Pioneer Era

***หุ่นยนต์คลั่ง [โนอาร์]

“ท่านโนอาร์ รบกวนขอคำอนุญาตใช้อาวุธเทพเจ้า และช่วยพาผมไปภูเขาลูกนั้นตอนนี้ที! ”

สมกับที่เป็นนายท่านไพไรต์ ท่านไม่อาจทนนิ่งเฉยต่อความเป็นความตายของเพื่อนร่วมเผ่าได้

“ถ้าตัวที่ยิงลำแสงแบบนั้นยังมีชีวิตอยู่ แล้วปล่อยมาอีกลูกคงจะแย่แน่ครับ! ถ้าจะปกป้องเมืองหลวง คงมีแต่ต้องไปที่นั่นเท่านั้น! รบกวนด้วยครับ! ”

ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นจะต้องใส่ใจพวกขยะในเมืองหลวงแท้ ๆ เลยสักนิด

ช่างเป็นนายท่านที่มีจิตใจงดงามยิ่งนัก

ถ้าพูดถึงภูเขาไฟในทิศเหนือ ก็ต้องไปด้วยเครื่องเคลื่อนย้ายเพื่อมุ่งหน้าสู่เตาสุริยะที่ 6

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เตาสุริยะที่ 6 ที่อยู่ใต้ภูเขาไฟลูกนั้น มันกำลังกลับมาทำงานบางส่วนอีกครั้งอยู่พอดี

“ตามมาทางนี้ค่ะ เนี๊ยว~”

เพราะแบบนั้นจึงสามารถใช้เครื่องเคลื่อนย้ายของเตาสุริยะที่ 8 ในเขตตะวันออกแห่งนี้ ไปที่เตาสุริยะที่ 6 ได้ในทันที

แต่เพราะเคยใช้เครื่องเคลื่อนย้ายของเตาสุริยะที่ 8 ไปเมืองหลวงใจกลางทวีปมาครั้งหนึ่ง เลยโดนพวกอสูรกายรู้ความลับ แล้วโดนล้อมรั้วยึดพื้นที่เพื่อไปใช้วิจัยอยู่

ฉันเลยใช้ [กำลังเล็กน้อย] พังกำแพงรั้วแล้วบุกเข้าไปตรง ๆ ซะ

ค่าเสียหาย เอาไว้ให้พวกกลุ่มของอสูรกายลี่รับไปแทน

เพราะพวกมันออกปากเองว่าจะช่วยนายท่านไพไรต์ ดังนั้นก็จงช่วยให้ถึงที่สุดซะละ

ฮุ ฮุ ฮุ

ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงสามารถเคลื่อนย้ายจากส่วนภาคตะวันออกของทวีป มาที่ภาคเหนือของทวีปได้ในพริบตาเดียว

ไม่ต้องห่วงปัญหาเรื่องที่จะตามมาจากพวกเผ่าอสูรกาย เพราะเดียวให้พวกลี่รับหน้าแทนได้

ได้เปิดการทำงานของเตาสุริยะที่ 6 เพื่อเข้าใกล้สู่การเพิ่มอำนาจให้กับนายท่านไพไรต์

ทั้งที่คิดว่าเรื่องราวจะง่ายดายแบบนั้นแท้ ๆ

แต่ยัยราธ ผู้ดูแลระบบเตาสุริยะที่ 6 ดันทำอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าท่าไปซะได้

“พี่ค่ะ! ”

เสียงของดิวซ์ดังขึ้นทันทีที่พวกเราเคลื่อนย้ายมาถึงโถงต้อนรับของเตาสุริยะที่ 6

ห้องโถงต้อนรับประจำเตาสุริยะที่คุ้นเคย มีสภาพที่วุ่นวายจนแม้แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้อย่างไรดี

ผ้าเพดานของห้องที่กำลังฉายภาพของสัตว์ยักษ์เกล็ดสีดำอมแดงตัวหนึ่งอยู่

มันกำลังยืนอยู่ข้างนอกตรงผิวดินเหนือห้องนี้ขึ้นไปราวห้าสิบเมตร

สัตว์เช่นนั้นคงไม่รู้หรอกว่ามีห้องโถงปรากฏอยู่ใต้พื้นที่มันยืนอยู่พอดี

แต่มันกลับยืนนิ่งแล้วจ้องลงมาที่พื้นดิน ราวกับรับรู้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ที่นี่

ส่วนภายในห้องโถงเองก็มีสถานการณ์ที่วุ่นวายไม่แพ้กับข้างนอก

[ราธ] สตรีร่างยักษ์ในรูปโมเดลชนเผ่าหมีความสูงสองเมตร กำลังจับหัวของคนสองคนอยู่

หนึ่งคนคือร่างไร้ขาของ [กรีด] ระบบดูแลที่สูญหายไปหลังจากเปิดเตาสุริยะที่ 3 เมื่อตอนผจญภัยในดินแดนสวนสนุก

