ผมชื่อหมี บ้านผมมีฐานะปานกลาง พอมีพอกิน พ่อผมทำงานขับรถส่งของอยู่ต่างจังหวัด ส่วนแม่ทำงานเป็แม่บ้านใน รพ.แห่งหนึ่ง ส่วนผมอาศัยอยู่กับลุงและป้า แกเป็เ้าของรถที่พ่อผมขับ ผมอยู่กับแกหลายปีเพราะบ้านลุงอยู่ใกล้ที่เรียน วันเสาร์อาทิตย์ผมถึงได้กลับบ้าน หรือบางทีก็ไปเที่ยวกับเพื่อนๆไม่กลับ เลยทำให้ผมเหินห่างจากแม่และทางบ้าน
เื่มันเกิดเมื่อพ่อไปขนของบางอย่างจนถูกจับเข้าเรือนจำ ซึ่งอีกนานกว่าจะออก ลุงพาลติดร่างแหไปด้วยแต่คงไม่นานนักก็จะออก ป้าไม่พอใจพ่อและแม่ผม ผมจึงต้องกลับมาอยู่บ้านที่เหลือแม่คนเดียวที่หารายได้แทบไม่พอกิน แม่ผมยังสาวและจัดว่าสวยไม่ถึงสี่สิบ กว่าพ่อจะออกมาแม่อาจมีผัวใหม่ผม ม่แน่ใจ
หนึ่งปีผ่านไปฐานะเราแย่ลง ผมตอนนี้ก็สิบเจ็ด ผมทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนทุกวันและวันหยุดที่ร้านอาหารหารายได้ช่วยลดภาระให้แม่บ้างเล็กน้อย ผมจึงไม่ค่อยเจอแม่มากเท่าไรนัก ยังมีน้องสาวอีกคนอายุห่างกับผมสี่ปี ซึ่งสองสามเดือนนี้ป่วย ต้องเข้าๆออกๆรพ. เราต้องใช้เงิน แม่ปรึกษาผมว่า “ เราต้องใช้เงินรักษาน้อง ตอนนี้เราลำบากมาก” ผมบอกแม่ จะให้ผมทำอะไรก็บอกผมทำได้ทั้งนั้น แม่บอกและย้ำว่า “ถ้าทำได้ทุกอย่างตามที่พูดก็ดี แม่มีงานที่ทำรายได้ดี” ผมถาม งานอะไร แม่บอกเพียงว่า “เอาเถอะไม่ต้องเสี่ยงติดคุกเหมือนพ่อแกก็แล้วกัน”
จนวันต่อมาแม่ถึงบอกผมว่า “งานที่บอกไว้ต้องเป็ความลับห้ามพูดให้ใครรู้ไม่ได้” มันแปลกแม่บอกผมงานไม่เสี่ยงคุกแต่กลับบอกต้องเป็ความลับ ผมชักสงสัยถามไปว่างานอะไร? แม่เลยพูดว่า “หมี...ลูกโตเป็หนุ่มแล้วรูปร่างหน้าตาดีร่างกายแข็งแรง(ก็แน่ผมเป็นักกีฬาร่างกายกำยำ)งานนี้จะทำต้องใช้ทั้งหมดที่พ่อแม่ให้ไว้” ผมยิ่งงง? เลยถามอะไร แม่ตอบง่ายๆ “ความเป็ชาย” ผมทำหน้างงแม่เลยบอก “ขายตัวไง”ทำเอาผมใหลุดปากถาม “ยังไงกัน” แม่บอก “เป็ไอ้ตัวขายบริการทางเพศให้สาวแก่แม่ม่ายที่ตกมันหรือหมีจะให้แม่ขายตัว มีผัวใหม่” ทำเอาผมหน้าชาที่แม่ขู่คำสุดท้าย ผมเลยบอก “ผมกับน้องคงรับไม่ได้ถ้าแม่ทำเองหรือมีผัวใหม่” แม่บอก “ดีเป็อันตกลง” ผมพูดอย่างเขินๆ “ผมไม่เคย” แม่อมยิ้มว่า “มันไม่ยากธรรมชาติจะสอนเองเคยดูหนังโป้ไม่ใช่เหรอก็ทำอย่างนั้นหละ” ผมยิ้มแหยงๆ แม่ย้ำ “แต่ต้อรักษาเป็ความลับเพราะลูกค้าที่จะใช้บริการมีทุกฐานะแล้วแม่จะพาไปหานายหน้า เขาเคยเห็นหมีแล้วเขาพอใจ เสาร์นี้น้องจะเข้า รพ.