ลานจอดรถ
เตชินเดินตามนิวออกมาจนถึงลานจอดก่อนที่นิวจะรีบเดินตรงเข้าไปเปิดประตูรถและแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถโดยไม่รอให้เตชินต้องมาเปิดให้เหมือนที่เคยเตชินจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาอีก แต่ก่อนจะออกรถเตชินก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาถามนิวอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
"แล้วคุณนิวไม่ไปซื้อเสื้อผ้าแล้วเหรอครับ?"
"ไม่ไป...ผมเปลี่ยนใจละ อีกอย่างผมก็ฝากเื่ไว้กับที่น้อยหน่าั้แ่ตอนที่คุณหลบไปคุยโทรศัพท์กับแฟนแล้วผมก็เลยไม่จำเป็ต้องกังวลเื่เสื้อผ้าอีกแล้ว เพราะพี่น้อยหน่าดูแลเื่เสื้อผ้าให้ผมประจำอยู่แล้วเธอรู้ดีว่าผมชอบอะไร แบบไหน ผมเลยปล่อยเื่นี้ให้เป็หน้าที่ของเธอเลยดีกว่า"
นิวตอบคำถามของเตชินยาวเหยียด ก่อนที่เขาจะทอดถอนหายใจหนักๆ ออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า
“เรารีบไปกันเถอะผมอยากสูดอากาศบริสุทธิ์จะแย่แล้ว”
"ครับ...แต่อย่านานนะครับเพราะพี่ชายของคุณบอกให้ผมรีบพาคุณนิวออกมาทำธุระ แล้วก็ให้รีบพาคุณกลับทันที พี่ชายของคุณเขาจะได้ไม่ต้องเป็ห่วง"
เตชินสตาร์ทและค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากจุดจอดอย่างระมัดระวังเพื่อความปลอดภัยและในขณะนั้นนิวก็หันขวับมาจดจ้องใบหน้าของเตชิน พร้อมกับถามด้วยสีหน้าสงสัย
"นี่สรุปว่าที่คุณคุยโทรศัพท์อยู่ตั้งห้านาที คุณคุยกับพี่ชายของผมเองหรอกเหรอ แล้วทำไมคุณไม่บอกผมว่าพี่ชายของผมโทรมาน่ะ? แล้วพี่ชายของผมกลับมาจากต่างจังหวัดแล้วเหรอ?แล้วทำไมเขาไม่โทรหาผมล่ะ?"
นิวถามเตชินหลายคำถามพร้อม ๆ กันจนเตชินไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดีเตชินจึงเลือกที่จะตอบเพียงแค่ใจความสำคัญที่จำเป็แทน
"พี่ชายของคุณเขายังจัดการเื่งานไม่เสร็จครับ เขาก็เลยยังไม่ได้โทรหาคุณ...แต่ผมว่าอย่าเพิ่งกังวลเื่พี่ชายของคุณตอนนี้เลยครับ ผมว่าเรารีบไปกันดีกว่าครับ เดี๋ยวจะค่ำมืดเสียก่อน มันอันตรายนะครับ"
"อืม...ไปสิ"
นิวตอบรับเตชินเบา ๆ ซึ่งเป็เวลาเดียวกับที่เตชินเคลื่อนรถออกไปพ้นลานจอดรถของร้านอาหารพอดีจากนั้นเตชินก็ขับเคลื่อนรถยนต์ประจำตำแหน่งเพื่อพานิวโลดแล่นไปตามท้องถนนมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางคือ...แม่น้ำสายนอกเมืองที่นิวอยากไปนักหนา
ซึ่งในขณะที่เตชินกำลังขับรถอยู่นั้นเตชินก็จะคอยเหลือบมองนิวอยู่อย่างเงียบ ๆ แม้ว่าจะโดนเ้าตัวชักสีหน้าใส่อยู่ตลอดเวลาแต่เตชินก็ไม่สนใจแต่อย่างใด และด้วยความอยากหาเื่เย้าหยอกอีกฝ่าย เตชินจึงถามนิวออกไปเสียงเรียบ
"แล้วคุณนิวรู้ได้ไงครับว่าผมคุยโทรศัพท์นานตั้งห้านาที?"
