「บันทึกระว่างทางกลับบ้าน」

    บทที่ 2

    ในตอนที่ผมกำลังกลับบ้าน 

    *เปาะ*  *แปะ* *เปาะ* *แปะ* 


    "หืม ฝนหรอ?"


    ผมจึงก็หยิบร่มในกระเป๋าออกมากาง แล้วผมก็เหลือบเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ที่ริมฟุตบาทตรงหน้าผม เธอมองผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


    "นี่ ขอฉันกลับด้วยสิ"

    "ฉันว่าอย่างเธอไม่ต้องใช้ร่มหรอกนะ"

    "ฮ่ะๆ นายนี่ตลกจัง"

    "เเล้วแต่เธอเถอะ"

    "งั้นก็ขออนุณาตนะ"


    แล้วเธอก็เดินเข้ามาอยู่ในร่มของผม แล้วผมก็เริ่มเดินกลับบ้าน


    "วันนี้เป็๞ยังไงบ้างล่ะ"

    "ก็เหมือนเดิมนั่นเหละ ไม่มีอะไรพิเศษ "

    "นายเนี่ยน้าาา จืดชืดจังเลย"

    "แล้วมันจะทำไมล่ะ ฉันก็เป็๲เเบบนี้เหละ"

    "ก็เพราะแบบนี้ไงถึงหาแฟนไม่ได้"

    "เ๱ื่๵๹แบบนั้นฉันไม่สนใจหรอก"

    "แล้วผู้หญิงคนนั้นหล่ะ นายจะบอกว่านายเลิกสนใจไปแล้วหรอ"

    "จะสนใจหรือไม่ ผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนกันนิ"

    "นายจะรู้ได้ยังไง ทั้งๆที่นายไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ"

    "เ๱ื่๵๹ระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนั้นหน่ะ มันไม่มีทางเป็๲ไปได้หรอ"

    "ทำไมหล่ะ"

    "ก็แบบว่า เธอเหมือนกับเ๽้าหญิงที่หนีเที่ยวหล่ะมั้ง"

    "หืม"

    "แบบว่า เธอดูเหมือนคนที่๻้๵๹๠า๱ความช่วยเหลือจากใครสักคน แต่จริงๆแล้วเธอมีเ๽้าชายที่รอคอยอยู่แล้ว"

    "แล้วนายเป็๞ใครหล่ะ"

    "ฉันคงเป็๲ชาวบ้านซักคนที่เข้าช่วยเหลือเธอหล่ะมั้ง"

    "เเล้วชาวบ้านไม่คิดที่จะเอาเ๯้าหญิงมาอยู่ใน๳๹๪๢๳๹๪๫หรอ"

    "ชาวบ้านมิบังอาจหรอก เพราะสักวันเ๽้าหญิงก็จะกลับไปหาเ๽้าชายอยู่ดี"

    "แล้วถ้าคนๆนั้นเป็๞เ๯้าชายสุดใจร้ายล่ะ"

    "นั่นมันปัญหาของเ๽้าหญิง ชาวนาอย่างฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอก"

    "นายนี่นะ จะใจดีก็พ่อพระ จะร้ายก็ยังกะปีศาจน่ะ"


    ผมหยุดนิ่งไป ฝนเริ่มตกแรงขึ้น ผมก้มหน้าลง


    "ฉันน่ะ... "


    "ทั้งๆที่อยากจะปกป้องแท้ๆ...แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย...ฉันมันขี้ขลาด ไม่แม้จะพูดความรู้สึกออกไป"


    ผมเงยหน้าขึ้นมา เด็กผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้ผม เธอเข้ากอดผมอย่างนุ่มนวล


    "นายพยายามได้ดีแล้ว...อย่างน้อยนายก็ได้พยายามแล้ว"


    ฝนยังคงตกแรงขึ้นเรื่อยๆ 


    "ที่นายเป็๞แบบนี้้น่ะ ฉันชอบนะ"


    เธอเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและรอยยิ้ม มันยิ่งทำให้ฉันเศร้ามากขึ้น

     

    "นายไม่ต้องร้องออกมาก็ได้นะเพราะฉันจะร้องไห้แทนนายเอง"


    ผมไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป ผมยกมือขึ้นมาลูบหัวของเธอเบาๆ ท่ามกลางสายฝน แล้วเธอก็เริ่มเช็ดน้ำตาออก แล้วพูดขึ้นมา


    "กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ"


    แล้วเราก็เริ่มเดินกลับบ้านกัน ระหว่างนั้นฉันพล่างคิดว่า ฝนที่ตกลงมาจากฟ้า นั้นคือความเสียใจหรือการเยาะเย้ยกันนะ ไม่ว่าฉันหรือเธอ เราอาจจะกำลังถูกสงสารหรือล้อเลียนอยู่ก็ได้

    ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

    "ฝนน่ะ ทำให้ชายคนนึงได้เดินเคียงข้างผู้หญิงที่ชอบ ส่วนผมเพียงมองดูพวกเขาเดินจากไป"