ไหสุรามากมายล้วนแต่ชวนน้ำลายสอทั้งสิ้น มีทั้งสุราดอกเหมย ดอกท้อ บ๊วย สุราที่หมักจากข้าวอีกหลายไห ล้วนแต่เลิศรสทั้งนั้น
เมื่อก่อนหลันหลันนอกจากจะเป็นักชิมแล้ว นางยังดื่มเก่งอีกด้วย เพราะเครื่องดื่มนับเป็ของคู่กันกับอาหาร แม้ว่าจะไม่ได้เป็หนึ่งในวงการชิมเหล้าบ่มไวน์ แต่ความรู้ของนางก็ไม่ได้น้อยหน้า เรียกว่าเวลาคุยกับผู้เชี่ยวชาญ สามารถคุยกันได้เป็วัน ๆ อย่างถูกคอ
หลันหลันเสียดายถ้าไม่ได้ใช้ความรู้ที่เธออุตส่าห์บากบั่นสะสมมา...
คนอื่นเป็หมอ เป็นักฆ่า เป็ดารา เป็นักวิจัย ข้ามชาติภพมาเลยได้ใช้ความเก่งกาจของตนเองเอาตัวรอด ในเมื่อนางเอก(??) สายกินอย่างนางข้ามภพมา ก็ต้องใช้ประโยชน์เื่อาหารการกินอย่างแน่นอน
ใช่แล้ว...ความรู้เกี่ยวกับอาหารนั่นมาจากความชื่นชอบโดยแท้จริงของนาง
แม้กระทั่งเมื่อสมัยเข้ามหาวิทยาลัยพ่อแม่จะบังคับ ให้นางเรียนออกแบบเครื่องประดับ เพราะที่บ้านเปิดเป็ร้านอัญมณีเล็ก ๆ อยู่ แม้กิจการจะไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็จำเป็ต้องมีผู้สืบทอด หลันหลันเรียนต่อตามใจพ่อแม่ แต่เื่อาหารนั้น นางก็ไม่เลิกล้ม ขวนขวายจนได้ดี
ในที่สุดก็ได้ทั้งดูแลงานของพ่อแม่ไปด้วย แล้วก็ยังไม่ทิ้งสิ่งที่ตนเองรัก แต่ภายหลังที่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต นางก็เลิกที่จะทำร้านอัญมณีและยกกิจการให้กับน้องชายบุญธรรมของพ่อที่ช่วยเหลือกันมานานไป
ด้วยพื้นฐานเช่นนี้ เื่อาหารจึงทำให้หลันหลันรู้ทันทีว่าอะไรเป็ของดี เป็ของไม่ดี รวมถึงสุราพวกนี้ด้วย หากนำไปขายหรือทำเป็อาหาร เกรงว่าจะทำเงิน ทำทองได้ไม่น้อย
“ท่านลุงข้าขอร้องได้เปลี่ยนห้องกับข้าได้ไหมเ้าคะ” หลันหลันทิ้งตัวลงไปกอดขาหมอหยวนแน่น
“เอ่อ ๆ เ้าเป็อะไรไปน่ะ เ้าลุกขึ้นก่อนเถอะ” หลี่หยวนซีกับหลี่มามามองหน้ากันอย่างประหลาดใจ ทำไมจู่ ๆ ยายหนูนี่จู่ ๆ ทำท่าเหมือนโดนผีเขาเสียได้
“ขุมทรัพย์ ข้าเจอขุมทรัพย์” หลันหลันพูดอย่างยิ่งใหญ่อลังการ
นางหันกลับไปมองป้าหลันกับลุงหยวน แล้วะโโลดเต้นไปมา ราวกับได้เจอขุมทรัพย์จริงๆ หลันหลันเดินไปดมเหล้าแต่ละไห เพื่อแยกประเภทอีกครั้ง
“ยายหนูเ้าดีใจอะไร พวกข้ายังไม่เข้าใจเลย ที่แบบนี้จะมีขุมทรัพย์ได้ยังไง” หลี่มามาขมวดคิ้ว เหล้าพวกนี้มีอะไรดี
แม้หลี่มามาจะอยู่ในจวนใหญ่พบเห็นของดีๆ มามากมาย แต่นางก็ยังเป็เพียงบ่าวรับใช้ อาหารแม้จะดีกว่าบ่าวคนอื่น แต่เื่สุราในชีวิตนี้ก็เพียงแค่จิบเท่านั้น ไหนเลยเื่สุราหลี่มามาจะรู้ว่าอะไรเป็ของดีหรือไม่
