ห้องประชุมทรงกลมบนหอคอยแห่งหนึ่งของพระราชวังเซนทาร่าถูกจัดเป็ให้เป็ห้องประชุมประจำของภาคีเซเลสเทียร์ภายในห้องนั้นถูกจัดให้เป็วงกลมเพื่อให้ทุกแคว้นสามารถคุยกันได้หมด
เธอกวาดตามองเหล่าตัวแทนของแต่ละแคว้นที่นั่งรวมกลุ่มกันอย่างครุ่นคิด
ภาคีเซเลสเทียร์คือภาคีความร่วมมือระหว่างแคว้นโดยจะทำหน้าที่คล้ายรัฐบาลกลางที่มีอำนาจในการตัดสินใจเื่ใหญ่ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อภาพรวมของอาณาจักร เช่น การปราบปีศาจการร่วมมือระหว่างแคว้นหรือแม้กระทั่งการลดความขัดแย้งระหว่างแคว้น
แต่ภาคีจะไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทรกแซงกิจการภายในของแต่ละแคว้นและแต่ละแคว้นจะส่งตัวแทนได้แค่แคว้นละสี่คนโดยมีผู้นำแคว้นเป็หัวหน้าทีม
หรือจะพูดให้ชัดก็คืออาณาจักรเซเลสเทียร์มีลักษณะการปกครองคล้ายกับระบบสหพันธรัฐ
โดยมี ออโรริน่าเป็ผู้นำภาคี!
แต่ถ้าตำแหน่งออโรริน่าว่างลงผู้นำแคว้นก็จะสลับกันขึ้นเป็ผู้นำภาคีทุก ๆสองปีจนกว่าจะครบห้าร้อยปีที่จะมีออโรริน่าคนใหม่เข้ามารับหน้าที่ต่อ
เธอไล่ตามองเหล่าตัวแทนที่กำลังถกเถียงกันอย่างสนใจดูยังไงก็มีแต่พวกเขี้ยวลากดินทั้งนั้น อย่างว่าแหละใครจะส่งไก่อ่อนมาให้คนอื่นเชือดกันเล่า
ในบรรดาตัวแทนเ่าั้มีสองคนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดีนั่นก็คือเลโอเนลที่นั่งอยู่ที่ในส่วนของแคว้นเวสต์วินด์และแซคเตอร์ที่นั่งอยู่ในส่วนของแคว้นแอชวูด
ดวงตาสีเขียวเข้มของแซคเตอร์ที่มองตอบกลับมาทำให้เธอต้องเบี่ยงสายตาหนีทันทีเพราะภาพร้อนฉ่าของเมื่อคืนวิ่งเข้ามาในหัวเธอเป็ฉากๆ
บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องนึกของเื่นั้นด้วยนะ!
นี่้ถ้าเมื่อเช้าเธอไม่ได้เฟย์ช่วยกลบร่องรอยและบอกเวทรักษาให้ล่ะก็เธอคงไม่สามารถมาเข้าร่วมการประชุมนี่ได้แน่ ๆ
เธอสูดหายใจลึก ๆเพื่อตั้งสติแล้วตีสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่จะเบี่ยงความสนใจมาที่ตัวแทนของแอสตราเวลที่มีเธอเป็หัวหน้าทีมโดยมีคุณตาวิคเตอร์ เ้าชายซาเรสและมหาเสนาบดีเนรอนเป็ลูกทีม
อ่อ...แถมคนที่ได้สิทธิพิเศษมายืนทำหน้าั์อยู่ด้านหลังเธออีกคน นั่นก็คือ คาร์ลอส!
