
แต่สำหรับไพบูลย์แล้ว เขาไม่ได้คิดถึงเื่นั้นเลย เขามีความคิดเพียงอย่างเดียวคือ เขาจะต้องรักษาความงามของเธอเอาไว้ให้ได้ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้เป็คนจ่ายเงินค่ายาต้นแบบเ่าั้ เขาจึงจ่ายยาต้นแบบให้กับเธอเรื่อยมา โดยไม่คำนึงถึงรายจ่ายที่คนไข้จะต้องแบกรับจากค่ายาต้นแบบเ่าั้ที่เขาสั่งจ่ายมันให้กับเธอ
แต่แล้วมันก็มาถึงวันที่ฝันของไพบูลย์ต้องแตกสลายเมื่อตัวเขาได้รู้ว่า คนใข้ที่เขาเฝ้าคอยทะนุถนอมเธอดังเ้าหญิง กับมีเ้าชายตัวจริงของเธออยู่แล้ว แล้วที่ผ่านมาทั้งหมดตัวเขาทำไปเพื่ออะไร ไพบูลย์พยายามรักษาความงามของเธอเอาไว้ให้กับเ้าของตัวจริงของเธออย่างนั้นเหรอ เขายอมรับมันไม่ได้จริงๆ เขารู้สึกเสียใจจนไม่สามารถทนดูสีหน้าของเธอได้อีกต่อไป เขาจึงรีบหนีออกจากตรงนั้นมา
แต่หลังจากที่ไพบูลย์ได้มีเวลาคิดทบทวบดูอีกที ต่อให้เธอจะมีเ้าของแล้วมันจะทำไม ถึงยังไง คนใข้ของเขาก็ต้องอยู่ที่นี่ไปจนวันตาย ไม่มีทางที่จะหนีไปจากเขาได้ ถ้ามีใครที่รักษาเธอได้เธอคงออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้ไปนานแล้ว
และที่สำคัญ ไพบูลย์เป็เพียงคนเดียวที่พอจะประคับประคองอาการป่วยของเธอที่มี แค่นี้เธอก็หนีไปจากเขาไม่รอดแล้วจริงๆ แต่ยังมีบางสิ่งที่มันยังคงติดค้างอยู่ในใจเขา
ไพบูลย์อยากรู้จริงๆว่าเ้าชายตัวจริงของเธอจะมีดีแค่ไหน โปรไฟล์ในสังคมจะสู้เขาที่เป็หมอจบนอกได้ไหม แล้วความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเขา
ไพบูลย์เขาจะไปเข้าตรวจเธออีกครั้งใน่บ่าย เขาอยากจะไปเห็นหน้าศัตรูหัวใจไม่ซิ ตัวประกอบในนิยายรักป่นเศร้าของเขา เขาจะใช้ตำแหน่งทางสังคมสังสอนให้ไอ้ตัวประกอบได้รู้ว่าใครที่ควรคู่กับนางเอกตัวจริง และที่สำคัญเขาอยากจะให้คนใข้คนงามของตนได้รู้ว่าถ้าขาดเขาไปเธอจะเป็อย่างไร เขาจะใช้ความจริงอันแสนโหดร้ายซัดใส่ใบหน้างามๆของเธอ ให้เธอได้ตาสว่างสักที่ว่าเธอควรเลือกที่จะอยู่กับใคร
" รอก่อนเถอะ เหมย ผมจะปกป้องคุณจากไอ้ตัวประกอบนั่นเอง "
●●●
หลังจากที่ครบตามเวลาที่ปื๊ดกำหนดให้พวกเธอสองพี่น้องได้ตัดสินใจ เขาเดินกลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง ตัวพี่สาวดูเหมือนจะเคร่งเครียดกว่าน้องสาวอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าทางเลือกที่เขามอบให้ มันจะสร้างความหนักใจให้กับตัวพี่สาวพอดู
" พวกคุณตัดสินใจกันได้หรือยัง "
" ชั้นมีคำถามที่อยากจะถามคุณ ถ้าคุณไม่สามารถรักษาชั้นได้คุณจะทำยังไง "