“ได้สิเ้าคะ ท่านป้า ท่านลุง ทั้งหมดนี่เป็ขุมทรัพย์” หลันหลันร้องอย่างเบิกบาน ในหัวเริ่มมีความคิดเกี่ยวกับสุราพวกนี้แล้ว แต่ถ้าจะทำให้สำเร็จก็ต้องมีเงินก้อนแรกเสียก่อน นางอยากเปิดเพิงขายสุราขึ้นมา
นางหันไปทางหลี่มามา ลุงหยวน และเหมยฮวา ทั้งหมดยังคงงุนงงอยู่ คิดอีกทีหลันหลันไม่อยากอธิบายให้มากความกว่านี้ เพราะหากอธิบายไปในสายตาของทั้งสาม อาจจะดูเป็เื่เหลวไหล และอาจจะไม่อยากสนับสนุนนางด้วยซ้ำ
อย่างไรเสียสถานะของนางในตอนนี้คือสาวใช้ ตอนนี้สถานการณ์มันจำเป็ จึงทำให้นางยังทำอะไรสะดวกอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ควรเสี่ยงให้ความคิดในตอนนี้ของตนถูกขัดขวาง
“ท่านลุง ท่านป้าเ้าคะ ตอนนี้เื่เร่งด่วนที่สุดก็คือเงิน ข้ามีวิธีหาเงินหลายวิธีเลยล่ะเ้าค่ะ” หลันหลันเลือกที่จะเอ่ยรวบรัด
หลันหลันรู้ดีว่าหาก้าให้คนคล้อยตาม ต้องแสดงความสามารถให้เห็น ตอนนี้นางหาอาหารได้แล้ว คงมีน้ำหนักบ้างหาก้าจะทำอะไร
“เ้าตัวเท่านี้จะทำอะไรได้มากมายนัก อย่าเหลวไหลไปเลย” หลี่มามาทำท่าไม่ให้เธอคิดเหลวไหล
“ข้าหาอาหารให้พวกท่านได้ไง” หลันหลันยกมือชี้ไปทางโต๊ะอาหาร
“หาอาหารกับหาเงินไม่เหมือนกันนะยายหนู” หมอหยวนพูดขึ้นบ้าง
หลันหลันถอนใจหนัก เห็นทีกับคนที่ไม่รู้จักกันอย่างดี นางต้องเปลืองแรงเพิ่มมากขึ้น คิดถึงเมื่อก่อน ตอนที่ยังมีชื่อเสียงในวงการอาหาร ไม่ว่านางจะมีความคิดแปลกแค่ไหน ก็ไม่มีใครคัดค้าน ไม่ว่าจะเป็สหาย ลูกน้อง หรือครอบครัว ต่างเชื่อมั่นในตัวนางมาก
ทั้งหมดเชื่อว่าความคิดได้ ถ้านางได้ออกปากไปแล้ว ไม่มีอะไรที่นางจะพลาด นางจะต้องประสบความสำเร็จในทุกเื่ที่ทำ
แต่มาตอนนี้สิ...แค่้าพูดเื่หาเงิน นางก็แทบจะใช้พลังชีวิตที่เหลืออยู่ไปหมดแล้ว
“ท่านป้า ท่านลุงเ้าคะ อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็มีวิธีการหาเงิน แล้วไม่ใช่ว่าข้าอวดตัว หรือคิดดูถูกท่านหรอกนะเ้าคะ นอกจากข้าแล้ว พวกท่านมีวิธีหาเงินให้พอค่ายาคุณชาย และค่ากินอยู่ของพวกเราในตอนนี้หรือไม่”
ทั้งหลี่มามาและหมอหยวนเงียบไป ทั้งคู่อึกอักก่อนที่หมอหยวนจะเป็ฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน
“ข้าจะไปตั้งโต๊ะรับรักษา เมื่อก่อนข้าก็ใช้วิธีนี้หาเงินได้มากพอดู”
“ท่านไปหาเงิน แล้วใครจะดูแลคุณชายล่ะเ้าคะ”
“งั้นข้าจะเย็บผ้าแล้วลองเอาไปขายที่ร้านปักผ้าดู” หลี่มามาแข็งใจพูดขึ้นบ้าง
“แต่ยาของคุณชายต้องได้ภายในสิบวันนะเ้าคะ”
ความหมายของหลันหลัน หลี่มามาเข้าใจทันที งานปักผ้านั้นเป็งานฝีมือ ฝีมือของนางไม่ได้ด้อยกว่าใคร แต่หากจะใช้ราคาดีก็ต้องเป็ชิ้นงานที่ประณีต คงต้องใช้เวลาอีกมาก
