"คุณหนู เป็อะไรรึเปล่าจ๊ะ อาการแย่ลงงั้นเหรอ?" คุณเอเรน่าทำสีหน้าเป็ห่วง ก่อนจะเลื่อนมือมาแตะที่หน้าผากฉัน
ไม่เป็ไร ใจเย็นลงหน่อยในตอนนี้ควรแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าไปก่อน
"ไม่เป็ไรแล้วค่ะ ตามที่คุณเอเรน่าได้ยินเลยค่ะ นอกจากชื่อว่า ริ.. ริรินแล้วหนูไม่มีความทรงจำอย่างอื่นเหลือเลยค่ะ" ฉันโกหกหน้าตาย เมื่อครู่เกือบลืมเื่ชื่อที่เอ่ยไปตอนอยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มหน้าสวยแล้ว
ทันใดนั้นเองคุณเอเรน่าก็เปลี่ยนจากสีหน้าเป็ห่วงเป็สีหน้าที่เศร้าหมอง ราวกับว่ากำลังสงสารและเห็นใจฉันเป็อย่างมาก
อึก
ความรู้สึกผิดแล่นไปทั่วจิตใจของฉัน ขอโทษนะคะที่ไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้ ขอโทษนะคะที่โกหกออกไป ฉันได้แต่เอาแต่ขอโทษอยู่ภายในใจ
ทันใดนั้นเอง คุณเอเรน่าก็เช็ดคราบน้ำตาของตัวเองก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า
"ถ้าอย่างนั้น หนูมาเป็ลูกสาวบุญธรรมของฉันไหมล่ะจ๊ะ? จากนี้ไม่ต้องเรียกว่าคุณเอเรน่าแต่เป็คุณแม่เอเรน่าแทนนะจ๊ะ" คุณเอเรน่าจับมือของฉันราวกับว่าจะปลอบขวัญก่อนจะมองมาทางฉันด้วยแววตาคาดหวัง
"มะ.. อึ่ก" เมื่อฉันเอ่ยปากจะปฏิเสธออกไป ความรู้สึกเ็ปเมื่อครู่ก็แล่นขึ้นมาอีกครั้งราวกับว่าจะสั่งไม่ให้ฉันปฏิเสธคำชวนนี้... นี่มัน
"ทะ ท่าน.. แม่?" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างติดขัด เมื่อฉันเอ่ยจบความรู้สึกเ็ปเมื่อครู่ก็หายไปราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้น ฉันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ...
ใช่แล้วมันผิดปกติมากๆเลย ทำไมฉันถึงต้องมาโกหกหรือยอมรับอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ? มันมีความหมายนัยอะไรแฝงอยู่อย่างนั้นรึเปล่า
แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรต่อคุณเอเรน่าก็โอบกอดฉันเอาไว้
"ใช่จ๊ะ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกันแล้วนะ มีอะไรไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ"
"ครอบครัว..." คำพูดของคุณเอเรน่าเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกะเืใจเป็อย่างมาก
ครอบครัวในความหมายของคุณเอเรน่าหมายถึงครอบครัวที่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าทุกคนรึเปล่านะ? นั่นหมายถึงครอบครัวที่ไม่ใช่ต่างคนต่างอยู่ต่างกินข้าวรึเปล่านะ
ความรู้สึกมากมายเอ่อล้นออกมาผ่านดวงตาของฉัน กลั่นเป็หยาดน้ำตาใส คุณเอเรน่ากอดปลอบฉันที่ฉันร้องไห้ มันเป็อ้อมกอดที่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นและถูกปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน
"จริงสิเอลิออท มาทักทายน้องสาวคนนี้หน่อยเป็ไง?" คุณเอเรน่า ไม่สิ ท่านแม่เอ่ยขึ้น ก่อนที่เด็กผู้ชายหน้าสวยจะเดินเข้ามาใกล้ๆ
"ผมนั่น..." ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนที่ฉันจะสลบไปฉันเห็นว่าเด็กผู้ชายหน้าสวยคนนี้ไว้ผมยาว แต่ในครั้งนี้ ฉันกลับเห็นเขาตัดผมสั้นซึ่งทำให้ดูเป็เด็กผู้ชายมากยิ่งขึ้น
"ตัดไปแล้วน่ะ"
"ริรินจ๊ะ นี่เอลิออทนะ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเขาจะเป็พี่ชายของเธอ เอลิออทดูแลริรินให้ดีๆนะ" คุณเอเรน่าเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆเผยรอยยิ้มบนใบหน้า รอยยิ้มราวกับดอกทานตะวันที่มักจะมีความอบอุ่นอยู่เสมอ
"ฉัน ฉันชื่อเอลิออท ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปฉันคือพี่ชายของเธอนะ!" เด็กชายหน้าสวยเอ่ยขึ้น ก่อนที่ใบหน้าจะค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆ เขามองมาทางฉันอย่างเขินอายจากนั้นก็รีบวิ่งออกไปนอกห้องทันที
"เอาล่ะๆ วันนี้รบกวนเวลาพักผ่อนของริรินมากเกินไปแล้ว งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะจ๊ะ” คุณเอเรน่าลูบหัวฉันก่อนจะจัดผ้าห่มให้คลุมตัวฉันพอดี
"ลูอิส ช่วยดูแลธิดาตัวน้อยของฉันด้วยนะ" คุณเอเรน่าเอ่ยบอกนายแพทย์แล้วเดินไปที่ประตู
"รับทราบครับ องค์ราชินี" นายแพทย์คนนั้นโค้งตัวให้คุณเอเรน่าก่อนจะเดินออกไป
ดะ เดี๋ยวก่อนนะ? ราชินี!?
"เอาล่ะ แม่หนูน้อย ขอความร่วมมือในการตรวจหน่อยนะ" คุณหมอที่ชื่อว่าลูอิสเอ่ยขึ้นก่อนจะเข้ามานั่งข้างๆฉัน
"เอ่อ คือว่าคุณหมอคะ ที่นี่คือที่ไหนอย่างนั้นเหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง
"ที่นี่เหรอครับ? ก็ปราสาทของอาณาจักรไอดราเวียยังไงล่ะครับ? อย่าบอกนะว่าแม้แต่เื่นั้นก็จำไม่ได้ อืมโชคไม่ดีเท่าไหร่แล้วสิ ยังไงขอดูอาการหน่อยนะ"
สิ้นเสียงของคุณหมอราวกับว่ามีกระเบื้องชิ้นใหญ่ตกลงแตกกระจายไปทั่วพื้น อาณาจักรไอดราเวีย อาณาจักรที่กำลังจะมีากับอาณาจักรฮาเดนิส
ถ้าหากอาณาจักรฮาเดนิสรู้ว่าฉันอยู่ที่ไอดราเวีย นั่นไม่ยิ่งกลายเป็ไฟก่อาชั้นดีอย่างนั้นหรอกเหรอ? ถ้าอย่างนั้นความคิดที่ว่าจะกลับอาณาจักรฮาเดนิสง่ายๆคงจะเป็ไปไม่ได้เสียแล้วสิ
ถ้าแบบนั้น ฉันควรทำยังไงดีล่ะ? เื่แบบนี้น่ะ! ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ ฉันก็รู้สึกปวดหัวหนักมากยิ่งขึ้นจนประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ คาดว่าคงจะเพลียจากเื่ต่างๆมากมาย เอาเถอะ ถ้าพักสักหน่อยแล้วล่ะก็...