"เอ่อ...คือ...คือ ก็ตอนนั้นผมก็คุยกับพี่น้อยหน่าอยู่เหมือนกัน แล้วก็คุยตั้งห้านาทีเลย แล้วผมก็เห็นคุณวางสายพร้อมผมไง ผมก็เลยรู้"
เมื่อนิวออกตัวแบบข้าง ๆ คู ๆ ไปเรื่อยแบบนี้เตชินก็ได้แต่พยักหน้าเออออไปกับนิวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"อ้อ...ครับเป็อย่างนี้นี่เอง"
"อืม...เป็อย่างนั้นเลยเฮ้อ...เซ็ง"
"หึ หึ หึ"
เตชินหัวเราะพอใจ และขับรถพานิวไปในที่ที่นิวอยากไป ซึ่งหลังจากนั้นเพียงไม่ถึงชั่วโมงเตชินก็พารถกับคนน่ารักมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยและเตชินก็ตบไฟเลี้ยวเข้าไปเทียบจอดที่ข้างถนนริมแม่น้ำสายนอกเมือง
แม่น้ำสายนอกเมือง
และทันทีที่รถจอดนิ่ง นิวก็รีบเปิดประตูรถลงไปทันทีโดยไม่คิดที่จะรอบอดี้การ์ดอีกตามเคยก่อนที่นิวจะค่อย ๆ เดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำออกไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น
จากนั้นนิวก็พยายามสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดให้ได้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะนิวรู้ว่าพรุ่งนี้เขาก็ต้องกลับไปสู่ชีวิตที่น่าเบื่ออีกแล้วคือ...ถ่ายละคร และที่สำคัญนิวยังต้องเข้าฉากกับแอนนี่อีกต่างหาก ซึ่งนิวคิดว่ามันเป็เื่น่าเบื่อหน่ายมากเมื่อต้องทำงานร่วมกับแอนนี่
และในขณะที่นิวกำลังเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆและคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น นิวก็เหลือบไปเห็นเตชินค่อย ๆ เดินตามตัวเองมาเรื่อย ๆแต่ทิ้งระยะห่างเอาไว้พอสมควร จากนั้นนิวจึงเลือกที่จะหยุดเดินและยืนรอบอดี้การ์ดของเขาอยู่กับที่
เพราะนิวเกรงว่าบอดี้การ์ดของเขาจะตามไม่ทันซึ่งก็เป็อย่างที่นิวคิดไว้ไม่มีผิด เพราะเตชินเดินช้าเป็เต่าคลานเลยเมื่อเขาเห็นว่านิวกำลังยืนรอเขาอยู่แต่นิวก็ไม่ได้เครียดอะไร ซ้ำนิวยังชอบที่จะยืนมองเตชินแบบนี้มากกว่ามองวิวซะอีกเพราะตอนนี้สายตาคู่คมของเตชินกำลังทอดมองออกไปตามสายน้ำที่กว้างใหญ่ ซึ่งมันให้นิวรู้สึกว่า...เตชินเองก็ชอบที่นี่มากไม่แพ้เขาเลย
นิวแอบยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อเห็นบอดี้การ์ดของตัวเองกำลังเดินตรงมาหานิวแล้ว
“เตชิน…นายช่างเหมาะสมกับตำแหน่งบอดี้การ์ดมากจริง ๆ นายทำหน้าที่นี้ได้ดีมากไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่นิดเดียวผม...ชักจะชอบคุณแล้วสิ”
นิวยืนมองเตชินด้วยความปลื้มใจ เพราะตอนนี้นิวรู้สึกภูมิใจในตัวบอดี้การ์ดของเขามากทว่าในขณะที่นิวกำลังทอดสายตามองเตชินด้วยความชื่นชมอยู่นั้น ก็ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นกับนิว เมื่อจู่ ๆ ก็มีแฟนคลับหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีอยู่ประมาณสิบกว่าคนวิ่งกรูกันเข้ามาหานิวอย่างไม่ทันตั้งตัว
ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้นิวใมากจนทำอะไรไม่ถูกเลยเพราะเขาโดนแฟนคลับกว่าสิบคนรุมฉุดรุมทึ้งพร้อมกัน
"พี่นิวคะพี่หล่อจังค่ะ/ พี่นิวครับ...ผมชอบพี่มากๆ เลยครับ/ พี่นิวคะ...ขอจับมือหน่อยค่ะ/นิวครับ...ขอลายเซ็นหน่อยครับ/นิวครับ...ขอหอมแก้มพี่ได้ไหม/นิวครับ...ขอจับหน่อย”
"ปล่อยครับ ปล่อยผมครับ ผมเจ็บนะครับ"