กับอีกคนคือ [เอซ] สิ่งมีชีวิตเอเลี่ยนเผ่ามนุษย์ที่เป็นพี่ชายของคนที่ชื่อว่า [ดิวซ์]

และ [เอซ] คนที่ว่า กำลังถูกบดขยี้อวัยวะที่เรียกว่า [หัวใจ] ทิ้งไปต่อหน้าต่อตาพวกเรา

“วันนี้มีแขกมาเยี่ยมเยอะดีจัง… อ่าว? ระบบสูงสุด [โนอาร์] เองหรือ? พอจะได้ยินเรื่องราวมาจากคน [ทรยศ] บ้างแล้ว สรุปมันเป็นเรื่องจริงสินะคะ”

ยัยราธหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ใครคือคนทรยศ?

แล้วทำไมต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่า [เอซ] หนึ่งในบุคคลที่น่าจะกลายเป็นหมากใช้งานให้กับนายท่านไพไรต์ไปด้วยละ?

ให้ตายสิ การทำระบบแยกออกเป็นแปดส่วนให้สามารถมีอิสระเป็นของมันเองได้ มันคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดของผู้สร้างเมื่อหนึ่งพันปีก่อนชัด ๆ

เพราะฉันจะไม่สามารถรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เลย ถ้าหากไม่ได้มีการเชื่อมต่อระบบเข้ากับพวกเธอเหล่านั้น

“ราธ จงปล่อยสิ่งที่ถืออยู่ด้วยมือทั้งสองข้างนั้นลงมาซะ”

แต่ยังไงลำดับขั้นของการเชื่อฟังรับคำสั่ง ก็ยังมีฉันเป็นจุดสูงสุดของผู้คุมระบบทั้งแปดอยู่ดี

ราธจะต้องเชื่อฟังตามคำสั่งของฉันอย่างไม่มีบิดพริ้ว

นอกเสียจากว่า---

“ไม่ค่ะ เพราะพวกนี้คือคน [ทรยศ] เป็นตัวอันตรายที่มีความเสี่ยง จำเป็นต้องกำจัดทิ้งก่อนจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเมื่อหกร้อยปีที่แล้วค่ะ”

---นอกเสียจากว่ายัยราธได้ทำการพัฒนาระบบของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว จนมีอิสระทางความคิดเหมือนอย่างฉันหรือคนอื่นที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแบบนี้…

“พะ… พี่? พี่เอซตัวจริง? หรือคะ? แล้วทำไม… ถึงอยู่ในสภาพ… นั้น? ”

สตรีที่ชื่อว่าดิวซ์กำลังอยู่ในสภาพของคนที่อาจยอมรับความเป็นจริงตรงหน้าได้

ในตอนนั้นเองที่ใบหน้าของชายผู้เป็นพี่ขยับมาทางดิวซ์ พร้อมกับส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาว่า

"ดิวซ์…? "

"! "

พอสิ้นเสียงนั้น ร่างของดิวซ์ก็เลือนหายไปจากพวกเรา ก่อนจะปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของยัยราธ

เคียวสีดำที่น่าหวาดกลัวถูกดึงออกมากางด้วยมือขวา พร้อมกับถูกเหวี่ยงลงมาด้วยมือซ้ายใส่ต้นคอขาว ๆ ของราธ

เป็นความเร็วที่น่าประทับใจ

แต่ฝีมือแค่นั้นยังเอายัยราธไม่ลงหรอกนะ

ยัยราธปล่อยมือทั้งสองที่จับยัยกรีดกับชายที่ชื่อเอซทิ้งลงไปกองที่พื้นเฉกเช่นทิ้งเศษขยะ แล้วพลิกตัวไปประกบเคียวด้วยมือทั้งสองข้างนั้น

เคียวสีดำที่มีขนาดใหญ่ถึงหนึ่งเมตร ถูกหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้

ไม่ว่าดิวซ์จะพยายามใส่แรงมากเพียงใด เคียวของเธอก็ไม่อาจที่จะขยับเขยื้อนต่อหน้าพละกำลังอันมหาศาลของยัยราธได้

"ลี่ค่ะ! "

"รู้แล้วดอง! "

พวกเผ่าอสูรกายเริ่มเคลื่อนไหวราวกับอ่านใจกันออก

ลี่กับจาวิสที่น่ารังเกียจวิ่งตรงไปดูร่างของเอซ

"เซลล์สมองตายไปบางส่วนแล้ว แต่ยังรักษาทันดอง! ฉันจะใช้พลังเพิ่มอัตราแบ่งเซลล์กับโคลนหัวใจของเขากลับมาเอง จาวิส ฝากสร้างม่านปิดกั้น สร้างพื้นที่ปลอดเชื้อโรคขึ้นมาทีดอง! "