แต่คนนี้ไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น เขามีหน้าที่เพียงดูแลความปลอดภัยให้เธอที่เป็ออโรริน่าเท่านั้น
“ฉันไม่คิดว่านั้นจะเป็เื่เร่งด่วนนะท่านหัวหน้านักบุญวิคเตอร์ ชาวบ้านก็แค่ฝันร้ายจนแตกตื่นและหวาดกลัวกันไปเองฉันว่าท่านคงคิดมากไปเองกระมั้ง”
น้ำเสียงเอือมระอาของเ้าชายซาเรสทำให้เธอขมวดคิ้วและหันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ด้านขวามืออย่างไม่ชอบใจนักเพราะรู้สึกได้ว่าเขาไม่ค่อยให้เกียรติคุณตาของเธอเลย
“เ้าชายซาเรสเื่นี้ไม่ใช่เื่ที่จะมองข้ามได้นะพ่ะย่ะค่ะจำนวนคนป่วยมีมากขึ้นทุกวันจนกระหม่อมไม่คิดว่ามันจะเป็แค่เื่ฝันร้ายธรรมดา”น้ำเสียงของคุณตายังคงสงบนิ่งจนเธออดนับถือในความอดกลั้นของท่านไม่ได้
“ก็แค่คนฝันร้ายไม่เห็นต้องเอามาทำให้เื่ใหญ่โตอะไรเลยหรือท่านคิดจะเอาเื่นี้มาเป็ข้ออ้างเพื่อเพิ่มจำนวนอัศวินซอล”มหาเสนาบดีเนรอนดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากเ้าชายซาเรสนัก
“ท่านพูดเกินไปแล้วท่านมหาเสนาบดีเนรอนเื่นี้ไม่เกี่ยวกับอัศวินซอลแต่เป็เพราะจำนวนผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้นเป็ก้าวะโต่างหากพวกท่านก็ได้รับรายงานใช่หรือไม่ขอรับ”คุณตาวิคเตอร์หันไปถามเหล่าตัวแทนของแคว้นอื่น ๆ
แต่ทว่าผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ กลับนิ่งเฉยราวกับเื่นี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาโดยเฉพาะคนจากทางโซลวาร์นบางคนที่ถึงกับทำท่าทางเบื่อหน่ายเลยด้วยซ้ำ
ความเงียบเข้าครอบงำห้องประชุมก่อนที่แกรนด์เซียร์วาเอล ลอเรนซ์จะพูดขึ้นมา “เราเพียงได้รับรายงานเื่นี้มาบ้างแต่ก็ยังไม่มีอะไรยืนยันได้ว่าเื่นี้เกี่ยวกับปีศาจ”
คำพูดของแกรนด์เซียร์ทำให้เ้าชายซาเรสยิ้มมุมปากน้อยๆ แต่ไม่พูดอะไรออกมา ต่างจากาาัแซนเดอร์ เกรย์ซันที่ยิ้มออกมาอย่างยียวน
“ท่านหัวหน้านักบุญวิคเตอร์ฉันว่าท่านคงหมกมุ่นเื่ปีศาจมากเกินไปและอีกอย่างจำนวนของอัศวินซอลเองก็มีมากเกินความจำเป็อยู่แล้วนี่จริงไหม...คาร์ลอส” าาัแซคเดอร์พูดพลางเลิกคิ้วเบาอย่างกวนประสาท
ไม่มีผู้นำแคว้นคนไหนชอบให้ทหารของคนอื่นเข้าไปอยู่ในแคว้นของตัวเองนักหรอก...
นั่นก็เพราะว่ามหาวิหารโซลิน่าเป็เพียงองค์กรเดียวในเซเลสเทียร์ที่มีทหารเป็ของตัวเองทั้งยังขึ้นตรงกับจักรพรรดินีแห่งแอสตราเวลโดยไม่ผ่านคณะปกครองของแคว้นใด ๆ
นี่ถ้าไม่ติดว่าอัศวินซอลเป็ข้อยกเว้นในข้อตกลงของภาคีแล้วล่ะก็อัศวินซอลไม่มีทางได้รับอนุญาตให้ไปทำงานในแคว้นอื่น ๆ แน่แม้ว่าจะพวกเขาจะมีหน้าที่เพียงปกป้องคนของมหาวิหารและสู้กับปีศาจ
แถมมีกฎเหล็กที่ห้ามอัศวินซอลเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองในแคว้นนั้นๆ โดยเด็ดขาด!
