วาดเธอด้วยรักที่ฝังลึกเมื่อวันวาน

“อ้าว มาแล้วหรือน้องจีน”

“สวัสดีครับพี่ทีม”

จีนเดินเข้ามาสตูดิโอวาดภาพที่เขาทำงานพิเศษอยู่ จีนชอบที่นี่มากเพราะมันทำให้เขารู้สึกสงบ ได้เป็๲ตัวเองเต็มที่ เป็๲ที่ของเขาจริงๆ ลูกค้าเองก็ค่อนข้างชอบงานของจีน ทีมถึงให้สิทธิพิเศษกับจีนเต็มที่ อยากมาใช้สตูเมื่อไหร่ก็มาได้

“เอ่อ น้องจีน พี่มีเ๹ื่๪๫รบกวนให้เราช่วยหน่อยจะได้ไหม”

“พี่ทีมมีอะไรหรือครับ”

“คือทางสตูจะส่งงานเข้าประกวด หัวข้อเกี่ยวกับคนนะ พี่กำลัง๻้๪๫๷า๹คนช่วยวาด พี่อยากได้ลายเส้นแบบน้องจีน”

“อือ พี่ทีมว่าผมจะทำได้หรือครับ ผมยังไม่เคยวาดคนแบบจริงจังเลย วาดแต่พวกวิว”

“ได้สิถ้าเป็๞เรา งั้นตกลงเราช่วยนะ”

“ผมปฏิเสธได้ด้วยหรือครับ” 

“ฮ่าๆ ก็ไม่นะ เรานี่น่ารู้ทันพี่ไปสะหมด”

“ครับ แล้วพี่หาแบบได้แล้วหรือครับ”

“ได้ละ พี่ขอให้เพื่อนมาเป็๞แบบให้นะ รับรองคนนี้เราต้องชอบแน่”

“อ่อ ครับ”

“เดี๋ยวมันก็มา รอเจอมันก่อนแล้วกัน เราค่อยคุยกันว่าจะเริ่มไงก่อน”

“ครับพี่ งั้นผมขอไปทำงานที่ค้างไว้ก่อนนะครับ”

“ขยันจริงๆ นะเรา”

“ถ้าเพื่อนพี่มา ก็ให้เข้ามาหาผมที่ห้องวาดได้เลยครับ”

“ได้ๆ “

(นายแบบงั้นเหรอ เราจะวาดคนได้จริงๆ หรือ แล้วจะวาดออกมาแบบไหนนะ คิดไม่ออกเลย ปฏิเสธพี่ทีมไม่ได้ซะด้วยสิ ลองดูแล้วกัน)

ห้องวาดภาพที่มีขาตั้งวาดพร้อมกระดาษวางอยู่บนแท่น ตั้งหันหลังเข้าหากันอยู่สี่ที่ จีนนั่งอยู่มุมข้างหน้าต่างที่มีแสงลอดผ่านเข้ามาเป็๲ริ้วๆ แสงแดดส่องขับหน้าหวานของเขา พร้อมกับใบหน้าที่กำลังจริงจัง เวลาที่จีนตั้งใจวาดภาพ ช่างเป็๲ภาพที่น่าประทับใจของคนที่ผ่านมาเห็นยิ่งนัก ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนถูกดึงดูดให้เข้าไปสู่โลกใบนั้น คนที่ตอนแรกจะเข้ามาดูหน้าของนักวาดที่ต้องวาดภาพของเขาเท่านั้น แต่เขากลับเหมือนต้องมนต์สะกด เหมือนถูกดึงเข้าสู่โลกใบใหม่เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า มันช่างงดงามแต่มีพลังอยู่ในที เขาละสายตาไปไม่ได้เลย ตึก ตัก ตึก ตัก เขาได้ยินเสียงดัง ตึก ตัก มาแต่ไกล มันเป็๲เสียงอะไร คงไม่ใช่เสียงหัวใจเขาใช่ไหม

“สวย” รอนด์ พึมพำ

“คนที่จะวาดภาพมึงไง”

“อือ”  รอนด์ขานรับเสียงเหม่อลอย

“อึ้งเลยหรือไง มึงจะได้อึ้งกว่านี้แน่”

รอนด์ปรับหน้าให้เป็๞ปกติก่อนจะตอบออกไป

“จะคอยดู”

ก๊อกๆ

“น้องจีน พี่พานายแบบมาให้”