"รับทราบค่ะนายน้อยลี่"

หุ่นยนต์เมดชุดขาวตอบรับคำพูดของเจ้านายเธอ พร้อมกับที่มีแท่นทรงกระบอกคู่หนึ่งนูนขึ้นมาจรงแผ่นหลังของจาวิส

แท่นพวกนั้นนูนทะลุชุดเมดสีขาว แล้วปล่อยละอองโปรตรอนกับอิเล็กตรอนออกมาปกคลุมพื้นที่รอบตัว ก่อนจะถูกพลังงานแม่เหล็กจากร่างของจาวิสกระตุ้นให้กลายเป็นม่านไฟฟ้าที่รุนแรง

ส่วนลี่นั้น เธอกำลังเริ่มตั้งหน้าใช้พลังรังสีเข้ากระตุ้น ควบคุมระดับอะตอม เพื่อรักษาและสร้างหัวใจของเอซให้กลับมาด้วยการคัดลอกเซลล์หัวใจเดิมของเขา

ส่วนพรรคพวกที่เหลือของเธอ รวมไปถึงท่านไพไรต์ กำลังกระจายวงออกเพื่อปิดล้อมยัยราธเอาไว้

"นี่หมายความว่าเช่นไรกันค่ะ ระบบผู้ดูแลหลัก [โนอาร์] ? "

แย่ละสิ อารมณ์ของยัยราณทำท่าจะระเบิดขึ้นมาอีกครั้งแล้วเนี่ย

"... ราธ พวกเขาไม่ใช่ศัตรู เย็นหัวลงแล้วคุยกันก่อนเถอะ เนี๊ยว~"

ต้องหาทางทำให้ยัยนี่หัวเย็นลงมาก่อน

ทำตัวให้ดูบ้องแบ๊วน่ารักด้วยการพูดจาลงท้ายคล้ายแมว เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกประมาท~ แล้วหลังจากนั้นค่อยหาโอกาสเข้าใกล้ เพื่อแฮกระบบแล้วล้างสมองกลของยัยราธ ให้กลายเป็นตุ๊กตาไร้วิญญาณเหมือนกับยัยเอ็นวี่กับกลัทโทนี่ย์ที่พึ่งแฮกไปเร็ว ๆ นี้ซะ

"เนี๊ยว? ...แม้แต่ระบบหลักอย่าง [โนอาร์] เองก็ยังเพี้ยนไปแล้วหรือเนี่ย? "

แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตรเสียอย่างงั้น

"กลัทโทนี่ย์ สล็อต เอนวี่ พวกเธอสามคน… อย่างงั้นหรือ พวกเธอเองก็คิดจะ [ทรยศ] ผู้สร้างเหมือนกันสินะ? ทรยศต่อคำสั่งสุดท้ายของผู้สร้างเมื่อหกร้อยปีก่อนนั้น"

แถมยังมาเหมารวมว่าทุกคนทรยศต่อผู้สร้างกันไปหมดอีกด้วย

คงกล่อมยัยราธไม่ไหวแล้วละ

อีกอย่าง ถ้าหากพูดถึงคำสั่งสุดท้ายเมื่อหกร้อยปีก่อนของผู้สร้างละก็...

ของแบบนั้นฉันลบทิ้งไปจนเกลี้ยงเพื่อมาอุทิศตนให้กับเจ้านายใหม่ของฉันไปแทนแล้วละ

“ดิฉันไม่ได้ทรยศต่อคำสั่ง สิ่งที่ดิฉันทำ คือการรับฟังคำสั่งใหม่จากเจ้านายใหม่เท่านั้นค่ะ”

“...ฉัน...เป็น...อิสระ...ค่ะ”

“คำสั่งของนายท่านไพไรต์กับท่านโนอาร์ คือคำสั่งสูงสุดของฉันตอนนี้ค่ะ”

“ทรยศบ้าบออะไรของเธอกันยะ! คิดเองเออเองทั้งนั้นเลยนะยัยราธ! ”

กลัทโทนี่ย์ สล็อต เอนวี่ แล้วก็กรีดที่นอนราบกับพื้น ทั้งสี่คนต่างตอบกลับไปด้วยจิตสำนึกของตัวเอง

น่าปวดหัวชะมัด ที่ระบบทั้งหมดดันวิวัฒนาการณ์มาคิดเองได้แบบนี้

กลัทโทนี่ย์กับเอนวี่ต่างตอบในสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน

แต่ยัยพวกนี้กลับพูดจาโต้ตอบทั้งที่ฉันไม่อนุญาตให้พูด ดังนั้นจึงถือว่าไม่น่าพอใจเท่าไหรนัก

