บทที่4
ไม่อยากจำ
@ หน้า dark danger pub
แบร์ bear talk
" ไอ้จากัวร์ เฮ้ยเดินตรงๆ สิวะ " ผมบอกเพื่อนที่เมาอย่างหมาเดินแทบไม่ไหวเป็เหี้ยอะไรของมันวะเนี่ย
" กูเดินตรงอยู่ละ มึงนั่นแหละพากูเซ " หึ ไอ้ควายเมาขนาดนี้ยังทำเป็เก่งอีก
" มึงไปส่งมันนะไอ้หมี " อ้าว พวกเวรทิ้งกูอีก
" อะไรวะ ไปด้วยกันดิ " ผมหันไปบอกไอ้เดียร์
" ได้ที่ไหนกูจะไปส่งไอ้ไทเกอร์ มันไม่ได้เอารถมา " ไอ้เดียร์บอกผม ส่วนไอ้ไลออนเข้าเวรแม่งจะรู้มั๊ยว่ากูต้องรับผิดชอบไอ้เสือขี้เมานี่
" เออๆ " ผมลากสังขารไอ้จากัวร์ขึ้นรถ หึ ตัวมึงเล็กมากมั๊ง เล่นกูเหงื่อแตกเลย โอ๊ย เป็อะไรของมันวะร้อยวันพันปีสติไม่เคยหลุดวันนี้แม่งเมาหมดสภาพ
@ ในรถสปอร์ตของแบร์
" เฟรย่า ทำไมอะ ทำไมต้องจำเฮียไม่ได้ " เฮ้ย ไอ้จากัวร์มันพูดจาเพ้อเจ้อเผยความลับออกมาแล้ว เฟรย่ามันต้องเจอเฟรย่าแน่ๆ
" ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ที่ผ่านมาทำร้ายเฮียไม่พอใช่มั๊ย " เอาแล้วไงทำอะไรวะ มันมีอะไรที่กูยังไม่รู้แน่ๆ คือั้แ่หกปีก่อนไอ้จากัวร์ไม่เคยพูดอะไรให้ฟังเลยเอาแต่เก็บเงียบเก็บไว้คนเดียวั้แ่มันจบกับเฟรย่าไป
" เห็นเฮียเป็อะไร " หนักเอาการแล้ว
" ถ้ามึงยังจำกูไม่ได้ กูจะเล่นงานมึง " นั่นไง ภาษาหยาบๆ คายๆ มาแบบนี้ไอ้เสือต้องโกรธเฟรย่ามากแน่ๆ แต่มันโกรธอะไรวะ
" แล้วมันไปเจอเฟรย่าได้ไงวะ " ผมพึมพำ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าไอ้จากัวร์มันเป็อะไร ความรักของมึงกลับมาแล้วสินะเพื่อน เด็กน้อยของเสือกลับมาแล้วคราวนี้แหละบันเทิงแน่ๆ
“กว่าจะถึงห้องเล่นกูเหงื่อตก” ผมพึมพำจัดการไอ้จากัวร์ให้นอนบนเตียงและกลับบ้าน
# เมาแล้วพ่อก็เผยเหรอเนี่ย
???? ใครใจดีผ่านมากดหัวใจเป็กำลังใจให้พาย หรือกดเข้าชั้นไว้อ่านเพลินๆได้น๊า ขอบคุณค่า
.png)
837