“กึก...”
เสียงกัดฟันกรอดของคาร์ลอสที่ดังขึ้นทันทีหลังจากที่าาัแซนเดอร์พูดจบเธอหรี่ตามองาาัแซนเดอร์ด้วยความรู้สึกแปลก ๆก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะผุดขึ้นมาในสมอง
ลักษณะการปกครองในแต่ละแคว้นนั่นแตกต่างกันและขึ้นอยู่กับว่าวัฒนธรรมของแต่ละแคว้นนั่นเป็อย่างไร
และนี่ก็เป็สาเหตุที่ตำแหน่งของผู้นำแคว้นในแต่ละแคว้นเรียกไม่เหมือนกันเช่น ผู้นำแคว้นเวสต์วินด์เรียกว่าแกรนด์เซียร์หรือผู้นำแคว้นโซลวาร์นจะถูกเรียกว่าาาั
เดิมทีตำแหน่งาาัมักจะตกเป็ของตระกูลวาลเทียร์หรือก็คือตระกูลของคาร์ลอสมาโดยตลอดนั่นก็เพราะวาลเทียร์เป็ตระกูลที่มีสายเืใกล้เคียงกลับัไฟมากที่สุด
แต่มันก็มีบ้างที่ตำแหน่งนี้จะหลุดไปเป็ของตระกูลอื่นในบาง่เวลานั่นก็เพราะกฎเหล็กของโซลวาร์นที่ระบุไว้ว่า...
าาัคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโซลวาร์น!
ด้วยกฎนี้มันจึงเป็เื่ธรรมดาที่จะเกิดความขัดแย้งกันบ้างในแคว้นเพื่อแย่งชิงตำแหน่งาาัของแต่ละตระกูลในโซลวาร์น
แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าระหว่างสองคนนี้มันมีอะไรที่มากกว่านั้น!
สายตาของคุณตาวิคเตอร์ปรามคาร์ลอสให้เย็นลงจนเธอได้ยินเสียงเพียงแค่เสียงฮึดฮัดเบาๆ ก่อนที่เขาจะเงียบไป
เธอหลุบตาลงโต๊ะเบื้องหน้าอย่างครุ่นคิดเ้าชายซาเรสที่มีศักดิ์เป็ลุงของเธอและดูเหมือนว่าจะมีอำนาจควบคุมคณะปกครองสตาริสมากพอสมควร
เห็นได้จากการที่มหาเสนาบดีเนรอนที่เป็หัวหน้าคณะปกครองสตาริสแสดงท่าทีเอาอกเอาใจจนเ้าชายซาเรสจนออกนอกหน้าแถมตัวเ้าชายเองก็ยังมีความสัมพันธ์อันดีกับโซลวาร์นไม่น้อยถึงได้เข้าข้างกันขนาดนั้น
แม้แต่แกรนด์เซียร์วาเอลที่ดูเหมือนจะว่าตัวเป็กลางแต่แท้จริงแล้วเขาก็คงรอดูว่าเขาจะได้ประโยชน์อะไรจากการที่เข้ามายุ่งเกี่ยวเื่นี้ส่วนอีกสองแคว้นนั้นยังคงนิ่งเฉยรอเพื่อรอดูท่าทีของเธอ
เ้าชายซาเรสลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสบายๆ แต่กลับตวัดสายตามองมาทางเธออย่างทรงอำนาจ
“ท่านหัวหน้านักบุญทำไมถึงเรียกประชุมด้วยเอาเื่ไม่เป็เื่แบบนี้ฉันว่าเราควรจบประชุมแค่นี้แล้วปล่อยให้หนุ่มสาวได้อยู่ด้วยกันจะดีกว่าท่านนี่...ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจคนที่เพิ่งแต่งงานเอาซะเลย”
คำพูดของเ้าชายซาเรสนั้นคล้ายจะเห็นใจแต่สายตาเขาที่จ้องมาทางเธอนั่นสวนทางกับคำพูดอย่างลิบลับ
เขาคงมั่นใจแล้วซินะว่าเขากุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือจนถึงขั้นกล้าสั่งเธอต่อหน้าคนในที่ประชุมแบบนี้!