" งั้นผมขอถามคุณกลับบ้างถ้าผมรักษาคุณได้ แล้วผมจะได้อะไร "
" พี่ปื๊ดคะ อย่าพึงโกรธเลยะนะคะ พี่เหมยแค่เป็ห่วงหนูก็เท่านั้นเอง "
"เอาละ ถ้าผมไม่สามารถรักษาคุณได้ ผมจะทำตามทางเลือกที่ 2 ที่เคยให้กับคุณไว้"
" ดี! แต่ถ้าคุณ สามารถรักษาชั้นได้จริงๆ ชั้นกับน้องสาวจะยอมตกเป็ของคุณ "
" ฮัลโหล !! ใจเย็นก่อนพี่สาว !! คุณถามผมสักคำหรือยัง ??? "
ดูเหมือน พี่น้อง2คนนี้จะมีสายเืเดียวกันจริงๆพวกเธอคิดเองเออเองโดยไม่ถงถามสุขภาพเขาสักคำ
" ที่ผมช่วยพวกคุณ ผมไม่ได้้าอะไรแบบนั้น "
" ผมเห็นหมวยเป็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง "
" เพราะฉะนั้นพวกคุณไม่จำเป็ต้องตอบแทนด้วยการทำอะไรแบบนั้น "
ปื๊ดพยายามอธิบายถึงเหตุผลที่เขาช่วยพวกเธอ สำหรับเขา XILENCER คือเพื่อนมีค่ามากสำหรับเขา และเมื่อเพื่อนของเขาเดือดร้อนขึ้นมาเขาก็คงไม่นั่งงอมืองอเท้าไม่ช่วยเพื่อนคนสำคัญของเขา และที่สำคัญ XILENCER ดันกลายเป็เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่ง ถ้าเขาไม่ช่วยเหลือเธอมันก็คงจะขัดกับจรรยาบรรณของเขาอย่างแรง
" พวกเรา2คนพี่น้องคุยกันมาแล้วก่อนที่จะบอกเื่นี้กับคุณ "
" ถ้าคุณรักษาชั้นได้จริงๆ เราจะยอมตกเป็ของคุณตามที่พวกเราได้พูดเอา "
พวกเธอดูเขินอาย ขณะที่พูดว่าจะยอมตกเป็ของเขาออกมา แต่ปื๊ดก็สามารถรับรู้ได้จากสายตาของพวกเธอ ว่าพวกเธอจะทำอย่างนั้นจริงๆ มันทำให้เขาเสียวสันหลังแวบขึ้นมาเมื่อได้รับสายตาที่คนพี่ส่งมาให้กับเขา
" ช่างเถอะ พวกเธอจะทำยังไงก็แล้วแต่พวกเธอก็แล้วกัน "
ปื๊ดได้แต่คิดในใจ ต่อให้พวกเธอยืนยันที่จะตอบแทนเขาด้วยวิธีนั้นจริงๆ แต่ว่าตัวเขาไม่ทำอย่างนั้นพวกเธอเองก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงตัดบทของพวกเธอไปอย่างนั้น
" เอาละผมจะเริ่มการรักษาของคุณในทันที "
" หมวยฟังพี่ไว้ให้ดี เื่นี้เกี่ยวพันกับชีวิติพี่สาวของเธอ "
" ห้ามไม่ให้ใครเข้ามาภายในห้องนี้ ระหว่างที่พี่ทำการรักษาพี่สาวของเธอเด็ดขาด "
" เข้าใจไหม "
" อืม! หนูจะไม่ให้ใครเข้ามาภายในห้องนี้เด็ดขาดเชื่อใจหนูได้เลย "
" ดี!! งั้นเรามาเริ่มการรักษาของคุณกันได้เลย "
__________________________________________________________________________________
ขอโทษนะครับที่ส่งช้า พอดีผมมีภาระกิจต้องส่งกำลังใจไปช่วยบอลไทยเราขอให้ทุกท่านสนุกกับนิยายนะครับ
1K
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
