รดีซ่านทรวง

ไปทางไหนดี…อนงค์นางถามตัวเองอยู่ในใจ เพราะบ้านหลังนี้มีแค่ห้องเดียว ซึ่งก็คือห้องนอนที่ตั้งอยู่ทางซ้ายมือของทางขึ้นบันไดบ้าน โถงกว้าง ห้องครัว และห้องน้ำที่ตั้งอยู่ทางด้านหลัง ครั้นจะอยู่ที่ชานระเบียงหน้าบ้านใกล้ๆ เขา เธอก็รู้สึกประดักประเดิดอย่างบอกไม่ถูกห้องนอนดีที่สุดพอคิดได้อย่างนั้น ก็ขยับตัวเดินไปที่ประตูห้องนอน ตาคอยมองร่างสูงที่นอนเอกเขนกฟังเสียงฝนไปด้วย ความเงียบของที่นี่ ไร้ซึ่งความวุ่นวาย และอากาศปลอดโปร่ง ส่งผลให้จิตใจของหญิงสาวเริ่มสงบขึ้นมาอีกครั้งอนงค์นางค่อยๆ หับประตูห้องนอนปิดลงอย่างแผ่วเบา เมื่ออยู่กันคนละอีกฟาก เธอถอนหายใจออกมา ซึ่งเป็นการระบายความรู้สึกปั่นป่วนที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในร่าง เธอรู้สึกแบบนี้กับเขาได้ยังไง มันก่อเกิดขึ้นเร็วไปไหม เขายังเป็นคนแปลกหน้า เธอเพิ่งเจอเขาได้แค่สามวันอนงค์นางทิ้งตัวนั่งลงบนฟูก ตอนนี้สมองเหมือนไม่ได้คิดเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจเลย เหตุการณ์เมื่อกี้ ที่เขาพูดกับชีวานนท์ มันสร้างความประทับใจให้กับเธอ และจูบของเขาเมื่อตอนรุ่งสาง ความวาบหวามชนิดที่ทำให้หัวหมุนติ้ว ตอนนี้เธอยังรู้สึกได้ ปลายนิ้วจึงยกขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองฝนยังเทลงมา รอบกายยังอื้ออึงไปด้วยเสียงเปาะแปะ เธอจะทำอะไรได้ เพราะไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากเอนตัวนอนนิ่งๆ และหลับไปในตอนไหนก็ไม่รู้เสียงหน้าต่างที่ถูกดึงให้ปิดลง ปลุกคนที่นอนอยู่บนฟูก เธอลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ภายในห้องสว่างด้วยแสงไฟนีออนแล้ว และฝนก็หยุดตกแล้วเช่นกัน“กี่โมงคะ”“จะทุ่มหนึ่งแล้ว”“จะทุ่มหนึ่งแล้วหรือคะ”“ใช่”คนที่เผลอหลับไปนานรีบลุกขึ้นมาเป็นยืน แต่ก่อนจะออกไปจากห้องนอน เพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น เธอหันมาต่อว่าเขาที่ปล่อยให้นอนไปนานจนตะวันตกดิน“ทำไมไม่ปลุกล่ะคะ”“นอนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ”“แล้วกลางคืนฉันจะนอนหลับเหรอ”“หลับสิ ถ้าไม่มีเรื่องเครียดๆ ในสมอง จะนอนหลับ”“เฮ้อ...ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะคะ”ปัณณวัตรไม่คิดว่าหญิงสาวจะตวัดตาค้อน เขาตาฝาดไปหรือเปล่า เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับเขาทีละนิดแล้วสินะ แล้วเธอหายป่วยแล้วหรือยัง ตัวยังอุ่นๆ อยู่ไหม เขาอยากยกมือขึ้นจับที่หน้าผากของเธอจังอนงค์นางยังต้องเรียนรู้การเป็นแม่บ้านปรนนิบัติสามีอีกเยอะ ตอนนี้เธอรู้แต่ว่าทำอาหารเช้า กลางวัน และเย็นให้เขากิน หลังจากล้างหน้าล้างตาจนรู้สึกสดชื่น ก็ถามเขาขณะเจอกันในห้องโถง“หิวข้าวแล้วหรือยังคะ”แต่แทนที่เขาจะตอบ ดันถามกลับมาเสียอย่างนั้น“หายสนิทแล้วหรือยัง ยังมีอาการปวดหัวและตัวร้อนอยู่ไหม”“หายแล้วค่ะ ว่าจะอาบน้ำอยู่”“งั้นตั้งสำรับเลย”เขาขยับไปเปิดทีวีและทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น เธอจึงหมุนตัวแล้วเดินเข้าไปในครัว