ฉันหลับลงไปอีกครั้ง แต่แล้วก็ฝันถึงเื่บางอย่าง เื่ในตอนที่ฉันกำลังเล่นเกมจีบหนุ่มที่พึ่งจะเก็บเงินค่าขนมซื้อมา นั่นเป็เกมที่ฉันอยากได้มากที่สุด ต่อให้เล่นกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ
เกมนั้นมีชื่อว่า "HKL - HaDEs Kingdom Lovers คุณใช่ไหมอาจารย์ของฉัน" เป็เกมจีบหนุ่มแนวยุโรปยุคกลาง โดยที่ผู้เล่นจะได้รับบทเป็ออโรร่า แดนดิไลออน ลูกสาวดยุคที่มีฝีมือทางเวทมนตร์อ่อนมาก แต่ว่ามีใบหน้าที่น่ารักสุดๆ! แต่เพราะพลังเวทของเธออ่อน เธอถึงกับผ่านเข้ามาในโรงเรียนอัศวินเวทมนตร์มาด้วยเกณฑ์เฉียดฉิว ดังนั้นเธอจำต้องเข้าหาเพื่อนร่วมชั้นเพื่อให้เขาสอนเวทมนตร์ให้! โดยที่ฉันเล่นครบทุกรูท เคลียร์กระทั่งรูทลับและได้ไอเทมในตำนานของเกมมาอีกด้วย!
ใช่แล้วเพื่อนที่ว่านั่นก็คือเหล่าเป้าหมายการจีบ เมื่อยิ่งสนิทกับพวกเขา ก็ยิ่งทำให้รู้ได้ว่าเื้ัของเหล่าเป้าหมายการจีบทุกคน ทุกคนล้วนหลงรักคนๆหนึ่งอยู่ นั่นก็คือคุณนางร้าย แต่ถึงจะบอกว่าเป็นางร้าย แต่บุคลิกของเธอมีความตื้นลึกหนาบางมากๆ อีกอย่างเธอก็ไม่ได้ทำตัวประเจิดประเจ้อกันท่าเหล่าเป้าหมายการจีบอย่างออกนอกหน้าอีกด้วย ดังนั้นถ้าจะให้เกลียดก็คงยาก
ยกเว้นเฉพาะตอนที่เข้าแบดเอดดิ้งรัวๆเสียจนอยากร้องไห้นี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ ถึงเธอจะไม่ได้แสดงออกว่าชอบเหล่าเป้าหมาย แต่เหล่าเป้าหมายทั้งหมดชอบเธอยังไงล่ะ มีทั้งพาหนีตามกันไป แต่งงานกัน ออกเดินทางด้วยกัน แล้วแบบนี้ที่ฉันพยายามจีบไปมันเพื่ออะไรกัน!!
แต่ว่ามีรูทของคนๆหนึ่งอยู่ รูทของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าเอลิออท ทั้งแฮปปี้เอดดิ้งและแบดเอดดิ้งของคนๆนั้นค่อนข้างจะ Dark side สุดๆ เสียจนฉันเองก็อดสงสารนางร้ายไม่ได้เลย ถ้าแบดเอดดิ้งเหมือนจะจำได้คร่าวๆว่าตัวผู้เล่นหรือก็คือคุณนางเอกทนไม่ไหว ตัดสินใจเสกเวทมืดใส่เอลิออทให้ลงมือไปฆ่านางร้าย หลังจากฆ่านางร้ายจบ เอลิออทก็ได้สติแล้วตรอมใจตายข้างๆศพของเธอ มันมืดมนเสียจริงๆ
แต่เอ๊ะ!? ฉันรู้สึกคุ้นๆชื่อเอลิออทมาจากไหนกันนะ..? เหมือนพึ่งจะได้ยินมาเมื่อเร็วๆนี้
"ฉัน ฉันชื่อเอลิออท ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปฉันคือพี่ชายของเธอนะ!"
เฮือก
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ด้วยความตื่นตระหนกอย่างถึงขีดสุด ถามว่าทำไมงั้นเหรอ? ก็เมื่อครู่ฉันกำลังฝันยังไงล่ะ! ฝันถึงเกมที่มีตัวร้ายของเกมชื่อว่า เอริน เดอ ฮาเดนิสยังไงล่ะ!!!
ใช่แล้ว นั่นมันชื่อของฉันเลย อีกทั้งเ้าชายเอลิออทก็ด้วย! เรือนผมสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าคราม ชัด-เจน-แจ่ม-แจ้งสุดๆ!!
![อัลฟ่าเถื่อน [omegaverse] พรีออเดอร์หนังสือถึง 2 พ.ค. 64](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618913655_95554513.webp)
1K