ด้วยความวุ่นวาย นิวจึงทำได้แค่ป้องกันตัวเองเบื้องต้นเท่านั้นคือพยายามยกแขนขึ้นมากันตัวเองไว้ เพื่อให้เล็บของพวกเขาและเธอเ่าั้โดนตัวของตัวเองให้น้อยที่สุด
แต่ด้วยความที่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากจึงทำให้เกิดการชุลมุนวุ่นวายมากจนไม่รู้ว่าใครเป็ใครเลยด้วยซ้ำไป แต่นิวเองเขาก็ยังคงใช้ความพยายามเพื่อต่อสู้กับเหล่าแฟนคลับของเขาเพียงลำพัง
"อย่าดึงผมครับ ปล่อยผมครับ ผมเจ็บครับ"
และภายใต้ความวุ่นวายนี้ทุกอย่างนั้นอยู่ในสายตาของเตชินตลอดเวลา และเตชินก็ไม่พอใจมากที่แฟนคลับของนิวทำกับนิวแบบนี้แต่เตชินก็พร่ำบอกตัวเองในใจเสมอว่า...อดทนนะเตชิน นายห้ามวู่วามเด็ดขาดนายต้องใจเย็น ๆ นายห้ามทำให้นิวลำบากใจ
แต่ถึงแม้เตชินจะพยายามข่มใจให้อดทนและบอกตัวเองมากแค่ไหน เตชินก็ทำใจรับไม่ได้กับเหตุการณ์นี้อยู่ดีและภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเตชินนั้นเขายังคงรักษาความอดทนเอาไว้ได้แม้นิวจะโดนกระทำอย่างกับเขาเป็สิ่งของก็ตาม
"นิวคะ...ฉันขอกอดนิวสักครั้งหน่อยได้ไหมคะ นิวคะ...ฉันชอบคุณมากเลยนะคะ"
สาวเ้าคนนั้นไม่ได้พูดเปล่าแต่ปากแต่เธอกระชากแขนพวกของเธอออกจากนิวทีละคนสองคน ก่อนที่เธอจะโผเข้าไปกอดนิวจนสุดแรงทันที
หมับ!
"อย่าครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ"
และด้วยแรงเหวี่ยงที่มีมาก ทำให้น้ำหนักของทั้งเธอและนิวเกิดความไม่สมดุลกัน เลยทำให้ทั้งนิวและเธอนั้นล้มทับกัน โดยที่หญิงสาวคนนั้นนอนทาบทับอยู่้าลำตัวของนิว
“นิวตัวหอมจังเลยค่ะฉันชอบจัง”
“คุณครับ...กรุณาเถอะครับช่วยขยับออกไปจากตัวผมสักทีเถอะครับ ผมเจ็บครับ”
หมับ!
“ไม่เอา...อยากกอดนิว”
สาวเ้าไม่ยอมลุกหรือขยับตัวอีกเลย และเธอยิ่งกอดรัดนิวมากขึ้นจนนิวขยับตัวไม่ได้เลยเธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่านิวจะเจ็บไหม จะเป็อะไรรึเปล่า จะรู้สึกอย่างไร ทว่านาทีนี้เตชินไม่อาจทนมองดูผู้หญิงคนนี้ทำกับนิวแบบนี้ได้อีกต่อไปแล้วเพราะเตชินไม่้าที่จะเห็นนิวเจ็บมากไปกว่านี้อีกแล้ว
หมับ!
“อ๊ะ! เจ็บ!”
เตชินเดินเข้าไปขยุ้มผมของเธอให้ลุกขึ้น ก่อนที่เตชินจะเหวี่ยงสาวเ้าออกไปจากนิวจนสำเร็จ
ฟิ้ว! ฟุ๊บ!
ด้วยแรงเหวี่ยงของเตชินที่มีมากเกินไปทำให้สาวเ้าล้มฟุ๊บลงไปหัวกระแทกกับก้อนหินก้อนเท่าไข่ไก่เข้า และก็ทำให้หัวของเธอแตกเืซึมออกมาเล็กน้อยจากนั้นเหล่าเพื่อน ๆ ของเธอก็ต่างพากันวิ่งหนีเอาตัวรอด เพราะกลัวจะโดนเตชินจับเหวี่ยงหัวร้างข้างแตกเหมือนเพื่อนสาว
“เตชิน!”
นิวใมากกับสิ่งที่เตชินทำและนิวก็รีบยันกายลุกขึ้นแม้จะเจ็บระบมไปทั้งตัว จากนั้นนิวก็รีบถลาเข้าไปประคองหญิงสาวขึ้นมาด้วยความใ
“คุณ?คุณเป็ไงบ้างครับ? เจ็บมากรึเปล่า?”
“ฮือ ฮือฮือ นิว...ฉันเจ็บมากค่ะ”
สาวเ้าร้องไห้สะอื้นและโผเข้าซบแผ่นอกของนิวอีกครั้งอย่างออดอ้อนและนิวก็ค่อย ๆ ปลอบใจเธอต่าง ๆ นานาจนเธอหยุดร้องไห้ จากนั้นนิวก็ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเตชิน
“เพี๊ยะ!”
นิวฟาดฝ่ามือตบหน้าเตชินสุดแรงที่มีเพราะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกแล้ว...แล้วนิวก็ตวาดบอกเตชินออกไปเสียงดังลั่น
"เตชิน!!! ผมไล่คุณออก!!! "
--------------------------------------
ซันด๊อก
10K