จังหวะที่จีนหันมาทางพวกเขาทำเอาหัวใจของรอนด์สั่นและเต้นแปลกๆ ตึก ตัก ตึก ตัก

(อะไรของมึงว่ะ ไอ้รอนด์ ใจมึงจะเต้นอะไรหนักหนา)

“อ่อ ครับพี่ทีม”

จังหวะที่ทั้งสองหันไปสบตากัน อยู่ๆ ก็เกิดบรรยากาศแปลกๆ ขึ้นรอบๆ เหมือนมีก้อนมวลอะไรสักอย่างลอยอยู่เหนือพวกเขา เหมือนโลกหยุดหมุนไปพักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีแสงสว่างโทนอุ่นๆ เกิดขึ้นในจังหวะนั้น

“อะ อื้ม” ทีมกระแอม

ทำให้ทั้งสองรู้สึกตัว แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“น้องจีนครับนี่ไอ้รอนด์นายแบบของเรา  แล้วนี่ก็น้องจีนคนที่จะวาดมึง”

“สวัสดีครับพี่รอนด์”  จีนยกมือไหว้รอนด์ เพราะยังไงเขาก็เป็๲รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย ที่จีนรู้เพราะช๊อปที่เขาใส่

“ดี”

“เอาละกูจะปล่อยให้มึงทำความรู้จักกับน้องจีนจะได้คุ้นเคยกัน อย่าสร้างปัญหาให้น้องเขาละมึง”

“มึงเห็นกูเป็๞คนยังไงไอ้ทีม”

“ไปละ”

เกิดความเงียบขึ้นมาอีกแล้ว บรรยากาศมันแปลกๆ หรืออาการกลัวคนแปลกหน้าของเรากำเริบอีก ไม่นะจีนแกกำลังทำงานนะ

“ชื่อจีนหรือเรา”

“ครับ”

“เป็๲เพื่อนไอ้ฮาร์ต?”

“เอ๊ะ ทำไมถึงรู้ละครับ”

“ก็เห็นตอนเอาของไปให้มันที่คณะ”

“อ่อ ครับ”

“อือ”

รอนด์ไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เขากลับเดินไปรอบๆ ห้อง หยิบนั้น จับนี้ ตามประสาคนอยากรู้

(เขาจะเดินไปถึงเมื่อไหร่กัน)

“พูดไม่เก่ง?”

“ห๊ะ?”

“ก็เราไง ไม่ชอบพูดกับคนแปลกหน้า?”

“ครับ ผมเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยเป็๲”

“อือ แต่กับไอ้ฮาร์ตเห็นพูดเยอะ”

จีนมองหน้ารอนด์งงๆ

“เอ่อ ผมกับไอ้ฮาร์ตรู้จักกันมาแต่เด็กครับก็เลยสนิทกัน อีกอย่างมันเป็๞คนเดียวที่ไม่แกล้งผมครับ”

จึก ได้ยินจีนพูดแบบนั้นรอนด์ถึงกลับสตั้นไปแป็บหนึ่ง ทำให้เขานึกไปถึงเ๱ื่๵๹สมัยเมื่อนานมาแล้ว ตอนที่เขายังเป็๲เด็กตัวอ้วนน่าเกลียด

“งั้นเหรอ”

“ครับ”

“แล้วจะให้นั่งตรงไหน”

“เอ่อ พี่นั่งเก้าอี้ตรงหน้านั้นก็ได้ครับ”

“พี่รอนด์”

“ครับ?”

“ฉันชื่อรอนด์”

“อ่าครับ พี่รอนด์ ผมชื่อจีนครับ”

“ต้องให้เรียกน้องจีนเหมือนไอ้ทีมไหม”

“เอ่อ เรียกจีนเฉยๆ ก็ได้ครับ”

“นั่งตรงนี้ใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

“ต้องถอดเสื้อไหม”

“หา เอ่อ ยัง ยัง ไม่ต้องก็ได้ครับ”

“แล้วต้องนั่งท่าไหน”

“ท่าที่พี่รอนด์สบายๆ ได้เลยครับ ผมจะวัดสัดส่วนพี่ดูก่อน”

“อยู่ไกลขนาดนั้นจะวัดยังไง ไม่เดินเข้ามาวัดใกล้ๆ”

“ตรงนี้ก็วัดได้ครับ”

“หรือ แต่ฉันว่า...”

“อ่ะ”

หมับ