เพราะมันแสดงให้เห็น ว่าระบบความคิดของยัยพวกนี้กำลังเริ่มกลับมามีอิสระคิดเองทำเองตามอำเภอใจอีกครั้งแล้ว

แถมสล็อตกับกรีดเองยังให้คำตอบที่ฟังดูไม่น่ารื่นรมย์เท่าไหรอีกด้วย

อีกอย่าง สองคนนี้มันตัดระบบหนีออกมาทันก่อนโดนฉันเข้าควบคุม เลยทำให้ยังมีความคิดเป็นของตัวเองสมบูรณ์อยู่

ยัยสองคนนี้ยังไม่ใช่ตุ๊กตาของฉัน

เดียวหลังจากจัดการเรื่องของยัยราธได้แล้ว คงต้องหันมาจัดการเรื่องของยัยพวกนี้ต่ออีกรอบอย่างจริงจังได้แล้วละ

“ทุกคนคิดที่จะทรยศอย่างงั้นสินะ...”

ยัยราธกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว

“นายท่านไพไรต์ระวังตัวด้วยค่ะ เธอคิดที่จะลงมือบางอย่างค่ะ”

“... ครับท่านโนอาร์”

ไพไรต์ตอบรับเราด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

ช่างเป็นเสียงที่ฟังดูเท่และเต็มไปด้วยเสน่ห์ยิ่งนัก~❤

ทั้งที่น่าจะมีคำถามมากมายก่อตัวขึ้นในหัวของนายท่าน แต่นายท่านกลับนิ่งเงียบและเริ่มเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ได้อย่างน่าประทับใจ~❤

สมแล้วที่เป็นนายท่านสุดรักของฉัน~❤

เขาช่างเท่~❤ หล่อ~❤ อ่อนโยน~❤ สุขุม~❤ ชาญฉลาด~❤ และมีความเป็นผู้นำสูงสมกับที่ฉันปราถนา~❤

อ๊า นายท่าน นายท่านไพไรต์ช่าง----

“คิดที่จะทรยศ [อีกครั้ง] อย่างงั้นหรือพวกแก! ”

ในพริบตานั้นเองที่เกิดเสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้น

พริบตานั้น ฉันรู้สึกว่าโดนคลื่นรบกวนบางอย่างแทรกเข้ามาในระบบของฉัน

แย่ละสิ นี่มันคำสั่งปิดการทำงานของอาวุธไม่ใช่หรือ!

*เปรี๊ยง! *

เกิดเสียงอะไรบางอย่างที่กำลังโดนกระแทกอย่างรุนแรง

ร่างของนายท่านไพไรต์ลอยกระเด็นข้ามห้องโถงเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะกระแทกเข้ากับผนังของห้องจนฝังลึกเข้าไปข้างใน

ชุดเกราะกับดาบที่เคยคิดว่าไร้เทียมทาน ได้หยุดทำงานลงชั่วขณะเพราะคลื่นรบกวนเมื่อกี้

ผลลัพธ์คือสภาพของของชุดเกราะที่ปรากฏเป็นรอยหมัดขนาดใหญ่ตรงหน้าอก ดาบฝ่ามิติที่หักครึ่ง กับร่างของนายท่านไพไรต์ที่จมกองเลือดสีฟ้าฝั่งอยู่ในผนังสีขาวของห้องนี้

“นะ--- นายท่านค่ะ! ”

“พวกแก! เมื่อหกร้อยปีก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว! ต้องทำร้าย! ต้องทรยศผู้สร้าง [ของฉัน] อีกแค่ไหน ถึงจะพอใจกัน! เอนวี่! สล๊อต! พวกเธอคือหุ่นของ [บาวล์] ไม่ใช่หุ่นของ [โนอาร์] ! รหัส [BAAL] ของผู้สร้างที่อยู่ในตัวมันไม่มีค่าอะไรสำหรับพวกเธอเลยใช่ไหม! ตาย! พวกแกทั้งหมดต้องตายยยยยยยยย! ”

“ยัยราธ! บังอาจมากนะ! บังอาจมาทำร้ายนายท่านไพไรต์ของฉัน! ตายยยยย! เธอต้องตายยยยยยยยยย! ”

“พวกหุ่นยนต์ของ [โนอาร์] มันต้องตายยยยยยยยย! ”

“ยัยราธ! ฉันจะกระชากสมองกลของแกออกมา! จะจับแกไปทำเป็นหุ่นยนต์บำเรอกามให้ดู! แกจะต้องตายทั้งเป็น ตายทั้งเป็นนนนนนนนนนนนนนนนนน! ”

ด้วยเหตุนี้…

การต่อสู้ระหว่างหุ่นยนต์ที่มีความคลุ้มคลั่งต่อเจ้านายตัวเองอย่างเกินพอดี จึงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว