...
‘ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…’
‘ระบบทำการซ่อมแซมตัวเองสำเร็จสี่สิบเปอร์เซ็นต์…’
‘ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…’
‘ระบบทำการซ่อมแซมตัวเองสำเร็จสี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์…’
‘ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…’
‘ระบบทำการซ่อมแซมตัวเองสำเร็จห้าสิบเปอร์เซ็นต์…’
‘ปี๊บ— ระบบขัดข้อง! ระบบขัดข้อง! ระบบล้มเหลว!’
‘ยืนยันสถานะร่างโฮสต์…สัญญาณชีพขาดหาย…’
‘เปิดฟังก์ชันเลียนแบบ…เลียนแบบร่างกายโฮสต์ล้มเหลว…เปิดฟังก์ชันซ้อนทับร่างโฮสต์…ซ้อนทับร่างโฮสต์สำเร็จ…สัญญาณชีพขาดหาย…ทดลองการช็อตไฟฟ้าครั้งที่หนึ่ง…’
ในห้องเล็กสีเทาเงิน เด็กหนุ่มร่างเล็กผอมอ่อนแอคนหนึ่งนอนอยู่ในแคปซูลรักษา บนตัวเขาเสียบท่อนับไม่ถ้วน ร่างกายแช่อยู่ในของเหลวบำรุงสีเหลือง
นอกจากมีฟองเล็กน้อยผุดขึ้นจากของเหลวบำรุงเป็บางครั้ง เด็กหนุ่มก็ไม่ขยับเขยื้อนราวกับตายไปแล้ว
กระทั่งกระแสไฟสีฟ้าอ่อนไหลผ่านตัวเขา เด็กหนุ่มจึงค่อยขยับเล็กน้อยจากการช็อตไฟฟ้านั้น
‘สัญญาณชีพขาดหาย เพิ่มการถ่ายกำลังไฟฟ้าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ทดลองช็อตไฟฟ้าครั้งที่สอง…’
กระแสไฟสีฟ้าอ่อนไหลผ่านร่างกายเด็กหนุ่มอีกครั้ง แต่เขายังคงขยับแค่เพียงครู่เดียว หน้าอกไม่กระเพื่อมขึ้นแม้แต่น้อย
‘สัญญาณชีพขาดหาย เพิ่มการถ่ายกำลังไฟฟ้าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ทดลองช็อตไฟฟ้าครั้งที่สาม…’
กระแสไฟฟ้าสีฟ้าอ่อนรอบนี้ยาวนานต่อเนื่องอีกเท่าตัว
เสียงเครื่องมือนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ‘สัญญาณชีพขาดหาย การทดลองกู้ชีพไม่เป็ผล…’
เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ทุกสรรพสิ่งเหมือนหยุดนิ่ง จนกระทั่งสุดท้ายฟองที่ผุดพรายขึ้นเป็บางครั้งหายไปแล้ว เด็กหนุ่มก็พลันสูดหายใจเฮือก ลืมตาขึ้นภายในของเหลวบำรุง
เมื่อสูดเอาของเหลวบำรุงเข้าปากและจมูก เด็กหนุ่มก็สำลักจนดิ้นพล่าน กลิ้งไปมาไม่หยุดในแคปซูลรักษา ถูกท่อบนร่างพันเป็ก้อน เกือบจะขาดอากาศหายใจ
‘สัญญาณชีพ…ฟื้นคืน!’
เสียงดังขึ้นในสมองของเด็กหนุ่ม จากนั้นของเหลวบำรุงภายในแคปซูลรักษาก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ฝาครอบกระจกโปร่งใสเปิดออก เด็กหนุ่มกลิ้งลงจากแคปซูลรักษา สูดอากาศเฮือกใหญ่อย่างหนักหน่วง จากนั้นก็ไออย่างรุนแรง
‘สวัสดี ไป๋จื่อหรู ผมคือระบบให้การศึกษาอนุบาลข้ามดวงดาวรหัสหนึ่งร้อยเจ็ด ยินดีที่ได้รู้จักเป็อย่างยิ่ง ในโลกที่มีอันตรายทุกแห่งหนนี้ หน้าที่ของผมคือการอบรมสั่งสอนคุณให้กลายเป็นักรบที่ได้มาตรฐาน ดังนั้นพวกเรามาเป็เพื่อนสนิทกัน รักใคร่ปรองดองกันเถอะ!’ เสียงสไตล์เครื่องจักรพูดอย่างไร้จังหวะจะโคน
ไป๋จื่อหรูไอจนเกือบตาย ชั่วขณะนี้ยังไม่ผ่อนคลายทันที
‘สวัสดี ไป๋จื่อหรู…สวัสดี…ดีๆๆๆๆ…ระบบขัดข้อง—ปี๊บ—’
เสียงขัดข้องแหลมสูงที่ดังขึ้นฉับพลันเสียดแทงเข้าไปในสมอง การสั่นะเือันรุนแรงนำมาซึ่งความเ็ปและมึนงงแสนสาหัส ไป๋จื่อหรูเจ็บจนคู้ตัวเป็ก้อนกลม อุดหูทั้งสองข้างอยากจะปิดกั้นเสียงนี้ แต่กลับเสียแรงเปล่า
เขาสลบไปอีกครั้ง
ตอนที่ไป๋จื่อหรูตื่นมาอีกที ในสมองก็มีเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
‘สวัสดี ไป๋จื่อหรู ผมคือระบบให้การศึกษาอนุบาลข้ามดวงดาวรหัสหนึ่งร้อยเจ็ด ยินดีที่ได้รู้จักเป็อย่างยิ่ง…’
ไป๋จื่อหรูชะงักเล็กน้อยก่อนฟื้นสติขึ้นมาจากความสับสนอย่างรวดเร็ว เขาตัดบทของมัน “นายคือตัวอะไร” ขณะเดียวกันไป๋จื่อหรูก็มองรอบด้าน ค้นพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพแวดล้อมแปลกตา โดยรอบไม่มีคนแม้แต่คนเดียว มีแค่กำแพงโลหะมันวาวที่ล้อมรอบทิศ กับของทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ดูเหมือนกับเตียง
ไป๋จื่อหรูถามอีกครั้ง “ฉันอยู่ที่ไหน”
เสียง ‘ติ๊ดๆๆ’ ดังขึ้นในหัว ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่มีคำตอบ
ไป๋จื่อหรูถามอีกหน “พวกเพื่อนของฉันล่ะ”
ในเวลานี้เอง ตรงหน้าไป๋จื่อหรูพลันมีหน้าจอโปร่งใสอันหนึ่งลอยขึ้นมา ข้างบนเรียงด้วยรายชื่อ ด้านหน้าชื่อมีภาพถ่ายครึ่งตัวที่ส่องสว่าง
เหนือสุดของชื่อเ่าั้แสดงข้อความหนึ่งแถว ‘ทีมทหารรับจ้างุ์ หัวหน้าทีม: เฉียวเสี่ยวเฉียว เผ่าพันธุ์: ทานตะวันสีทอง’
เมื่อแสดงจบ ภาพครึ่งตัวบนก็มืดลง
จากนั้นภาพครึ่งตัวบนใบที่สองก็ลอยขึ้นมา ‘ทีมทหารรับจ้างุ์ รองหัวหน้าทีม: เฉียวอี้ เผ่าพันธุ์: มนุษย์หมาป่าสายพันธุ์ดั้งเดิม’
หลังแสดงจบ ภาพถ่ายก็หม่นลง
ภาพถ่ายครึ่งตัวบนใบที่สามลอยขึ้นมา ‘ทีมทหารรับจ้างุ์ สมาชิกทีม: ไป๋จื่อหรู เผ่าพันธุ์: แวมไพร์สายพันธุ์ดั้งเดิม’
หลังชื่อออกมามันก็ส่องสว่าง