เธอหลุบตาลงคล้ายหวาดกลัวทั้งที่ในใจเดือดปุด ๆถึงเธอเป็นักศึกษาจบใหม่แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เคยทำงานจนยอมให้ใครก็ตามมาเชือดง่ายๆ
แบบนี้...คงต้องเจอกันสักตั้ง
เธอล่ะอยากรู้จริงเชียวว่าเสด็จลุงคนนี้กับซินแสเฒ่าที่ชอบแก้แบบอาคารจนเละคามือทั้ง ๆ ที่เขียนแบบเองไม่ได้นั่นว่าใครจะหนังเหนียวกว่ากัน!
“ท่านไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจเื่นี้เ้าชายซาเรส หวังว่าท่านคงไม่ลืมตำแหน่งตัวเอง” คุณตาวิคเตอร์เอ่ยเสียงเข้ม
“ใช่หรือไม่ใช่คงต้องให้ดาเรียน่าตอบแล้วกระมั้ง”น้ำเสียงทรงอำนาจและสายตากดดันของเ้าชายซาเรสทำให้คาร์ลอสขยับเดินมายืนบังเธอเอาไว้พร้อมกับที่คนทั้งห้องประชุมจับตามองการปะทะตรงหน้า
“ขอบคุณเ้าชายซาเรสที่เป็ห่วงเรา”เธอชะโงกหน้าออกมาออกมาจากด้านหลังของคาร์ลอสพร้อมด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“ท่านคาร์ลอส ฉันไม่เป็ไร”เธอกระซิบบอกคาร์ลอสเบา ๆดวงตาสีแดงอ่อนมองเธออย่างสงสัยแต่ก็ยอมถอยไปยืนด้านหลังเธอตามเดิม
“แต่เราคิดว่าเื่ที่ท่านหัวหน้านักบุญวิคเตอร์เสนอก็น่าสนใจดีนะถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เื่เสียหายที่จะลองสืบหาสาเหตุดูก่อน”ความคิดเห็นของเธอทำให้ทุกคนชะงัก
พวกเขาคงไม่คาดคิดว่าคนอย่างเธอจะกล้าแสดงความคิดเห็นใดๆ
เท่าที่เธอรู้มาเ้าหญิงดาเรียน่าคนก่อนนั้นเรียบร้อยอ่อนหวาน ไร้อำนาจและอ่อนแอจนใคร ๆ ก็ต่างพากันเมินหน้าหนี
ดวงตาสีเงินอมม่วงแสร้งมองไปยังมหาเสนาบดีเนรอนที่อายุน่าจะน้อยกว่าคุณตาของเธอไม่กี่ปีอย่างสงสัย
“เคยมีคนพูดไว้ว่าผู้ปกครองแคว้นควรเห็นแก่ชาวบ้านมากกว่าความสุขส่วนตัวและขุนนางที่ไม่สนใจความทุกข์ร้อนของชาวบ้านก็ไม่ควรอยู่ในตำแหน่ง”
เธอแสร้งมองไปทางมหาเสนาบดีเนรอนแล้วทำหน้าสงสัยก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปยังญาติทางพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วถามเขาด้วยท่าทางใสซื่อ
“เอ๊ะ...หรือว่าดาเรียจำผิดคะเ้าชายซาเรส”
1K