เหมยฮวามองทั้งสามคนไปมา ในสายตาของเด็กหญิงตอนนี้แน่นอนว่าหลันหลันย่อมดีที่สุด
“ให้พี่หลันหลันลองดูเถอะเ้าค่ะ ท่านป้า ท่านลุง” เหมยฮวาที่ยังคงถือตะเกียบพูดขึ้นบ้าง ร่างเล็ก ๆ เดินไปหยุดข้าง ๆ หลันหลัน ส่งสายตาราวกับจะบอกว่า เหมยฮวาอยู่ข้างพี่หลันหลันไม่ได้ผิดสัญญาเลยนะเ้าคะ
“ท่านป้า ท่านลุงเ้าคะ ท่านก็เห็นว่าพี่หลันหลันจับปลาได้ตั้งมากมาย เรายังมีเห็ดอร่อย ๆ กินกันด้วย ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอื่น พวกเรามาทำตามพี่หลันหลันดูก่อนเถอะเ้าค่ะ”
เหมยฮวายกถ้วยน้ำแกงที่ถือติดมือขึ้นมา กลิ่นน้ำแกงหอม ๆ ลอยเข้าจมูกของสามีภรรยาวัยกลางคน หมอหยวนถึงกับกลืนน้ำลายอึก นึกถึงน้อยปลานุ่ม ๆ หวานธรรมชาติ ไม่คาวเลยแม้แต่น้อยในถ้วยของตน
“เอาล่ะ ๆ นางหลี่มาถึงตอนนี้แล้ว ปล่อยยายหนูนี่ไปก่อนก็ได้ ยังไงกฎระเบียบสาวใช้ตอนนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว อีกอย่างคุณชายก็ยังไม่ฟื้น ไม่แน่...ยายหนูนี่อาจจะทำได้ก็ได้นะ”
หลี่มามามีสีหน้าหนักใจ อึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยอมพยักหน้า
“เ้าทำตามใจได้ แต่ต่อไปเมื่อคุณชายหายดีแล้ว เ้าต้องอย่าลืมนะว่าตัวเองเป็ใคร”
“ข้ารู้ ๆ ข้ารู้แล้วเ้าค่ะท่านป้า ถ้างั้น...ห้องนี้...ท่านลุงเ้าคะ” หลันหลันยิ้มอย่างประจบ
“เอาเถอะๆ แม้จะไม่เข้าใจว่าเ้าคิดจะทำอะไร แต่ดูจากความคิดความอ่าน และสิ่งที่เ้ากระทำมา ข้ากับนางหลี่จะย้ายไปที่ห้องด้านข้างคุณชายเอง ก็ดีจะได้ดูแลคุณชายได้ง่าย ๆ ด้วย แต่เ้าอย่าทำอะไรที่มันผิดต่อคุณชาย ผิดต่อภรรยาข้าที่ไว้ใจเ้าล่ะ”
“ข้าสัญญาเ้าค่ะ ข้าบอกกับพวกท่านไว้แล้วว่าพวกเราต้องพึ่งพากัน แล้วข้าก็บอกกับเหมยฮวาไว้แล้วเหมือนกันว่า ต่อไปข้าจะให้นางกินแต่ของอร่อย ๆ ไม่ต้องทำงานลำบากอีก”
หลันหลันพูดอย่างจริงจัง ทำให้หลี่มามากับหมอหยวนรู้สึกอีกครั้งว่า ต่อหน้าพวกเขาไม่ใช่เด็กสาวคนหนึ่ง แต่เป็ผู้ใหญ่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควรแล้ว
“โอ๊ะ ข้าขออภัยด้วย ด้วยความดีใจผลุนผลันมาที่นี่ เรายังกินกันไม่เสร็จเลย เร็วเข้าเดี๋ยวน้ำแกงจะเย็นเสียก่อน”
หลันหลันต้อนทั้งหมดให้กลับไปยังโต๊ะอาหาร ซ้ำยังเอาใจด้วยการรินชา รินเหล้าให้กับทุกคนด้วย นางกุลีกุจอตักน้ำแกงปลาเพิ่ม และนำขนมหวานที่ทำออกมาด้วย ทุกคนต่างเบิกบาน อิ่มท้องกันถ้วนหน้า สมใจหลันหลัน
แน่นอนว่าอยากซื้อใจคน ถ้าไม่ใช้เงินก็ต้องใช้อาหาร
1K