แล้วภาพถ่ายครึ่งตัวบนใบที่สี่ก็ลอยขึ้นมา ‘ทีมทหารรับจ้างุ์ สมาชิกทีม: สาวน้อยเบอร์หนึ่ง เผ่าพันธุ์: ภูตูเาสายพันธุ์ดั้งเดิม’
แสงกะพริบไปมา สว่างแล้วดับ ดับแล้วสว่าง
ภาพถ่ายครึ่งตัวบนใบที่ห้าลอยขึ้น ‘ทีมทหารรับจ้างุ์ สมาชิกทีม: สาวน้อยเบอร์สอง เผ่าพันธุ์: ภูตูเาสายพันธุ์ดั้งเดิม’
เหมือนกับภาพที่สี่ มันกะพริบเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด
“ที่มืดคือ…ตายแล้วงั้นเหรอ” ผ่านไปเนิ่นนานไป๋จื่อหรูจึงค่อยหาเสียงของตัวเองเจอ
เสียงของเขาแหบแห้งอย่างน่าเหลือเชื่อ เหมือนกล่องเสียงพังไม่ปาน เจ็บจนเหมือนสามารถกระอักเืออกมาได้ทุกเวลา
ระบบเอ่ย ‘เกินขอบเขตอำนาจของระบบ ไม่สามารถตอบคำถามโฮสต์ได้’
“ทั้งที่ฉัน…ทั้งที่ฉันโยนเสี่ยวเฉียวให้ต้าเฉียวแล้วแท้ๆ…” ไป๋จื่อหรูพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่พยายามกี่ครั้งก็ออกแรงไม่ถึงแม้แต่น้อย
เขากลั้นลมหายใจ สุดท้ายก็พลันหายใจหอบ ขอบตาร้อนผ่าว ปวดหัว อารมณ์ยุ่งเหยิง ไม่เข้าใจสักนิดเดียวว่าตอนนี้เกิดเื่อะไรขึ้น
หลังใจลอยชั่วเวลาสั้นๆ สายตาที่ค่อนข้างพร่ามัวของเขาก็ตกลงบนขาเปลือยเปล่าของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นมือลูบๆ อย่างสงสัย บางทีอาจจะเป็ขาของตัวเอง
ปฏิกิริยาตอบสนองที่ส่งกลับมา นั่นคือิัของเขาจริงๆ
จากนั้นก็ค้นพบอีกว่า มือที่ยื่นออกไปลูบขา ทั้งบางทั้งปวกเปียกอย่างน่าเหลือเชื่อ ในความซีดมีสีน้ำเงินจางๆ เหมือนเป็มือของเด็กอายุสิบกว่าปี
“บ้าอะไรกัน…” ไป๋จื่อหรูหดมือกลับ ยืดตรง พลิกมือ มองดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง
เขาหยิกแขน จากนั้นก็หยิกขา “…” พูดไม่ออก
สมองหยุดทำงานชั่วขณะ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกิดเื่อะไรขึ้น
‘สวัสดี ไป๋จื่อหรู ผมคือระบบให้การศึกษาอนุบาลข้ามดวงดาวรหัสหนึ่งร้อยเจ็ด…’
ไป๋จื่อหรูโพล่งพูดออกไปสองคำ “…อาจารย์เหรอ”
ระบบ ‘ปี๊บ—’
เสียงขัดข้องแหลมหูดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับเข็มนับพันหมื่นเล่มแทงเข้าสมองอันอ่อนแอพร้อมกัน เจ็บเสียจนไป๋จื่อหรูสลบลงไปอีกรอบ
ตอนที่สติแตกซ่าน ไป๋จื่อหรูได้ยินเสียงดังขึ้นในสมองรางๆ
‘ระบบขัดข้อง ระบบขัดข้อง เกินขอบเขตอำนาจของระบบ มอบหมายภารกิจ รวบรวมพลังงาน รวบรวมๆๆ รวมๆๆๆๆ’
‘…นี่มันระบบปัญญาอ่อนอะไรเนี่ย…’ ไป๋จื่อหรูคิด
…
1K
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
![[มีอีบุ๊กที่MEB] ข้ามมิติมาเป็นลูกสะใภ้ปากร้ายของตระกูลชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717593399_74792433.webp)