หลังจากจัดสำรับอาหารเรียบร้อย สองมือบางก็ยกสำรับอาหารออกมา“ที่นี่เงียบจังเลยนะคะ”“บ้านนอกก็อย่างนี้แหละ จะได้ยินแต่เสียงแมลง”“แล้วเด็กที่นี่ไปโรงเรียนกันยังไงหรือคะ ฉันเห็นฝันขี่มอเตอร์ไซค์ไปโรงเรียน”“มีรถรับจ้างแล่นผ่านถนนหน้าสวน”“ถ้าฉันไปสมัครงานที่โรงเรียน คุณจะอนุญาตไหม”ปัณณวัตรไม่อยากให้ไป เพราะความสัมพันธ์ระหว่างกันยังไม่ลึกซึ้งหรือเหนียวแน่นพอ พอเขาเงียบด้วยว่ากำลังครุ่นคิดจนหัวคิ้วเข้มย่นเข้าหากัน คนข้างๆ ก็พูดขึ้นมาอีกเสียงแผ่ว“ตกลงไหมคะ”“ก็เอาสิ แต่ถ้ามีลูก ต้องลาออก”ไอร้อนจากปลายเท้าแล่นวูบขึ้นมาถึงใบหน้านวล ใจเธอเต้นเร็ว เพราะนึกถึงความสัมพันธ์ที่ต้องมีผ่านทางร่างกายขึ้นมา ก็เขาพูดถึงลูกนี่“แล้วจะมีเมื่อไหร่คะ ตอนนี้เลย หรือว่าอีกสองสามปี”“ยังไม่ได้ซื้อยาคุมมากินนี่”“ค่ะ จริงสิ! ต้องซื้อยาคุม”ใจของคนพูดเต้นแรงไปหมดแล้ว เธออยากเอาหน้ามุดดินหนีจริงๆ เพราะเรื่องที่พูดกันเป็นเรื่องในมุ้ง ทำไมเธอรู้สึกอายอย่างนี้ หน้าแดงไปหมดแล้ว“แล้ว...แล้วร้านขายยาตั้งอยู่แถวไหนคะ ริมถนนใหญ่หน้าสวนมีหรือเปล่า”“คนแถวนี้เขาไปเอายาคุมที่สถานีอนามัย”“อ๋อค่ะ”เขาจะรู้ไหมนะ...ว่าร่างของเธอตอนนี้กำลังสั่นราวกับเจ้าเข้าทรง หายใจก็เริ่มแรงขึ้น แถมเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาปัณณวัตรกำลังซ่อนรอยยิ้มยินดีอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย ดูเหมือนว่าเมียของเขายังไม่เคยผ่านมือของชายใดมาก่อน ผู้ชายคนนั้นยังไม่ได้แตะต้องเธอ เขาอ่านจากท่าทางของเธอออก และจูบที่เงอะๆ งะๆ ได้แต่เป็นฝ่ายรับเมื่อเช้า“ฉัน...”อนงค์นางอยู่แปลกถิ่น เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขาก่อน หลังจากที่ชินกับสถานที่แห่งนี้แล้ว เธอจะไม่รบกวนเขาหรอก“สถานีอนามัยตั้งอยู่ตรงไหนหรือคะ ไกลจากที่นี่มากไหม ปั่นจักรยานไปถึงได้หรือเปล่า”“เรายังไม่ได้ตกลงกันเลย”“คะ?”“มีลูกตอนนี้หรือตอนไหน”“อ้าว...”ตาสบตา แววตาของเขาทำให้เธออยากลุกหนี เพราะรู้สึกขนลุก และหายใจไม่สะดวก“มีเลยก็แล้วกัน”“คะ?”“อยู่บ้านเลี้ยงลูกเถอะ”คำถามที่จะหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มหายไป เธอกะพริบตาปริบๆ ไล่ความมึนงง แต่แทนที่จะรู้สึกโกรธหรือเสียใจ ภายในใจของเธอกลับตลบอบอวลไปด้วยความสุข จนใบหน้าดูอ่อนโยนขึ้นมาปัณณวัตรเป็นคนยกสำรับอาหารเข้าไปไว้ในครัว เมื่อออกมา เขายังเห็นร่างบางนั่งอยู่ที่เก่า จึงพูดไล่ให้ไปอาบน้ำ เพราะวันนี้อากาศเย็นผิดปกติ“ไปอาบน้ำสิ!”เธอหันมามองหน้า แล้วก็รีบลุกขึ้น จากนั้นก็เดินเข้าห้องนอนไปปัณณวัตรเป็นผู้ชายที่ไม่สูบบุหรี่ เหล้าดื่มบ้างตอนเข้าสังคม วันๆ เขาเอาแต่อยู่ในสวน คอยประคบประหงมพืชผักต่างๆ ที่เขาปลูก เพื่อให้ได้ผลผลิตที่งดงามออกมาจำหน่ายเรื่อยๆ เขาชอบชีวิตแบบนี้ และก็หวังว่าเธอจะชอบเหมือนกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 มีลูกเลยแล้วกัน

นิยายแนะนำ

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 มีลูกเลยแล้วกัน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้