เราต้องใช้เงิน” ผมไม่รู้ว่าใครเลยถาม “แม่ไปรู้จักได้ไงเขาเป็ใคร” แม่บอก “เอาเถอะไม่ต้องรู้ๆแค่ว่าทำตามที่เขาสั่งเขาหางานให้เราได้เงินเท่านี้ก็พอ ไม่หนักหนาอะไร”
ผมตื่นเต้นพูดอะไรไม่ออก แต่คิดได้เงินไม่เหนื่อยอะไรเลยรับปากแม่ไป แม่ถอนหายใจยิ้มอย่างโล่งอกแล้วบอก “แม่ไม่กล้าพูดกับหมีแต่เมื่อพูดแล้วเข้าใจกันก็ดีอย่าบอกให้น้องหรือใครรู้ เป็อันขาด” แม่ยังพูดติดตลกอีกว่า “ไม่ต้องกลัวโรคพวกนี้สะอาดดีกว่าชักว่าวแถมได้เงินด้วย”ผมได้แต่ยิ้มๆ
วันเสาร์่บ่ายสัปดาห์นั้นแม่บอกให้ผมลางานสักสองสามชั่วโมงไปพบที่ห้องอาหารโรงแรมแห่งหนึ่ง บอกไปทำข้อตกลง ผมไปตามนัดแม่รออยู่ในชุดกระโปรงผ้าเบานุ่มลายดอกเสื้อคอวี แต่ไม่เห็นมีคนอื่น แม่บอก “เขาเปิดห้องรอเราอยู่”ผมตามแม่ไปที่ห้อง ปรากฎว่าเป็ผู้หญิงไว้ผมสั้นซอย อายุคงหกสิบแต่หน้าตาดีรูปร่างเล็กท่าทางดีดูมีฐานะ เธอเปิดห้องรับแม่แนะนำตัว “นี่หมีลูกชายหนู..นี่คุณผึ้ง” ผมยกมือไหว้
ในห้องมีอาหารบนโต๊ะเล็กน้อยคงเตรียมไว้รับ ดูเธออัธยาศัยดีเธอให้เรานั่งที่โต๊ะเริ่มพูดคุยกัน เธอรู้จักแม่มาก่อนถามไถ่ทุกข์สุข แล้วถามผมสุขภาพและการเรียนคุยกันเพื่อให้ผมคุ้นเคยแล้วเข้าเื่งานอย่างที่แม่บอกว่าผมต้องทำอะไรและส่วนแบ่งค่าตัวรายได้ผมต่อเดือน เราก็พอใจแต่เธอบอกผมต้องรับได้ทุกรูปแบบ สาวแก่แม่ม่ายจะยังไงก็ต้องทำ แต่เธอบอกแม่ว่า “หมียังไม่เคยต้องสอนกันนิดแล้วจะได้ไม่เสียงาน ถ้าผ่านก็จะรับ” แม่กับผมมองซ้ายขวาไม่มีใครแม่ก็งงๆถาม “จะเอายังไง” เธอบอก “ก็ขึ้นเตียงเอากันนะสิจะมีอะไรซะอีกหรืออายถ้าอายก็ทำงานนี้ไม่ได้” แม่ยิ้มๆ “ก็ได้หมีไม่น่าจะมีปัญหาแต่จะเอากับใครยังไง” เธอบอก “ก็กับเธอไงแมว(ชื่อแม่ผม)
”ผมใแม่ยิ้มแหยงๆพูด “คุณผึ้งว่าไง” เธอบอก “แมวเธอก็ไม่ใช่สาวแซ่อะไรก็เหมือนม่ายล้างผัวมีประสบการณ์สอนหมีหน่อยก็แล้วกัน ฉันจะคอยแนะนำให้ว่าต้องทำไงบ้าง”แม่พูดกับเธอด้วยเสียงที่ตระหนก “จะดีเหรอ...คือหมีเป็ลูกหนู”เธอย้ำ “ก็ดีไม่ดีจะได้กลับไปสอนกันอีกที่บ้านจะได้เก่ง ถ้าฉันไม่เห็นจะไปโฆษณาสรรพคุณกับแขกได้ยังไงหรือว่าไงหมี” เธอตบท้ายถามผม แต่ผมไม่กล้าพูดอะไร เธอบอกอีก “ไม่ต้องคิดมากแมวเธอไม่ทำฟรีฉันมีค่าแรงค่าวิชาขึ้นครูให้
”แม่ลังเลมอง สบตาผมอย่างเหนียมอายก้มหน้าหลบนิ่งขบคิด มันเหมือน fight บังคับที่ต้องทำ ผมรอนิ่งไม่พูดอะไรแต่ใจเต็มร้อยเพราะแม่เป็คนสวย ผมมักคิดเอาแม่เป็นางในฝันทำอนาจารก็หลายครั้ง แม่ขบคิดอยู่อึดใจใหญ่แล้วหันมองผมเม้มปากแน่นเหมือนจะถามอะไร ผมพยักหน้ารับ แม่หันพยักหน้ารับบอกเธอ “หนูไม่มีอะไรจะเสียจะเป็ไรไป” เธอบอก “ดีมาเริ่มกันเลย หมีเจะได้รู้งาน” เธอมองไปที่เตียงแม่ก็หันมองครู่นึ่งเหมือนทำใจแล้วก้มหน้ารุกไป เธอบอกผม “ไปสิหมีไม่ต้องอายฉันไม่มีเวลามาก”ผมละล้าละลัง เธอย้ำว่า “อย่าคิดว่าแมวเป็แม่ หัดไว้อย่าให้แขกที่ใช้บริการต้องรอ”ผมลุกตามไปยืนหลังแม่อย่างประหม่า เธอบอกผม “เกาะเอวจับก้นสิ”ผมบอก “แม่ขอโทษนะ”แม่พยักหน้าไม่พูด
มือซ้ายผมจับเอวแม่มือขวาเริ่มลูบสะโพกก้นเบาๆ แม่หายใจสะดุ้งนิดแต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร ปล่อยให้ผมลูบคลำก้นมันนุ่นแน่นอย่างบอกไม่ถูก ผมตื่นเต้นเพราะไม่เคยจับ ท่อนเอ็นผมเริ่มแข็งอย่างช่วยไม่ได้ คิดฝันจะเป็จริงหรือนี่ คุณผึ้งบอก “หมีเข้ากอดสิเอามือล้วงข้างในกระโปรงจับลูบขาก้นและท้องสิค่อยๆทำอย่ารีบร้อน”แม่คงรู้ว่าผมยังหวาดๆเลยเอียงหน้ามาทางผมพูดเบาๆ “เอาเถอะหมี” ผมไม่รอช้าใจมันฮึกเหิมโอบกอดเอวแม่แล้วถลกกระโปรง มือผมสอดล้วงเข้าลูบไล้โคนขาอ่อนสะโพกก้นทั่วไปหมด แล้วโอบมือมาที่หน้าท้องน้อย
แม่ถึงกับสะดุ้งย่องอตัวลง ผมยังไม่กล้วล้วงลูบต่ำลงกว่าท้องน้อย เท่านี้มันเกิดอารมณ์เพราะไม่เคยจับ คุณผึ้งต้องบอก “ใจเย็นๆอย่ารุนแรงเดี๋ยวฉันจะช่วย” มือซ้ายที่โอบเอวขึ้นจับใต้ราวนมบีบเบาๆ มันโตและตึงมืออย่างบอกไม่ถูก แม่เอามือเกาะรัดมือแขนผมไว้ ขณะที่คุณผึ้งมายืนข้างหลังผมโอบเอวแล้วแกะขอกางเกงผมรูดมันลง ท่อนเอ็นผมที่แข็ง ก็ดีดออกทันที...มีต่อตอนที่2
487
